• ΛΑΡΚΟ: Το πάρτι πρέπει να λάβει τέλος

    Καλούμε την κυβέρνηση να θέσει την ΛΑΡΚΟ σε άμεση εκκαθάριση και να σταματήσει να επιβαρύνει τους Έλληνες φορολογούμενους με εκατομμύρια ευρώ κάθε έτος για να ασκεί μια επιχειρηματική δραστηριότητα παραγωγής νικελίου που δεν έχει καμία σχέση με την αποστολή του κράτους.

    Σκανδαλωδώς, η ΛΑΡΚΟ δεν δημοσιεύει ισολογισμό από το 2015, επιδοτείται παρανόμως μέσω της μη πληρωμής +300 εκατομμυρίων ευρώ προς την ΔΕΗ (επιδότηση που πληρώνουμε εμμέσως όλοι οι καταναλωτές ρεύματος) και εκτιμάται ότι παράγει ζημίες 8 εκ. ευρώ κάθε μήνα (δηλαδή μισό δισ. ευρώ μόνο την τελευταία πενταετία). Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση ιδιωτικής επιχείρησης, η ΔΕΗ, το Δημόσιο ή οι τράπεζες θα είχαν “τραβήξει την πρίζα”.

    Οι θέσεις εργασίες δεν γίνεται να διατηρούνται με κάθε κόστος και πέρα από κάθε λογική.

  • ΟΤΕ: Άρρωστος Συνδικαλισμός του Παρελθόντος

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία καταδικάζει τις άκρως αυταρχικές και επικίνδυνες για την Δημοκρατία συμπεριφορές των συνδικαλιστών της ΟΜΕ-ΟΤΕ.

    Μετά την παταγώδη αποτυχία των κινητοποιήσεων με την σχεδόν μηδενική συμμετοχή των εργαζομένων στις κινητοποιήσεις της ΟΜΕ-ΟΤΕ, οι εν λόγω συνδικαλιστές κατέφυγαν σε πρακτικές εκφοβισμού των εργαζομένων, αποκλεισμού «με το έτσι θέλω» εργασιακών χώρων και παρεμπόδισης των εργαζομένων που επιθυμούσαν να εργαστούν, εξαναγκάζοντας τους να μην εργαστούν. Με τον τεχνητό αυτό τρόπο κατάφεραν μεν να αυξήσουν ελάχιστα την αναγκαστική συμμετοχή στις απεργιακές τους κινητοποιήσεις, έπληξαν, όμως, βάναυσα το δικαίωμα στην εργασία και την οικονομική ελευθερία σε βαθμό μη αποδεκτό σε μια δημοκρατική κοινωνία.

    Ο συνδικαλισμός, αν θέλει σήμερα να ανταποκρίνεται στα πραγματικά συμφέροντα της κοινωνίας και των εργαζομένων, οφείλει να εγκαταλείψει τις αποτυχημένες πρακτικές του παρελθόντος και να κοιτάξει κατάματα τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου των επιχειρήσεων, που κρατάνε καθηλωμένους τους μισθούς και αναξιοποίητο το δυναμικό των εργαζομένων.

  • FiSy DRINX Ιανουαρίου 2020

    Σας περιμένουμε αυτήν την Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου, στο Black Duck Multiplarte και ώρα 21:00 στα πρώτα FiSyDRINX της νέας χρονιάς!

    “Κλιματική αλλαγή, η Γκρέτα και η ανάπτυξη” θα είναι το θέμα που θα ανοίξει η συζήτηση με τον Tasos Krommydas, Ηλεκτρολόγο Μηχανικό, εμπειρογνώμονα πολιτικών για την κλιματική αλλαγή και την ενέργεια.

    Επίσης, θα κόψουμε την Πρωτοχρονιάτικη βασιλόπιτά μας, με την/τον τυχερό να κερδίζει ένα κρεμαστό με το φαφάκι!

