• Ο χρόνος είναι χρήμα και άλλα γνωμικά που μας κάνουν δυστυχισμένους

    Συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν δυο μεγάλες ομάδες ανθρώπων που συνδέουν τον χρόνο τους με την απόκτηση ή την διατήρηση χρημάτων.  Όσοι πιστεύουν ότι η ζωή είναι μικρή για να μη δίνουν περισσότερη βαρύτητα στο χρόνο που περνάει, αφιερώνοντας τεράστια διαστήματα στον εαυτό τους και στις προσωπικές τους ενασχολήσεις, εισάγοντας την έννοια της βραδύτητας σε αυτά που κάνουν, γυρνώντας την πλάτη στους φρενήρεις ρυθμούς της συσσώρευσης αγαθών.  Και οι υπόλοιποι.  Όλοι εμείς δηλαδή που ζούμε για να υπολογίζουμε πόσα ευρώ ή points χωράνε στη μέρα, έχοντας υπογράψει συμβάσεις ή κάνει συμφωνίες που μετρούν το νόημα της ζωής με τα δευτερόλεπτα της ώρας.  Εμάς τους τελευταίους – κυριολεκτικά και μεταφορικά – μας λες και ντηλιβεράδες της καθημερινότητας, ανθρώπους που φέρνουμε στην πόρτα σου όλων των ειδών τα προϊόντα ή τις υπηρεσίες, από σουβλάκια μέχρι τεχνολογικό σχεδιασμό και από μαθήματα γλωσσών μέχρι συνεδρίες ενσυνειδητότητας για όσους τρέφουν την ψευδαίσθηση ότι το Ελληνικό σύστημα σου επιτρέπει να κάθεσαι mindful πίνοντας τσάι στον κήπο.    

    Ένα πουλάκι έχει ψιθυρίσει στο αυτί όλων μας ότι το μέλλον ανήκει στους διανομείς (αν και, για να είμαστε ειλικρινείς, είναι πολύ δύσκολο να σου ανήκει οτιδήποτε όταν δεν έχεις στα χέρια σου την ελευθερία του πώς θα το διαχειριστείς) γι’ αυτό και πληθαίνουν οι πλατφόρμες παραγγελιών με τις οποίες π.χ. γλιτώνεις χρόνο από το να επισκεφτείς τον μανάβη της γειτονιάς, μόνο και μόνο για να πουληθεί αργότερα σε σένα από τους life coach ως προϊόν η πολύτιμη συμβουλή ότι, αν αρχίσεις να ξαναβάζεις στη ζωή σου τις επισκέψεις στους μανάβηδες, μπορεί τελικά και να αισθανθείς πιο ευτυχισμένος. 

    Η ουσία είναι ότι όλοι χρειάζεται να πληρώνουμε φόρους και λογαριασμούς, ποταπές υποχρεώσεις που μας απομακρύνουν από τον αληθινό μας εαυτό.  Διότι, σαφέστατα, αν είχαμε λύσει το βιοποριστικό μας μπορεί σήμερα να αναφωνούσαμε «φάτε παντεσπάνι» στους ανθρώπους που μάχονται για μια συνολικότερη ποιότητα στις καθημερινές μας συνδιαλλαγές.  Ευτυχώς,  ακόμα υπάρχει – έστω και ως πολιτικοφιλοσοφικό εδάφιο – εκείνη η ποιότητα που δεν μετριέται από τους χρήστες εφαρμογών σε διαδικτυακά αστεράκια, αστεράκια που σε απαλλάσσουν από την κοινωνική ευθύνη της συνδιαμόρφωσης περιβάλλοντος εργασιακής κουλτούρας ενόσω αξιολογείς υψηλά το αν ένα ταξί έχει γουάι φάι ή αν ένας εργαζόμενος έχει λιγότερο ρομποτική συμπεριφορά.  Ήταν ωστόσο απολύτως απαραίτητο να μπει στο λεξιλόγιό μας ο όρος free lancer, μία υπερκούλ ψευδαίσθηση για τα εγχώρια δεδομένα ότι, όχι μόνο έχεις επιλογές ως προς το πώς θα διαμορφώσεις την επαγγελματική σου καθημερινότητα με τρόπο που δεν υποστηρίζεται νομικά, αλλά μπορείς και να το απολαύσεις!  Ναι, μη είσαι αχάριστος: είναι μαγκιά να είσαι free lancer εκεί που δεν έχουμε ακόμα συμφωνήσει για το αν είναι αυτοκτονικό να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας ή αν θα πρέπει να το κλείσουμε το ρημάδι και να κοιτάξουμε να γραφτούμε στην κλαδική κανενός κόμματος της προκοπής.  

