• Οι μνηστήρες του Κέντρου*

    Καμιά κοινωνική ομάδα δεν είναι περισσότερο περιζήτητη στις τάξεις των στρατολόγων των κομμάτων από αυτή που προσδιορίζεται ως Κέντρο.  Το Κέντρο ανέκαθεν ασκούσε γοητεία σε ηγέτες και ψηφοφόρους, είναι το κομμάτι του παζλ που αποκαλύπτει όλη την ομορφιά ενός πολιτικού εγχειρήματος, το βασικό συστατικό μιας επιτυχημένης εκστρατείας.  Το να πάρεις το Κέντρο με το μέρος σου είναι πρακτικά η ένδειξη ότι έχεις βελτιωθεί στην επικοινωνία του πώς να κερδίζεις εκλογικές μάχες.  Τα μηνύματα που απευθύνονται σε κεντρώους ψηφοφόρους αποτελούν σπουδή στο πώς μια σειρά από θέσεις μπορούν να μεταφραστούν σε ένα ενιαίο, κατανοητό σύνολο – το τέλος της καταστροφικής επεξήγησης του τι θέλει να πει ο αρχηγός (ακολουθώ τον κανόνα που λέει ότι «αν πρέπει να το εξηγήσεις, είναι λάθος δοσμένο»).  Κατά περιόδους, τα κόμματα εξουσίας υπερήφανα ισχυρίζονται ότι έχουν το Κέντρο με το μέρος τους, άρα η αναζήτηση της καλύτερης δυνατής εκπροσώπησης οφείλει να τελειώσει εδώ και είναι αλήθεια ότι ενίοτε το Κέντρο μετακινείται για να χωρέσει.  Το γεγονός όμως ότι σε καιρούς νηνεμίας κερδίζει διαρκώς εξωσυστημικούς υποστηρικτές ενώ αναδεικνύει ανθρώπους που επιθυμούν να το διεκδικήσουν μακριά από τους μηχανισμούς της κεντρικής εξουσίας, δείχνει το πόσο η κρίσιμη μάζα που απεχθάνεται τις φωνασκίες και τις μεγάλες υποσχέσεις που φτάνουν μέχρι την κάλπη (μετά την απομάκρυνση από το ταμείο-κάλπη, ουδεμία υπόσχεση δεν αναγνωρίζεται ως τέτοια) ζει, βασιλεύει και αξίζει μια αυτόνομη υποψηφιότητα.

    Αυτό σημαίνει βέβαια ότι η οποιαδήποτε προσπάθεια αποτελεί στοίχημα αναδιοργάνωσης και μελέτης της εκλογικής συμπεριφοράς, που χρειάζεται να απαντήσει στα εξής ερωτήματα:  α) ένας κεντρώος πολιτικός φορέας είναι θέμα ένωσης δυνάμεων ή εκ νέου ίδρυσης από το μηδέν, β) ευνοεί το σημερινό πολιτικό σκηνικό την κινηματική πολιτική ή με την Νέα Δημοκρατία επιστρέψαμε στα κόμματα μαζικής συμμετοχής και γ) συμμετέχουν σήμερα οι άνθρωποι σε κόμματα;  ‘Η μήπως «προσλαμβάνονται».  Στην προσπάθεια για ανασυγκρότηση του κεντρώου χώρου, η λέξη που παρουσιάζει την μεγαλύτερη προβληματική είναι η «ανασυγκρότηση»: αφενός το κέντρο δεν δίνει τα τελευταία χρόνια την εντύπωση ότι είναι πολιτικά συγκροτημένο με τρόπο που να λειτουργεί ως ο δεύτερος πόλος σε μια εκλογική αναμέτρηση.  Αφετέρου, η ανασυγκρότηση υπονοεί ότι μικρότερες πολιτικές ομάδες καλούνται να ενώσουν δυνάμεις αλλά υπάρχουν δομικές δυσκολίες στον τρόπο που γίνεται αυτό.  Τέλος, μέχρι σήμερα αρκετές προσπάθειες έχουν απαξιωθεί επικοινωνιακά από επαναλαμβανόμενες αποτυχίες του παρελθόντος οι οποίες δεν καταφέρνουν τελικά να βρουν τον δρόμο τους στις εκλογές.