  • Για την κατάργηση της παροχής ΑΜΚΑ προς τους πρόσφυγες

    Έξι μήνες εγκληματικής αμέλειας συμπληρώνονται από την στιγμή που η κυβέρνηση αφαίρεσε το (ισχύον με το Ν.4368/2016) δικαίωμα υγειονομικής περίθαλψης από τους αιτούντες διεθνούς προστασίας με την ανάκληση της ΚΥΑ για την χορήγηση ΑΜΚΑ, με αποτέλεσμα πλέον των 50.000 ατόμων (μεταξύ των οποίων 13.000 περίπου παιδιά) να μην έχουν την παραμικρή πρόσβαση στο σύστημα υγείας, σε φάρμακα ή εμβολιασμό.

    Καλούμε την κυβέρνηση, έστω και την ύστατη στιγμή, να σεβαστεί τις διεθνείς υποχρεώσεις της και να μην εκθέτει σε κίνδυνο ζωής αυτούς τους πλέον αδύναμους, που διαβιούν συχνά κάτω από άθλιες συνθήκες.

  • Καταδίκη δολοφονίας του Qasem Soleimani

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία καταδικάζει δίχως ενδοιασμό τη δολοφονία, εκ μέρους των ΗΠΑ, του Qasem Soleimani, επικεφαλής της ειδικής μονάδας του Ιράν, Quds Force, στα πλαίσια μίας για πολλούς αναπόφευκτης ένοπλης σύγκρουσης της Δύσης με το Ιράν. Τις βίαιες συνέπειες αυτής της πράξης τις παρακολουθούμε ήδη με τη μορφή της επίθεσης διαδηλωτών στην Αμερικάνικη πρεσβεία στη Βαγδάτη, ενώ αντίποινα αναμένονται και για τους 5.000 περίπου στρατιώτες που βρίσκονται ακόμα στο Ιράκ.

    Σημειώνουμε ότι ανεξάρτητα των προθέσεων του απολυταρχικού καθεστώτος του Ιράν, οι συνεχείς επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή, συχνά δίχως κοινοβουλευτικό έλεγχο όπως με τις ΗΠΑ, καθώς και η πολιτική του “nation building” (ή η κατασκευή δημοκρατικών θεσμών και υποδομών) στο Ιράκ έχει δώσει το έναυσμα σε ολοένα και πιο ριζοσπαστικές μορφές του Ισλάμ. Πέραν των ζωών αμάχων η μεγέθυνση του στρατιωτικού-κράτους, τόσο σε εύρος όσο και αρμοδιότητες, καταλήγει να ωφελεί μονάχα τους κρατικοδίαιτους ημετέρους του.

    Διαχρονική αρχή της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στην εξωτερική πολιτική αποτελεί ο στρατιωτικός μη-παρεμβατισμός, καθώς και η τήρηση ίσων αποστάσεων με χώρες που παραβιάζουν κατάφωρα τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως η Σαουδική Αραβία, κύρια περιφερειακή ανταγωνίστρια του Ιράν. Παράλληλα στηρίζουμε την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών, ανθρώπων και προϊόντων ή υπηρεσιών με χώρες που δε συμβαδίζουν ιδεολογικά με το Δυτικό κόσμο (όπως και με την Κούβα) καθώς οι ελεύθερες αγορές αποτελούν το καλύτερο εφαλτήριο οργανικών κοινωνικών αλλαγών σε χώρες που κλείνονται στον εαυτό τους.

  • Η Συντονιστική Επιτροπή, τα μέλη της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης και οι φίλοι της Φιλελεύθερης Συμμαχίας ευχόμαστε σε όλους καλές γιορτές, υγεία και ελευθερίες!

  • Μετρώντας αντίστροφα, φορολογικές υποχρεώσεις, για την νέα χρονιά

    Της Δέσποινας Λιμνιωτάκη*

    Δέσποινα Λιμνιωτάκη

    Είναι εκείνη η εποχή του χρόνου, ο μήνας που υποτίθεται ότι κάνουμε τον προσωπικό μας απολογισμό για τη χρονιά που φεύγει, σχεδιάζοντας τη χρονιά που σε λίγες μέρες έρχεται. Μόνο που έχουμε από καιρό πάψει να αναφερόμαστε σε επαγγελματικές κατακτήσεις ή προσωπικές κορυφές, η ζωή αξιολογείται μήνα-με-τον-μήνα σε σχέση με το άγχος του να καλύψουμε τις φορολογικές μας υποχρεώσεις.