    Φυσικά το free lancing δεν έρχεται χωρίς τις ψυχοκοινωνικές του επιπτώσεις τις οποίες είναι το ίδιο επικίνδυνο να αγνοήσουμε με το να θεωρούμε λανθασμένα ότι η οικονομία έρχεται αποκομμένη από τον τρόπο που «νιώθουμε» και επενεργούμε στα πράγματα.  Για παράδειγμα, η ρευστότητα της αγοράς εργασίας, οι διαρκείς αλλαγές και η αίσθηση ότι όχι απλά είσαι αναλώσιμος αλλά υπάρχουν ολόκληροι σχολιαστές στα κοινωνικά δίκτυα που επιμένουν ότι θα πρέπει να κάνουμε τους ανθρώπους να συνεχίσουν να αισθάνονται αναλώσιμα μηδενικά στον αντίποδα της εμμονής για διορισμούς, έχει αποδειχθεί ότι οδηγεί σε μια ιδιαίτερη φτώχεια μέσα στη συνολικότερη ένδεια που μας δέρνει: τη φτώχεια της αδυναμίας να αναπτυχθείς εσωτερικά και εξωτερικά.  Μερικοί ίσως σοκαριστούν με την ιδέα ότι η ανάπτυξη ή η επιθυμία αυτής ξεκινάει από το μυαλό μας.  Είναι που επί χρόνια φροντίζουμε να να καταπνίγουμε εγκαίρως οποιαδήποτε τέτοια κλίση μπορεί να εμφανίσει κάποιος.  Ναι, η απουσία επιλογών είναι ολέθρια για την ψυχολογία, αν όμως πείσεις τους ανθρώπους ότι μπορούν να καταφέρουν πράγματα με τη δύναμη του νου (όπως λένε και στα τηλεπαιχνίδια «δεν ξέρω αν το θέλεις πολύ»), τότε βγάζεις από πάνω σου την ευθύνη των αληθινών μεταρρυθμίσεων και την μετατοπίζεις στους εργαζόμενους-ανέργους, δηλαδή στους free lancers. 

    Είσαι «μάστερ του πεπρωμένου σου» όπως έγραφαν οι  Susan Ashford και Ruth Blatt από το πανεπιστήμιο του Michigan πριν ανακαλύψουν ότι η υποτιθέμενη εργασιακή «ελευθερία», όταν δεν υπάρχει διέξοδος διαφυγής, όταν δηλαδή το free lancing δεν αφορά σε κάποιο βραχυπρόθεσμο project που έχεις αναλάβει παράλληλα με τον κύριο κορμό της δουλειάς σου, είναι κάτι που σε βουλιάζει στην απόγνωση και στην εμμονή με τα φραγκοδίφραγκα.  Είναι ολέθριο για την ταυτότητα σου ως εργαζόμενος και ως άνθρωπος που χρειάζεται να λειτουργήσει μέσα σε ομάδες εμπιστοσύνης και αλληλοϋποστήριξης.  Κατατρώει τις διαπροσωπικές σου σχέσεις αν υποθέσουμε ότι έχεις το κουράγιο να κουράρεις διαπροσωπικές σχέσεις καθώς, όπως είπαμε και στην εισαγωγή αυτού του άρθρου, χρειάζεται ελεύθερος χρόνος γι’ αυτό.  Τέλος, η τοξικότητα του να κυνηγάς πάντα τα αστεράκια της πλατφόρμας είναι κάτι που ελπίζω και εύχομαι να αναγνωριστεί σε μερικά χρόνια, με τον τρόπο που δύο δεκαετίες πριν ο κόσμος είχε τρελαθεί με τη «θετική ενέργεια», μόνο και μόνο για να έρθει σήμερα στα λόγια μας και στα σύγκαλα του και να ονομάσει την πάση-θυσία-ευτυχία, toxic positivity.  Κάλλιο αργά παρά ποτέ. 