    Υπάρχει και ένα άλλο θέμα που συχνά προσπερνιέται στην αναζήτηση του προσώπου που θα ενσαρκώσει καλύτερα το κεντρώο ιδεώδες: απουσιάζουν οι στρατιώτες που θα αναλάβουν την ευθύνη για τα αποτελέσματα μιας τέτοιας δουλειάς.  Απουσιάζει η δέσμευση σχεδόν από όλη την πολιτική ζωή του τόπου.  Και εκεί που κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η λέξη κλειδί στην πολιτική είναι η «ευελιξία», εγώ θα πω ότι υποφέρουμε από το αντίθετο: από το ξεχείλωμα των ιδανικών και των στόχων υπέρ της πρόσληψής μας σε μια θέση.  Ελλείψει εργασιακών θέσεων, ο πολιτικός στίβος μετετράπη σε career forum τέτοιο που να μην έχεις πια την εσωτερική ανάγκη να αλλάξεις τον κόσμο γύρω σου, μόνο την πρεμούρα να βρεις μια ενδιάμεση θεσούλα για να βολευτείς.

    Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην αληθινή πολιτική.

    Κατατάσσω τις δομικές δυσκολίες σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες:

    1. Στην αδυναμία σύνθεσης μιας νέας πολιτικής ομάδας η οποία να παρουσιάζει ομοιομορφία. Οι περισσότερες προσπάθειες σκοντάφτουν στον ερχομό κοντά ετερόκλητων στοιχείων που έχουν μεν καλές προθέσεις αλλά δεν έχουν υποστεί την ζύμωση εκείνη που θα τους οδηγήσει να γίνουν ομάδα.  Να θυμίσω ότι κατά το παρελθόν είχαμε ακούσει πολλά από ενώσεις «προσωπικοτήτων» και ελπίζω να αντιλαμβάνεστε ότι μια τέτοια αφετηρία δημιουργεί εξαρχής απόσταση με αυτούς που θα επιθυμούσαν να ενταχθούν στην προσπάθεια (για μένα η λέξη προσωπικότητα εκφράζει μια απώλεια ανθρώπινου δυναμικού και προτάσεων ενώ εκλαμβάνεται ως μια σειρά από υποψηφίους-άτομα και όχι ως ένα καλοδουλεμένο σύνολο) μέχρι τη συζήτηση λίγο πριν τις εκλογές για το αν θα πρέπει να κρατήσουμε ή να αποκλείσουμε συγκεκριμένο κόσμο που είναι καταγεγραμμένος στη συνείδηση των ψηφοφόρων με ένα συγκεκριμένο τρόπο.
    2. Στην απουσία εκλογικού μηχανισμού που θα κατασκευάσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθεί η ομάδα αλλά και στην απουσία διαφοροποιημένης από τους υπόλοιπους πολιτικής ατζέντας που θα αποτελέσει την ταυτότητα του νέου σχηματισμού.
    3. Στις χρονικές στιγμές που ξεκινάει μια τέτοια συζήτηση και στις χρονικές στιγμές που εγκαταλείπεται – θεωρώ ότι η εγκατάλειψη της συζήτησης κάνει περισσότερη ζημιά στην υστεροφημία τέτοιων προσπαθειών από το να μην είχε ξεκινήσει κάτι ποτέ.
    4. Στην απουσία απάντησης του γιατί να ανασυγκροτηθεί ένα κέντρο που δεν έχει αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί αυτοτελώς ή διαχρονικά και χωρίς κλυδωνισμούς μέχρι σήμερα.

    Στο κομμάτι της επικοινωνίας μιας τέτοιας προσπάθειας θα έβαζα σίγουρα το ότι κατακερματισμένες ομάδες δυστυχώς δεν επιτυγχάνουν να πλασάρουν ξανά τον εαυτό τους ως κάτι διαφορετικό από αυτό που έχουν υποστεί, δηλαδή τον κατακερματισμό.

    Το δικό μου λοιπόν συμπέρασμα αφορά στην επανα-επινόηση του κέντρου, σε μια  προσπάθεια να διεκδικηθεί αυτό από μέσα προς τα έξω, από τους ανθρώπους του και τους ανθρώπους που έχουν κάτι να πουν, όχι να επαναλάβουν.  Το επόμενο μεγάλο στοίχημα θα είναι η διεκδίκηση του σεβασμού του εκλογικού σώματος: όταν έχουν καταρρεύσει τα πάντα, το μοναδικό «νόμισμα με το οποίο θα μπορούμε να συναλλασσόμαστε θα είναι η εμπιστοσύνη.