    Φτιάχνουμε μια λίστα σαν τον Άι Βασίλη και την τσεκάρουμε διπλά για να μην αφήσουμε κανένα λογαριασμό παραπονεμένο. Και μπορεί οι γκουρού του ευ ζην να μας ενθαρρύνουν να μάθουμε να ζούμε με λιγότερα, φωνάζοντας ότι less is more – αν μπορούμε ας κάνουμε κι αλλιώς – αλλά αυτή την πρακτική της μικρότερης δυνατής επιβάρυνσης δεν έχει μάθει να την εφαρμόζει το κράτος ποτέ.

    Βρίσκεται εκεί, σε όλη του την μεγαλοπρέπεια, με τον ΕΝΦΙΑ, τις δόσεις ρύθμισης ληξιπρόθεσμων οφειλών, τα τέλη κυκλοφορίας, τον ΕΦΚΑ, τα ΦΠΑ, τους μισθούς και τα δώρα προς τους άλλους να μας υπενθυμίζουν ότι ζούμε μια ζωή που δεν μας ανήκει ούτε στο ελάχιστο, ότι έχουμε πιστωθεί από ένα κουβά χωρίς πάτο που θα πρέπει αδιαμαρτύρητα να γεμίζουμε. Και κοίτα να δεις που υπάρχει μια διεστραμμένη ικανοποίηση στο να τσεκάρεις κάθε μήνα τα ποσά που έχεις εκ-πληρώσει ενώ επιπλέον ευχαριστείς τα καλά σου άστρα που κατόρθωσες να μείνεις όρθιος και παραγωγικός μέχρι την τελευταία καταβολή: «Βγάλαμε κι αυτό τον μήνα», αναστενάζεις, «έχει ο θεός για τον επόμενο!» Καλή χρονιά και σε σας.

    Κάθε φορά που γίνεται λόγος για την ανάπτυξη που θα έρθει με τη μορφή επενδύσεων από έξω προς τα μέσα, η οργή ξεχειλίζει από κάθε πόρο του δέρματός μου και όχι μόνο επειδή το επενδυτικό περιβάλλον είναι εχθρικό προς οποιαδήποτε απόπειρα αλλά επειδή η χώρα είναι καταρχάς εχθρική προς αυτούς που ζουν και προσπαθούν εντός συνόρων. Είναι εχθρική επειδή έχει καταδικάσει τις πιο δημιουργικές ηλικίες να τσεκάρουν αν τους μένουν 99 ευρώ στο τέλος κάθε μήνα να φτιάξουν το κατοστάρικο που θα πρέπει εν συνεχεία να ακουμπήσουν στο κράτος.

    Είναι εχθρική επειδή τολμάει να μιλάει για brain drain έχοντας στραγγίξει τους επαγγελματίες της από κάθε ίχνος αξιοπρέπειας στον τρόπο που αυτοί εργάζονται και ανεβαίνουν τα σκαλιά της εξέλιξής τους, ροκανίζοντας τα σκαλοπάτια, φτιάχνοντας ταβάνι ως προς το που μπορείς να φτάσεις, πόσα μπορείς να κερδίσεις καθαρά, πόσα μπορείς να διεκδικήσεις στη δουλειά και στη ζωή σου. Είναι εχθρική επειδή δεν αφήνει χώρο στην πρωτοβουλία – πόση πρωτοβουλία χωράει στο να πρέπει να υπολογίσεις το κράτος-συμμέτοχο πριν πεις το ναι σε κάποιο καινούριο ξεκίνημα; Είναι εχθρική επειδή έχει δαιμονοποιήσει το κέρδος και το ξόδεμα χρημάτων για τον εαυτό σου, γι’ αυτά που λαχταράει η ψυχή σου με τρόπο που να αισθάνεσαι ότι δεν επιβιώνεις πια αλλά ότι μπορείς και ζεις.