    Είμαστε μια χώρα χωρίς πρόσωπο που περαιτέρω μαϊμουδίζει τάσεις που αποπροσωποιούν την κοινωνική μας αντίληψη και εμπειρία.  Σπανίως μαθαίνουμε τις ιστορίες πίσω από τους εργαζόμενους σε διάφορα πόστα αλλά θεωρούμε ότι όλες οι εργασιακές προτάσεις και συνθήκες μπορούν να ειδωθούν από την πλευρά των επιλογών που έχει κάποιος και όχι ως αποτέλεσμα μη-ύπαρξης ικανών επιλογών, ως αποτέλεσμα χρόνιων αδιεξόδων.  Δεν μπορείς να εξαίρεις το free lancing αν δεν είσαι διατεθειμένος να παραδεχθείς πράγματα για την αυτοαπασχόληση.  Δεν μπορείς να προτείνεις, όταν η ιδέα σου για το free lancing προέρχεται από τις έρευνες των part time εργαζομένων σε χώρες διαφορετικές από τη δική σου.  Μια νέα ομάδα εργαζομένων γεννιέται με την λεγόμενη gig economy αλλά το μόνο που έχεις να προτείνεις είναι να κολυμπήσουμε.  Λυπάμαι αλλά δεν θα ακούσω την υπεραπλουστευτική σου εκδοχή.

    Η Δέσποινα Λιμνιωτάκη είναι Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

  • Κατάργηση των τεκμηρίων διαβίωσης τώρα!

    Με αφορμή το καταστροφικό οικονομικά 2020 για μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας, η Φιλελεύθερη Συμμαχία καλεί την κυβέρνηση της ΝΔ να καταργήσει άμεσα τα τεκμήρια διαβίωσης και να σταματήσει τη δήμευση της περιουσίας των πολιτών που έκαναν το τραγικό λάθος να έχουν ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο ή να στέλνουν το παιδί τους σε ιδιωτικό σχολείο (αφαιρώντας το σχετικό βάρος από τον κρατικό προϋπολογισμό της Παιδείας).
    Στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, το μέτρο των τεκμηρίων διαβίωσης ήταν ένα μέτρο καταστροφικό για εκατομμύρια συμπολίτες μας, πολλοί από τους οποίους  οδηγήθηκαν στην υπερφορολόγηση και την οικονομική εξαθλίωση.
    Στο υπολογισμό αυτού του φανταστικού εισοδήματος δεν έπαιζε βεβαίως κανένα απολύτως ρόλο το αν οι θιγόμενοι είχαν χάσει την εργασία τους ή είχαν κλείσει την επιχείρηση τους, αφού το καφκικό μέτρο των τεκμηρίων διαβίωσης δεν αναγνώριζε τέτοιου είδους “εξαιρετικές” περιστάσεις που όμως δυστυχώς αποτελούσαν και αποτελούν καθημερινότητα για πολλούς συμπολίτες μας.
    Καλούμε την κυβέρνηση να καταργήσει άμεσα το απάνθρωπο αυτό μέτρο!

     

  • ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ

    Η κύρια αιτία της χρεωκοπίας της χώρας, το χρεοκοπημένο ασφαλιστικό σύστημα, ξαναχτυπά.  Σε μια παραπαίουσα ελληνική οικονομία, που αναμένει ύφεση της τάξεως του 10% το 2020, οι αξιότιμοι δικαστές του ΣτΕ αποφάσισαν για μια ακόμη φορά να υποκαταστήσουν την εκτελεστική εξουσία και να απονείμουν αναδρομικά σε όσους προσέφυγαν για το διάστημα των 11 μηνών πριν την δημοσίευση του Νόμου Κατρούγκαλου. 

