• Η σιωπή των διορισμένων*

    Ανεξάρτητα από τις ελπιδοφόρες εξαγγελίες οποιουδήποτε κόμματος πριν την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας ή τις προεκλογικές υποσχέσεις για μεταρρυθμίσεις, υπάρχουν συνήθειες τις οποίες δεν μπορούμε να διανοηθούμε να αλλάξουμε με τρόπο που να εκπαιδεύει τις επόμενες γενιές να μη κοιτούν τους πολιτικούς στα χέρια.

    Δεν μιλάω μόνο για τον χρησιμοποίηση σε νευραλγικές θέσεις αυτών που υπερήφανα – και από σχετικά τρυφερή ηλικία – ταυτίζονται με την απεχθή κατηγορία «δικά μας παιδιά», την ομάδα δηλαδή των σημαιοφόρων κάθε παράταξης που μας δίνουν με τον φανατισμό τους μια γεύση του τι θα πάθουμε μόλις αυτή έρθει στα πράγματα (είναι πολύ φυσικό όταν επί χρόνια γαλουχείσαι με οπαδική πόλωση, να καταφεύγεις στο «εμείς και οι άλλοι»  την στιγμή ακριβώς που πρέπει να μεριμνήσεις για όλους τους πολίτες εξίσου).  Δεν είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι οποιαδήποτε θετική αλλαγή μπορεί να επέλθει μέσα από μια τόσο σχέση αλληλεξάρτησης με την εξουσία, κατά την οποία ούτε η κυβέρνηση ούτε οι ψηφοφόροι της μπορούν να υπάρξουν χωριστά, γι’ αυτό και καταλήγουν να κάνουν ο ένας τα χατίρια του άλλου.

    Υπάρχει όμως μια πολύ πιο δύσκολη στην κατανόησή της ομάδα, αυτή που αποτελείται από τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να ασκήσουν νηφάλια αντιπολίτευση, να εντοπίσουν τα λάθη, να λειτουργήσουν με μετριοπάθεια και να υιοθετήσουν μια συγκριτική προσέγγιση στα πράγματα με βάση την προηγούμενη εμπειρία και την γνώση του τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, απορρίπτοντας και τον ένα πόλο και τον άλλο.  Αυτό το είδος του πολιτικού ανθρώπου βρίσκεται υπό εξαφάνιση, γρήγορα, συστηματικά και με πρόγραμμα από την νόσο του διορισμού, μια κολλητική νόσο από την οποία η Ελλάδα δεν έχει δείξει ποτέ σημάδια ανάκαμψης.  Είναι ενδιαφέρον το πώς μια χώρα με τόσους ικανούς ανθρώπους, μπορεί να αντισταθεί σε όλα εκτός από το να ενδώσει σε ένα σάπιο σύστημα, ιδιαίτερα όταν οι ίδιοι αυτοί ικανοί άνθρωποι έχουν προηγουμένως συμφωνήσει ότι είναι πράγματι σάπιο.

    Ας δώσουμε ένα απλό, καθημερινό παράδειγμα: πώς γίνεται να ευαγγελίζεσαι ένα μικρότερο κράτος, βασισμένο σε σύστημα επιλογής αρίστων στελεχών (που έχουν οι κατακαημένοι καταθέσει και βιογραφικά για να εξυπηρετηθεί το αφήγημα), καταλήγοντας κομματικά διορισμένος (όχι δεν χρειαζόμαστε τόσους τομεάρχες, συμβούλους ή συντονιστές) με απόφαση που έχει τροποποιήσει η ίδια η εξουσία για να σε βολέψει;  Και τελικά ποιοι είναι οι άριστοι σε αυτή την χώρα: μήπως υπάρχει ένα πολύ ιδιαίτερο είδος αριστείας όπως ξεδιπλώνεται στον δρόμο προς τον διορισμό;

    Ποιος είναι περισσότερο έξυπνος, αυτός που τρυπώνει μέσα ή αυτός που παλεύει απέξω σαν τον Δον Κιχώτη, μειοψηφικό, εξαθλιωμένο, φτωχοποιημένο θύμα των επιθέσεων των κολαούζων της εξουσίας;  Κάποια στιγμή πρέπει να απαντηθεί αυτό το ερώτημα με γενναιότητα.

    Όσοι κόπτονταν για την ορθή λογική στο παρελθόν, εμφανίζονται σήμερα να είναι οι πιο σκληροπυρηνικοί αφισοκολλητές του πληκτρολογίου, αυτοί που κουνάνε το δάκτυλο σε όσους δεν έχουν ακόμα εξημερωθεί από το ναρκωτικό της κομματικής εύνοιας.  Ως προς την συμβολή τους όμως στην πρόοδο της χώρας, το σύστημα έχει φροντίσει να καταπιεί όλες τις προσπάθειες, να τις φιμώσει δια της μεθόδου της αφομοίωσης: η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού διορισμού και από την στιγμή που «επιλέγεσαι», δεν μπορείς παρά να σιωπήσεις στην αυθαιρεσία, στην αβελτηρία και στην υπερβολή.  Δεν μπορείς δηλαδή παρά να το βουλώσεις και να στηρίξεις το χέρι που σε ταΐζει ενώ ταυτόχρονα κουνάει την κούνια της προετοιμασίας των επόμενων εκλεκτών.