    Είναι εχθρική γιατί δεν μπορείς να μετρήσεις αντίστροφα τις καλές και τις κακές σου στιγμές, δεν μπορείς να λειτουργήσεις αυτοαναφορικά, είναι πολυτέλεια. Μπορείς μόνο να δουλεύεις για το κράτος και καλός πατριώτης είναι αυτός που, αν και άφησε την Ελλάδα για πιο οικονομικά ελεύθερες πολιτείες, εντούτοις φρόντισε να αφήσει πίσω του και φορολογικό αποτύπωμα.

    Η χώρα είναι ο Εμπενίζερ Σκρουτζ από το παραμύθι του Ντίκενς, αυτός που απαιτεί να κάνεις διαρκώς ταμείο, ασταμάτητα, ανάλγητα, καθολικά, χωρίς ενοχές. Και πρόκειται για εφιάλτη που μετά από τόσα χρόνια εγκράτειας έχουμε συνηθίσει, ενώ τον βαπτίσαμε πρόσφατα «κανονικότητα». Φοβάμαι πως, για το 2020, το καλό φάντασμα του μέλλοντος που συνετίζει τον ήρωα και τον κάνει να αλλάξει πολιτική, δεν διαφαίνεται πουθενά.

    * Η Δέσποινα Λιμνιωτάκη είναι Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    *Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Liberal στις 16 Δεκεμβρίου 2019

  • Ένα γηρασμένο σύστημα Υγείας

    Του Γιώργου Αγγελόπουλου*

    yiorgos angelopoulos

    Λόγω της ασθένειας της μητέρας μου έζησα ένα τετράμηνο μέσα σε κρατικά νοσοκομεία. Νοσοκομεία με λαμπρούς γιατρούς, νοσηλευτές με υψηλό αίσθημα προσφοράς και διοικητικούς υπαλλήλους που βοηθούσαν ώστε να γίνουν γρήγορα όσα περνούσαν από το χέρι τους.

    Όλοι οι παραπάνω σπαταλούσαν εκατοντάδες εργατοώρες μηνιαία σε άσκοπες εργασίες. Οι γιατροί κάθονταν πολλές –απλήρωτες– ώρες παραπάνω για να διεκπεραιώσουν χειρωνακτικά ένα σωρό χαρτούρας που θα μπορούσε να παράγεται αυτόματα. Οι γιατροί θεραπεύουν και μετά είναι υποχρεωμένοι να καθαρογράφουν. Προβλήματα που έχει λύσει η τεχνολογία, τα επαναφέρει η γραφειοκρατία.

    Τα νοσοκομεία του εθνικού συστήματος υγείας δεν επικοινωνούν μεταξύ τους! Πολλές φορές δεν επικοινωνούν καν οι κλινικές του ίδιου νοσοκομείου. Όλα γίνονται από ασθενείς ή συνοδούς τους που τρέχουν από το ένα νοσοκομείο στο άλλο με γνωματεύσεις, απεικονιστικές εξετάσεις και φιαλίδια με αίμα. Το GDPR σε ένα τέτοιο σύστημα έχει απλώς μετατρέψει μια σειρά από απλές διαδικασίες σε πολύωρες εργασίες που πρέπει να γίνονται αυτοπροσώπως.

    Τα κλαδικά σωματεία ιατρών και νοσηλευτών κρατικών νοσοκομείων ζητούν προσλήψεις και χρήματα. Σωστά. Τα ίδια σωματεία όμως, αγνοούν τη σπατάλη ανθρώπινων πόρων που συμβαίνει γύρω τους. Σπατάλη που αν αντιμετωπιζόταν θα μπορούσε να αυξήσει την ποιότητα και την ποσότητα των υπηρεσιών υγείας. Χωρίς επιπλέον πόρους.

    Με σωστή διοίκηση. Χα!

    Δεν είναι διαφορετικό το κρατικό νοσοκομείο από άλλους κρατικούς οργανισμούς. Και είναι αξιοπερίεργη η οργή όσων περιμένουν το φέουδο να πάψει να χρησιμοποιείται ως τέτοιο από την κάθε κυβέρνηση. Σε κρατικά νοσοκομεία, μια χαρά αρμόζουν οι απόστρατοι, οι νηπιαγωγοί και όλοι οι υπόλοιποι μη καταρτισμένοι διοικητές. Η δουλειά τους δεν είναι η ομαλή παροχή υπηρεσιών υγείας, είναι η επανεκλογή του εκάστοτε κόμματος μέσω εξυπηρετήσεων: υπεργολαβιών, διορισμών, ακόμα και ανεύρεσης κλίνης ή προτεραιότητας στην εφημερία.