    Η κυβέρνηση ενεργοποιώντας άμεσα τα πελατειακά της αντανακλαστικά φαίνεται ότι αποφασίζει να απονείμει τα αναδρομικά στο σύνολο των συνταξιούχων, πέρα των όσων προσέφυγαν στα δικαστήρια με το ύψος της δαπάνης να υπολογίζεται στα 3,9 δισ. ευρώ (και χωρίς να υπολογίζεται το κόστος για τους συνταξιούχους δημοσίους υπαλλήλους, η κρίση για τους οποίους αναμένεται από το Ελεγκτικό Συνέδριο).  Σε αυτό το πλαίσιο υπενθυμίζουμε ότι η κυβέρνηση της ΝΔ (όπως προηγουμένως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ) δεν προέβησαν στην κατάργηση της προσωπικής διαφοράς, όπως προβλεπόταν στο Νόμο Κατρούγκαλου να γίνει από τις αρχές του 2019.  Η μη κατάργηση της προσωπικής διαφοράς παραβιάζει κατάφωρα την αρχή της ισότητας, δημιουργώντας 2 κατηγορίες συνταξιούχων, τους προ και μετά Νόμου Κατρούγκαλου, που αμείβονται διαφορετικά παρότι μπορεί να έχουν τις ίδιες εισφορές-χρόνια. 

    Εφόσον λοιπόν η κυβέρνηση της ΝΔ θέλει να μοιράσει λεφτά που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ στους συνταξιούχους, την καλούμε ΑΜΕΣΑ να καταργήσει την προσωπική διαφορά και να αποκαταστήσει την μεγαλύτερη αδικία του σημερινού ασφαλιστικού συστήματος, βοηθώντας στην διατήρηση της όποιας βιωσιμότητας του.  H ανάπτυξη με το παραγωγικό μοντέλο της ανοιχτής κοινωνίας και της ελεύθερης αγοράς που προτείνει η Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι ο μόνος τρόπος για καλύτερους μισθούς και καλύτερες συντάξεις.

  • Οι τρεις θάνατοι του Ελεύθερου Επαγγελματία*

    Λίγο πριν την επέλαση της πανδημίας, το είχε πάρει το αυτί μου.  Εκείνη την μέρα έτυχε να κάνω μια βόλτα στην αγορά και κοντοστάθηκα για να ακούσω την συνέχεια.  Ήταν μια γυναίκα που χρησιμοποίησε με χαμόγελο την φράση: «τώρα που τελείωσε η οικονομική κρίση…» ενώ ο κόσμος τριγύρω κουνούσε το κεφάλι συμφωνώντας μαζί της, συνεχίζοντας τα ψώνια.  Ναι, είμαι σίγουρη ότι είχα ακούσει το «τώρα που τελείωσε η οικονομική κρίση».  Ήταν μια ηλιόλουστη ημέρα από εκείνες που σε γεμίζουν αισιοδοξία χωρίς συγκεκριμένο λόγο, μόνο και μόνο επειδή υπάρχεις, είσαι υγιής και συνεχίζεις να ελπίζεις ότι όλα θα πάνε καλά.

    Δεν έχει σημασία αν είχε πραγματικά τελειώσει η οικονομική κρίση (δεν είχε φυσικά) ή αν όλα ήταν ωραία τακτοποιημένα στο μυαλό των ανθρώπων που άρθρωναν λεκτικά τέτοιου είδους προτάσεις.  Στο πεδίο των ελεύθερων επαγγελματιών, φτάνει που οι ίδιοι δειλά δειλά είχαν αρχίσει να το πιστεύουν.  Φτάνει που είχαν αρχίσει να ξαναπιστεύουν ή να έχουν εμπιστοσύνη εκ νέου στον κόσμο, στο περιβάλλον που ζούσαν και δραστηριοποιούνταν.  Φτάνει που η διάθεσή τους είχε ανέβει, που είχαν αρχίσει να προβάλλουν τον εαυτό τους στο μέλλον, που έκαναν όνειρα και σχέδια και μικρές επενδύσεις εδώ κι εκεί.  Φτάνει που η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν ήταν αυτή της ματαίωσης και της αγανάκτησης και που η ψυχολογία φάνταζε ξανά δυνατή, άτρωτη, έτοιμη να ενώσει δυνάμεις με την οικονομική ζωή και την ανάπτυξη.