    *Η Δέσποινα Λιμνιωτάκη είναι Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

  • Αναποτελεσματική Δικαιοσύνη

    Η παραδοχή ότι οι κατηγορούμενοι είναι αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου είναι βασική αρχή των δημοκρατικών κοινωνιών και δικαίως. Σε αυτήν τη νομική και δημοκρατική αρχή δεν υπάρχουν εξαιρέσεις και τερτίπια. Υπάρχει, όμως, εκείνη η δυνατότητα να απονέμεται η δικαιοσύνη γρηγορότερα και αποτελεσματικότερα. Να ολοκληρώνονται οι δίκες στην ώρα τους και να μην διχάζεται η κοινωνία με αφορμή την εφαρμογή βασικών δημοκρατικών αρχών.

    Η επικείμενη αποφυλάκιση του Γ. Ρουπακιά, κατηγορούμενου για τη δολοφονία του Π. Φύσσα, είναι νομικά ορθή, αλλά ηθικά προβληματική. Ο Γ. Ρουπακιάς βρίσκεται στη φυλακή πάνω από δύο χρόνια, δίχως να έχει ολοκληρωθεί η δίκη του, κυρίως λόγω γραφειοκρατικών κωλυσιεργιών. Είναι ξεκάθαρο ότι οι μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν δεν αφορούν μονάχα το πεδίο της οικονομίας αλλά την ευρύτερη πραγματικότητά μας. Γι’ αυτό το λόγο η Φιλελεύθερη Συμμαχία έχει προτείνει μία σειρά αλλαγών (διαβάστε εδώ) που θα απεγκλωβίσουν τη δικαιοσύνη από το τέλμα της γραφειοκρατίας και της καθυστέρησης.

  • Ελεύθερη Οικονομία και Ανοικτή Κοινωνία για Έξοδο από την Κρίση

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία επιθυμεί να ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Υπουργού Οικονομικών για προτάσεις μεταρρυθμίσεων, ενόψει της συμφωνίας της χώρας με τους συνομιλητές της στις Βρυξέλλες αύριο Καθαρά Δευτέρα.

    Ο συντονισμός δραστηριοτήτων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα με κινήματα και ομάδες εθελοντών στην αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας της δυστυχίας και του ρατσισμού, είναι μεταρρύθμιση που αποφέρει σίγουρα αποτελέσματα σε αυτό που λέγεται Ανθρωπιστική Κρίση και μας αφορά όλους.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Ευχές και προσδοκίες για τη νέα κυβέρνηση

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία εύχεται καλή επιτυχία στη νέα κυβέρνηση στο δύσκολο έργο που αναλαμβάνει.

    Ευχόμαστε να κλείσει τα αυτιά της στις ηχηρές μειοψηφίες που λυμαίνονται το Κράτος, και να αντιμετωπίσει με πνεύμα ισονομίας όλους τους πολίτες.

    Περιμένουμε να ξεκινήσει ένα δραστικό πρόγραμμα κατάργησης της πολυνομίας ώστε να απαλλαχθεί ο πολίτης από τη γραφειοκρατεία.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Επιτέλους, ας προχωρήσουμε μπροστά!

    Παρά τις συνεχείς παλινωδίες και το πολιτικό θέατρο, η πλειοψηφία του κοινοβουλίου πήρε, την τελευταία στιγμή, τη σωστή απόφαση για την αποφυγή της άμεσης, άτακτης χρεωκοπίας. Πρέπει επιτέλους να πάρει και τις αναγκαίες αποφάσεις για τη δραστική μείωση των δαπανών, την αύξηση της παραγωγής και της επιχειρηματικότητας (όχι της ανάπτυξης γενικόλογα) και των σαρωτικών μεταρρυθμίσεων. Αν το πολιτικό σύστημα συνεχίσει τις οριζόντιες περικοπές για να μην πειράξει τις προνομιούχες ομάδες – πελάτες του, τότε και το Μνημόνιο ΙΙ θα αποτύχει και η κατάσταση θα γίνει εφιαλτική.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Ερωτήσεις και απαντήσεις για την κρίση

    Παρά το γεγονός ότι η χώρα βρίσκεται σε δεινή οικονομική κρίση, ελάχιστη πληροφόρηση έχει δοθεί στους Έλληνες πολίτες για τα αίτιά της, τα πραγματικά της μεγέθη και τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται.