    Το ελληνικό νοσοκομείο δεν είναι προβληματικό γιατί εργάζονται εκεί ανεπαρκείς γιατροί, αδιάφοροι νοσηλευτές και τεμπέληδες διοικητικοί.
    Είναι προβληματικό γιατί είναι κρατικό.

    *Ο Γιώργος Αγγελόπουλος είναι μέλος της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    *Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Liberal στις 10 Δεκεμβρίου 2019

  • FiSy DRINX στο Ηράκλειο Κρήτης

    Λίγο πριν την έλευση του 2020, σχεδιάζουμε μαζί την φιλελεύθερη ατζέντα και σας προσκαλούμε σε μια χαλαρή συνάντηση στο Ηράκλειο Κρήτης για όλα αυτά που μας προβληματίζουν, μας ενδιαφέρουν και θα θέλαμε να ακούσουμε με τη μορφή παρουσιάσεων, την νέα χρονιά.

    Απόψε στις 21:00, σας περιμένουμε στο OPUS (Καπετάν Χαραλάμπη 3, πίσω από τον ΟΤΕ, στο κέντρο της πόλης του Ηρακλείου).

    Η είσοδος είναι ελεύθερη.

  • Περισσότερες φωτοτυπίες, λιγότερη γνώση

    Της Δέσποινας Λιμνιωτάκη*

    Δέσποινα Λιμνιωτάκη

    Στη δουλειά μου συναντώ εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων οι οποίοι μου δίνουν μια εντελώς διαφορετική εικόνα για το σχολείο από αυτή που συνήθως συζητάμε δημόσια. Η εικόνα αφορά στη σχέση εκπαιδευτικών-γονέων, μια εναλλάξ σχέση εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου, ένα σύνδρομο Στοκχόλμης από το οποίο υποτίθεται ότι επιδιώκουμε να ξεφύγουμε αλλά δεν θέλουμε κιόλας: οι Έλληνες είναι τρομερά επιφυλακτικοί απέναντι στις αλλαγές και επιπλέον επιθυμούν να ρίχνουν το φταίξιμο για τα ναυάγια της ζωής τους σε κάποιους άλλους. Συνεπώς αν τα σχολεία υποφέρουν, αν η αξιολόγηση της επίδοσης των μαθητών είναι χαμηλή, φταίει το σύστημα αλλά ένα άλλο σύστημα που δεν πιστεύουν ότι τους εμπεριέχει. Η συζήτηση ανάμεσα σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς είναι τέτοια που δεν ξέρεις τελικά από πού αρχίζει και που τελειώνει το πρόβλημα του ότι τα παιδιά μας αποστηθίζουν αλλά δεν μαθαίνουν, εισάγονται στα πανεπιστήμια χωρίς να αποκτούν ποτέ κριτική σκέψη, αντίληψη επί οικονομικών θεμάτων και βαθιά συναίσθηση του κοινωνικού γίγνεσθαι. Τι να τα κάνουν όλα τα παραπάνω; Σε τι μπορούν να τους χρησιμεύσουν άλλωστε;