    Και μετά ήρθε ο COVID19, ε και ξέρετε την συνέχεια.  ‘Η μάλλον κανείς μας δεν την ξέρει και είναι τέτοια η πανδημική άγνοια για την επόμενη ημέρα, τόσο απόλυτη, οικουμενική και χωρίς προηγούμενο, που πραγματικά βρίσκεται εδώ για να σαρώσει το μέσα μας πολύ περισσότερο από αυτά που θα αποτελειώσει ο ίδιος ο κορονοϊός.

    Είναι τόσο απελπιστική η πραγματικότητα για τον ελεύθερο επαγγελματία που σε πιάνει νευρικό γέλιο για να επιβιώσεις ψυχολογικά.  Μέσα σε δέκα χρόνια έχουμε ποδοπατηθεί τουλάχιστον τρεις φορές.  Αρχικά με τον ακήρυχτο πόλεμο που εκδηλώθηκε μέσω των φοροεπιδρομών, τότε που θεωρούμασταν ένοχοι ακόμα και για τα τυχόν χιλιάρικα που φυλάγαμε κάτω από το στρώμα, καθώς όλα, όλα έπρεπε να «επενδυθούν» στις συντεχνίες.  Μέσα από την προπαγάνδα και την δαιμονοποίηση της ελευθερίας, είχε αρθεί κάθε δικαίωμα στην ιδιοκτησία, την εργασία ή την παραγωγή πλούτου για οποιοδήποτε άλλο σκοπό εκτός από την εξυπηρέτηση του κράτους.  Άδειασαν τραπεζικοί λογαριασμοί, σεντούκια και τσέπες με ένα απόλυτα ιδεολογικό τρόπο, που πότε ονομαζόταν αλληλεγγύη και πότε φορολογική συνείδηση.  Και άδειασαν πρωτίστως από ανθρώπους που δεν είχαν μάθει να χρωστάνε, που δεν έκαναν έξοδα περισσότερα από αυτά που άντεχε το πορτοφόλι τους, που πλήρωναν πρώτα τους υπαλλήλους τους και μετά ζούσαν οι ίδιοι.  Αυτοί έσυραν πρώτοι τον χορό του Ζαλόγγου.  Αλλά επειδή ο θάνατος του εμποράκου δεν ήταν αρκετός, έπρεπε να έρθουν τα capital control για να πιαστούν στην φάκα κι άλλοι κλάδοι, οι βιομηχανίες, οι εξαγωγές και οποιοσδήποτε έκανε το λάθος στην Ελλάδα να dream big.  Ποτέ κανένας δεν τους ζήτησε συγνώμη για το γεγονός ότι τους κατέστρεψε όχι την επιχείρηση αλλά το ηθικό.  Για το γεγονός ότι τους έκοψε τα πόδια, τους κατέστησε αναξιόπιστους ή τους έδιωξε – ποιους;  Αυτούς που σήκωναν στις πλάτες τους τον παραγωγικό ιστό.

    Και τώρα, πάνω που είπαμε να πάρουμε μια ανάσα!  Ούτε καν βαθιά, να μια ανασούλα δοκιμαστικής επανεκκίνησης: δεν προλάβαμε να βγάλουμε το κεφάλι και πεθαίνουμε, πότε κυριολεκτικά και πότε σε κάθε άλλο επίπεδο λειτουργικότητας.  Κανένας δεν θα μπορούσε να είχε προβλέψει την πανδημία, αλλά υπήρχαν χίλιες δυο άλλες παράμετροι που θα μπορούσαν να μην μας έφταναν ήδη εξαθλιωμένους στο κατώφλι της υγειονομικής κρίσης.