    Το κενό αυτό επιχειρεί να καλύψει ομάδα έγκριτων οικονομολόγων, ξένων και Ελληνικών πανεπιστημίων, στο κείμενό τους «Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα: Μεταρρυθμίσεις και ευκαιρίες σε μία κρίσιμη συγκυρία». Οι βασικοί συγγραφείς του κειμένου αυτού είναι οι κ.κ. Δημήτρης Βαγιανός (London School of Economics CEPR και NBER), Νίκος Βέττας (Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και CEPR) και Κώστας Μεγήρ (Yale University, University College London και IFS), συνεπικουρούμενοι από τους κ.κ. Κώστα Αζαριάδη (Washington University at Saint Louis), Γιάννη Ιωαννίδη (Tufts University), Χάρη Ντέλλα (University of Bern και CEPR) και Χριστόφορο Πισσαρίδη (London School of Economics και CEPR). Το κείμενό τους είναι αναρτημένο στο ιστολόγιο greekeconomistsforreform.com

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Ποιοί επενδύουν πολιτικά στην καταστροφή;

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστήριξε, από τη στιγμή της υπογραφής του Μνημονίου, ότι τα μέτρα που προβλέπει θα πρέπει να υλοποιηθούν πλήρως καθώς απομακρύνει την χρεοκοπία της χώρας κατά τρία χρόνια και δίνει μια τελευταία ευκαιρία ριζικής αλλαγής οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου στην Ελλάδα.

    Ταυτόχρονα η Φιλελεύθερη Συμμαχία εξέφραζε τις αμφιβολίες της για το κατά πόσο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και η Ελληνική δημόσια διοίκηση θέλουν και μπορούν να υλοποιήσουν το Μνημόνιο καθώς η μόνη «ικανότητα» που διαθέτουν είναι να υλοποιούν ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που καλούνται τώρα να φέρουν σε πέρας.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Από το 2009 στο 2010: ο δρόμος προς την άβυσσο είναι ανοικτός

     Η Φιλελεύθερη Συμμαχία ιδρύθηκε από απλούς πολίτες, ως αντίδραση στην διαφαινόμενη πολλαπλή χρεωκοπία της χώρας. Μια χρεοκοπία, που γίνεται χρόνο με το χρόνο όχι απλά πιθανή, αλλά ορατή.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, κατέθεσε στην ίδρυσή της, στα χρόνια που ακολούθησαν και σε όλη τη διάρκεια του 2009, προτάσεις που αν είχαν γίνει αποδεκτές θα έδιναν ελπίδες για να αποφύγει η χώρα το σημερινό αδιέξοδο. Προτάσεις βασισμένες στην διεθνή εμπειρία, αλλά με ένα ισχυρό ιδεολογικό συνεκτικό δεσμό.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Η Ευρωπαϊκή επιτήρηση αποτελεί πλέον τη μόνη λύση

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε ανακοίνωσή της επισημαίνει ότι η σημερινή ενεργοποίηση, από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, της διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος, αποτελεί άλλον έναν σταθμό στον κατήφορο της χώρας. Ίσως, με αποδεδειγμένη την ανικανότητα των Ελληνικών κυβερνήσεων να διαχειριστούν την οικονομία, η Ευρωπαϊκή επιτήρηση να αποτελεί πλέον την μόνη λύση…

    Στη σημερινή της απόφαση η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενεργοποίησε, μόνο για την Ελλάδα,  τη διαδικασία της στενής επιτήρησης του άρθρου 104(8) της συνθήκης του Μάαστριχτ. Στην απόφασή της αυτή, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή διαχωρίζει την Ελλάδα από τις υπόλοιπες χώρες που έχουν επίσης υψηλά ελλείμματα κρίνοντας ότι δεν αναλήφθηκε αποτελεσματική δράση από τις ελληνικές αρχές και επομένως η έντονη επιδείνωση την δημοσιονομικής κατάστασης το 2009 στην Ελλάδα (έλλειμμα 12,7% έναντι της δέσμευσης της προηγούμενης κυβέρνησης για 3,7%) οφείλεται κυρίως σε ανεπαρκή ανταπόκριση των ελληνικών αρχών.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Η αλλαγή του πολιτικού συστήματος μοναδική προϋπόθεση θετικών εξελίξεων για τη χώρα

    H Φιλελεύθερη Συμμαχία σε ανακοίνωσή της υπενθυμίζει ότι από την ίδρυσή της, στις αρχές του 2007, μέχρι σήμερα προτείνει εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που αν είχαν υλοποιηθεί, θα θωράκιζαν αποτελεσματικά την ελληνική οικονομία και θα απέτρεπαν το ενδεχόμενο της χρεοκοπίας της.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