    Η σχολική ζωή ξεκινάει με την παραγγελία ενός πακέτου από χαρτί φωτοτυπικού για κάθε παιδί και από εκείνη τη στιγμή, καλός δάσκαλος ορίζεται αυτός που θα φωτοτυπήσει τις περισσότερες ασκήσεις προς επίλυση.  Νεωτερισμοί όπως το να βάλεις λιγότερη εργασία για το σπίτι – αφού η περισσότερη δουλειά γίνεται στο σχολείο – να χρησιμοποιήσεις βιωματικές μεθόδους παρουσίασης ενός γνωστικού αντικειμένου, να βάλεις τα θρανία στην άκρη, να επεκτείνεις την τάξη σου πέρα από τα στενά όρια των τεσσάρων τοίχων ενός σχολικού συγκροτήματος, χαρακτηρίζονται ως μοντερνιές που κινδυνεύουν να σε στείλουν στο πειθαρχικό συμβούλιο.  Κι αν ο πρωθυπουργός της χώρας αποφάσισε να εισάγει την σεξουαλική αγωγή και την ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολεία (εύχομαι καλή επιτυχία σε αυτούς που θα τα παρουσιάσουν, καθώς είναι βέβαιο ότι θα συναντήσουν την απόλυτη εναντίωση των συλλόγων γονέων), ίσως θα έπρεπε να πληροφορηθεί πρώτα το πώς κάποιοι δάσκαλοι που αποφάσισαν απλά και ανθρώπινα να μιλήσουν για θέματα ταμπού, κατέληξαν στα δικαστήρια από διαμαρτυρόμενους γονείς.  Προχωρώντας στις βαθμίδες εκπαίδευσης, οι γονείς επιθυμούν για τα παιδιά τους γρήγορη πιστοποίηση (βλέπε ξένες γλώσσες) για «να φεύγουν από την μέση μαθήματα», επειδή γνώση είναι ο κατάλογος αναγνώρισης του ΑΣΕΠ. Τελικά, για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, χρειάζεσαι ατέλειωτες φροντιστηριακές εργατοώρες που δημιουργούν ταλαιπωρημένα παιδιά που κοιμούνται όρθια στην κυριολεξία από την κούραση, ενώ σε αυτές τις ηλικίες έρχεται και η πρώτη γνωριμία με τις ψυχοδραστικές ουσίες και το ντιβάνι του επαγγελματία ψυχικής υγείας.

    Υπάρχει μια ειρωνεία στο να αναστενάζουμε διαβάζοντας την κατάταξη των ελληνοπαίδων στο πρόγραμμα PISA κουνώντας το κεφάλι αποδοκιμαστικά, αφού όλοι συμμετέχουμε οικειοθελώς σε αυτό το γαϊτανάκι κατάντιας του εκπαιδευτικού συστήματος, από το νηπιαγωγείο μέχρι το Λύκειο και από τις λίστες υλικών που τρέχουν αλαφιασμένοι οι γονείς να αγοράσουν μέχρι τις συζητήσεις για τις ντίβες των ιδιαίτερων μαθημάτων που πρέπει να αγωνιστείς για να «κλείσεις» εγκαίρως, οι οποίοι αμείβονται χαριστικά με τριάντα ευρώ την ώρα για να στείλουν το μονάκριβό μας παιδί στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.  Κοντολογίς, δεν επιθυμούμε Programmes for International Student Assessments, όσο υπάρχει η υποψία ότι για να σκοράρουμε σε ψηλές θέσεις θα πρέπει να αλλάξουμε, να αξιολογηθούμε μεταξύ μας, να κάνουμε αυτοκριτική, να ξεπεράσουμε το στερεότυπο ότι ο μαθητής που αξίζει είναι ο μαθητής που περνάει σε ελληνικό πανεπιστήμιο και όχι αυτός του οποίου οι γονείς θα πρέπει να πληρώσουν δίδακτρα σε κάποιο ιδιωτικό ίδρυμα εκπαίδευσης. Κι ακόμα, δεν το επιθυμούμε επειδή ούτε οι ίδιοι δεν έχουμε κριτική σκέψη και αναλυτική διάθεση, είμαστε σε μεγάλο ποσοστό οικονομικά αναλφάβητοι, δεν μπορούμε να συναινέσουμε σε βασικά ζητήματα που αφορούν στις εκπαιδευτικές διαδικασίες και η φιλοδοξίες μας φτάνουν μέχρι τον κήπο του γείτονα που είναι πάντα πιο πράσινος από τον δικό μας.  Από όλη αυτή την ιστορία, ίσως το μόνο θλιβερό είναι που εστιάζουμε στα παιδιά που δεν φταίνε σε τίποτα και όχι στους πραγματικούς φταίχτες για τον πάτο που έχει πιάσει, δηλαδή στους εαυτούς μας.

    * Η Δέσποινα Λιμνιωτάκη είναι Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    *Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Liberal στις 9 Δεκεμβρίου 2019