    Τα επιδόματα είναι ένα ηρεμιστικό χάπι περιορισμένης ισχύος, η αναβολή πληρωμών για το μέλλον μια βραδυφλεγής βόμβα τοποθετημένη στα θεμέλια της ύπαρξης της αγοράς.  Η κοινωνική συνοχή θα δοκιμαστεί υπό την πίεση της πραγματικότητας – αυτός που σήμερα συνεργάζεται μένοντας στο σπίτι για να προστατέψει και να προστατευτεί, αύριο θα μπει σε κατάσταση «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» επειδή δεν θα εργάζεται.  Τόσα χρόνια η πράξη της αποταμίευσης ήταν το πιο σύντομο ανέκδοτο, τώρα ψάχνουμε να δούμε αν έμεινε τίποτα από τα έτοιμα για να περάσουμε τον μήνα.  Κάποιοι βρίσκονται στο πένθιμο στάδιο του παζαρέματος με την κυβέρνηση για τυχόν στήριξη αλλά οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι φέτος τουλάχιστον δεν πρόκειται να συντελεστεί καμία Ανάσταση.

    Θα πρέπει να μας επιτραπεί να είμαστε περισσότερο ελεύθεροι και περισσότερο επαγγελματίες (το αντίθετο του κρατιστή δηλαδή) προτού ξεκινήσουμε να μιλάμε για την λύση της επόμενης μέρας.

     

    * Η Δέσποινα Λιμνιωτάκη είναι Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.  Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο MarketNews.gr στις 25 Απριλίου 2020.

  • Το Μεγαλείο του Καπιταλισμού

    Του Μάκη Κεβρεκίδη*

    Για λογαριασμό της εταιρίας στην οποία εργάζομαι στις ΗΠΑ, αγόρασα προς $14,500 μια ειδική βάση (stand) πάνω στην οποία εφάπτεται και μπορεί να μεταφερθεί μια συγκεκριμένου τύπου μηχανή πολιτικού αεριωθούμενου αεροσκάφους. Η βάση αγοράστηκε από το υποκατάστημα μιας βρετανικής εταιρίας στην Σιγκαπούρη και βρίσκεται στο εργοστάσιο μιας γερμανο-κινεζικής εταιρίας στην Κίνα. Από εκεί θα μεταφερθεί από μια ινδική μεταφορική εταιρία στην Μαλαισία, ώστε να φορτωθεί επάνω της η γαλλο-αμερικανικής κατασκευής μηχανή CFM56-3C1 την οποία αγοράσαμε από μια εταιρία η οποία ανήκει σε Μαλαισιανούς και Αμερικανούς. Πάνω στην ειδική της βάση, η μηχανή θα μεταφερθεί μέσω μιας ινδονησιακής μεταφορικής εταιρίας στον Καναδά και συγκεκριμένα στο εργοστάσιο μιας γερμανικής εταιρίας επισκευής και συντήρησης μηχανών αεροσκαφών. Πάνω στη μηχανή κατά κανόνα θα εγκατασταθούν εκατοντάδες μεταχειρισμένα εξαρτήματα τα οποία θα προέρχονται από εμπόρους ανά την υφήλιο. Σε 3 με 4 μήνες, και για λογαριασμό της ιρλανδικής εταιρίας που την αγόρασε, η επισκευασμένη μηχανή θα μεταφερθεί από τον Καναδά στην Σαουδική Αραβία.

    Από τις ΗΠΑ όπου εμείς βρισκόμαστε η μηχανή δεν θα περάσει ποτέ. Όλες οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις είναι ιδιωτικές και οι εκπρόσωποί τους είναι διαφόρων εθνικοτήτων και θρησκειών. Ουδέποτε συναντήσαμε κάποιον από τους εμπλεκόμενους πρόσωπο με πρόσωπο, και μόνο με μερικούς εξ αυτών μιλήσαμε τηλεφωνικώς. Όλες οι συναλλαγές γίνονται ηλεκτρονικά και σχετικά γρήγορα, (ενημερώσεις, προσφορές, υπογραφές συμβάσεων, δελτία αγοράς, δελτία αποστολής, μεταφορές κεφαλαίων, έρευνες αγοράς και κλείσιμο μεταφορικών εταιριών, εκτελωνιστές, πληρωμές στα τελωνεία). Όλες οι επιχειρήσεις βγήκαν κερδισμένες, το ίδιο και οι υπάλληλοι καθώς τα κέρδη του εμπορίου διασφαλίζουν την εργασία τους και ενδεχομένως και αυξήσεις μισθών, αλλά κερδισμένα είναι και τα κράτη – δηλαδή το κοινωνικό σύνολο – καθώς έχουν έσοδα από τα τελωνεία και τα φορολογούμενα κέρδη των επιχειρήσεων.

    Σε κανέναν εκ των δεκάδων συμβαλλομένων δεν ενδιέφερε ποιος ήταν ο αντισυμβαλλόμενος, ποια η εθνικότητα ή το θρήσκευμά του, οι πολιτικές απόψεις ή το φύλο του. Οι καλύτεροι την δεδομένη στιγμή πήραν την δουλειά.

    Είναι μια καθημερινή διεθνής συναλλαγή, είναι το μεγαλείο της ελεύθερης αγοράς – του καπιταλισμού.

    * Ο Μάκης Κεβρεκίδης είναι μέλος της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    * Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Liberal στις 13 Δεκεμβρίου 2018

  • Καμία ανάκαμψη δεν θα έλθει χωρίς φορολογική ελάφρυνση

    Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία που δόθηκαν στην δημοσιότητα από την ΓΓΔΕ, ο 1 στους 4 πολίτες δεν πλήρωσε την πρώτη δόση του φόρου εισοδήματος. Αυτή ή είδηση προστίθεται στο ότι ήδη υπήρχαν 3,5 εκατ. Έλληνες με ληξιπρόθεσμες οφειλές στην εφορία. Σχεδόν 1 στα 2 δάνεια που έχουν χορηγηθεί από τις τράπεζες βρίσκεται σήμερα στο κόκκινο και εκατοντάδες χιλιάδες επαγγελματίες χρωστάνε στα ασφαλιστικά τους ταμεία. Μένει να δούμε πόσοι πολίτες δεν θα μπορέσουν να πληρώσουν τις δόσεις του ΕΝΦΙΑ για το 2016.

    Η τρέχουσα κατάσταση έχει οδηγήσει εκατομμύρια Έλληνες να είναι εγκλωβισμένοι. Υπό την απειλή των κατασχέσεων δεν επιστρέφουν τα χρήματα τους στις τράπεζες. Δεν έχουν καμία ελπίδα να κάνουν μια νέα αρχή στη ζωή τους. Όσο επικρατεί αυτή η κατάσταση δεν μπορεί η Ελληνική οικονομία να ανακάμψει.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί ότι ο μόνος τρόπος για να απεγκλωβιστεί η χώρα είναι να προχωρήσουμε σε ριζική μείωση του ελληνικού κράτους ώστε να είναι δυνατή η μείωση των φόρων. Παράλληλα, θα πρέπει να θεσπιστούν σημαντικά εκπτωτικά κίνητρα της τάξεως του 20% στους πολίτες που πληρώνουν τις υποχρεώσεις του εμπρόθεσμα.

  • Η Φιλελεύθερη Συμμαχία στο Money Show

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σας προσκαλεί σε εκδήλωση στο Money Show, με ομιλητή τον Γιώργο Καισάριο
    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σας προσκαλεί σε εκδήλωση στο Money Show το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 11:00 πμ – 1:00 μμ στο ΕΜΠΟΡΙΚΟ & ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, Λουδοβίκου 1, Πλατεία Οδησσού (50 μέτρα αριστερά από το τέρμα του ΗΣΑΠ).
    ΘΕΜΑ: Επανεκκίνηση της οικονομίας με έξυπνες λύσεις που δεν κοστίζουν
    H Ελληνική οικονομία δεν απαιτεί μόνο ζεστό χρήμα για την επανεκκίνηση της. Απαιτεί και διαρθρωτικές αλλαγές και έξυπνες λύσεις που δεν κοστίζουν, αλλά θα έχουν μεγάλο όφελος για την οικονομία.
    Δυο από αυτές τις λύσεις είναι:
    1) Η αλλαγή τρόπου επιβολής ΦΠΑ
    2) Κατάργηση προκαταβολής φόρου
    Το ΦΠΑ που λαμβάνει το κράτος ουσιαστικά είναι ίσο με το ΦΠΑ που πληρώνει ο τελικός καταναλωτής, έπειτα από συμψηφισμούς, άσχετα πόσοι ενδιάμεσοι υπάρχουν μέχρι να φτάσει ένα προϊόν ή υπηρεσία στον τελικό καταναλωτή.
    Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που το κράτος λαμβάνει το ίδιο ποσό έτσι και αλλιώς, θα έπρεπε σαν κράτος να δούμε το πως μπορούμε να απλοποιήσουμε αυτή τη διαδικασία. Αφενός για να μειωθεί το κόστος στην αγορά, και αφετέρου για να συμβάλλει στην πάταξη της φορολογικής απάτης.
    Το δεύτερο θέμα έχει να κάνει με την κατάργηση της προκαταβολής φόρου που:
    α) Από την μια εμποδίζει νέες επιχειρήσεις να ξεκινήσουν
    β) Αφαιρεί ρευστότητα από τις υπάρχουσες επιχειρήσεις και τους ελεύθερους επαγγελματίες
    γ) Δεν έχει νόημα πλέον, διότι οι περισσότερες επιχειρήσεις έχοντας ζημιές τα περασμένα χρόνια, έχουν ουσιαστικά ισοσκελίσει την προκαταβολή με ζημιές, και σαν αποτέλεσμα έχει μηδενιστεί το όφελος για το κράτος.
    δ) Η κατάργηση της προκαταβολής φόρου δεν θα κοστίσει πολύ, αλλά θα έχει τεράστιο πολλαπλασιαστικό όφελος για την οικονομία στο σύνολο, με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα έσοδα του κράτους.
    * Η προκαταβολή φόρου θεσπίστηκε για πρώτη φορά το 1957 από την κυβέρνηση Καραμανλή με Υπουργό τον Θεοτόκη, σαν μια έκτακτη εισφορά από τις επιχειρήσεις, και δυστυχώς θεσπίστηκε μόνιμα .
    Την παρουσίαση θα κάνει ο υπεύθυνος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για οικονομικά θέματα Γιώργος Καισάριος. Τον πρόλογο θα κάνει ο Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας Μάκης Σπυράτος. Θα ακολουθήσει συζήτηση με ερωτήσεις.
    Είσοδος δωρεάν
  • Η Κυβέρνηση αρμενίζει στραβά

    Σε μια δύσκολη -για την οικονομία της χώρας- περίοδο η κυβέρνηση μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης.

    Η απόφαση να μην περάσει η συμφωνία με το Eurogroup από τη Βουλή δείχνει περιφρόνηση προς το νομοθετικό σώμα και πως η κυβέρνηση δεν αισθάνεται ασφαλής για την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Ελεύθερη Οικονομία και Ανοικτή Κοινωνία για Έξοδο από την Κρίση

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία επιθυμεί να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Υπουργού Οικονομικών για προτάσεις μεταρρυθμίσεων, ενόψει της συμφωνίας της χώρας με τους συνομιλητές της στις Βρυξέλλες αύριο Καθαρά Δευτέρα.

    Ο συντονισμός δραστηριοτήτων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα με κινήματα και ομάδες εθελοντών στην αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας της δυστυχίας και του ρατσισμού, είναι μεταρρύθμιση που αποφέρει σίγουρα αποτελέσματα σε αυτό που λέγεται Ανθρωπιστική Κρίση και μας αφορά όλους.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Για τις κινήσεις της νέας κυβέρνησης: Μια αρνητική και μια θετική εξέλιξη

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία παρακολουθεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις κινήσεις της νέας κυβέρνησης. Τα επικοινωνιακά τρικ δεν μας απασχολούν, ελπίζουμε δε ότι τα λάθη και οι υπερβολές στον τομέα αυτό δεν θα έχουν ανεπανόρθωτες επιπτώσεις. Από την εβδομάδα που πέρασε θα θέλαμε να επισημάνουμε μια αρνητική και μια θετική εξέλιξη.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