     

    *Η Δέσποινα Λιμνιωτάκη είναι Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

  • ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ

    Η κύρια αιτία της χρεωκοπίας της χώρας, το χρεοκοπημένο ασφαλιστικό σύστημα, ξαναχτυπά.  Σε μια παραπαίουσα ελληνική οικονομία, που αναμένει ύφεση της τάξεως του 10% το 2020, οι αξιότιμοι δικαστές του ΣτΕ αποφάσισαν για μια ακόμη φορά να υποκαταστήσουν την εκτελεστική εξουσία και να απονείμουν αναδρομικά σε όσους προσέφυγαν για το διάστημα των 11 μηνών πριν την δημοσίευση του Νόμου Κατρούγκαλου. 

    Η κυβέρνηση ενεργοποιώντας άμεσα τα πελατειακά της αντανακλαστικά φαίνεται ότι αποφασίζει να απονείμει τα αναδρομικά στο σύνολο των συνταξιούχων, πέρα των όσων προσέφυγαν στα δικαστήρια με το ύψος της δαπάνης να υπολογίζεται στα 3,9 δισ. ευρώ (και χωρίς να υπολογίζεται το κόστος για τους συνταξιούχους δημοσίους υπαλλήλους, η κρίση για τους οποίους αναμένεται από το Ελεγκτικό Συνέδριο).  Σε αυτό το πλαίσιο υπενθυμίζουμε ότι η κυβέρνηση της ΝΔ (όπως προηγουμένως η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ) δεν προέβησαν στην κατάργηση της προσωπικής διαφοράς, όπως προβλεπόταν στο Νόμο Κατρούγκαλου να γίνει από τις αρχές του 2019.  Η μη κατάργηση της προσωπικής διαφοράς παραβιάζει κατάφωρα την αρχή της ισότητας, δημιουργώντας 2 κατηγορίες συνταξιούχων, τους προ και μετά Νόμου Κατρούγκαλου, που αμείβονται διαφορετικά παρότι μπορεί να έχουν τις ίδιες εισφορές-χρόνια. 

    Εφόσον λοιπόν η κυβέρνηση της ΝΔ θέλει να μοιράσει λεφτά που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ στους συνταξιούχους, την καλούμε ΑΜΕΣΑ να καταργήσει την προσωπική διαφορά και να αποκαταστήσει την μεγαλύτερη αδικία του σημερινού ασφαλιστικού συστήματος, βοηθώντας στην διατήρηση της όποιας βιωσιμότητας του.  H ανάπτυξη με το παραγωγικό μοντέλο της ανοιχτής κοινωνίας και της ελεύθερης αγοράς που προτείνει η Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι ο μόνος τρόπος για καλύτερους μισθούς και καλύτερες συντάξεις.

  • Φιλελευθερισμός, Ελιτισμός και Λαϊκισμός

    Του Νίκου Χαραλάμπους

    Το δίπολο Ελιτισμού-Λαϊκισμού φιγουράρει στον δημόσιο διάλογο και στην επικαιρότητα σε πολλά μέτωπα. Η αντίδραση του «λαού» στις «ελίτ» και η περιφρόνηση των «ελίτ» απέναντι στον «λαό» απασχολεί διανοούμενους και πολιτικούς. Το δίπολο αυτό έχει διχάσει τον φιλελεύθερο χώρο με την ισχύ αλυσοπρίονου.

    Τι πρέπει να κάνουν οι φιλελεύθεροι;

    Οι ιδέες τους για μια οικονομία της αγοράς έχουν επικρατήσει. Οι ιδέες τους για ατομικά δικαιώματα κερδίζουν διαρκώς έδαφος. Άρα θα περίμενε κάποιος να θέλουν να διατηρήσουν το status quo. Από την άλλη μεριά, οι ωφελημένοι των τελευταίων δεκαετιών βάζουν στεγανά. Περιχαρακώνουν τα προνόμιά τους με διάφορες δικαιολογίες. Αυτοί που ωφελήθηκαν από τον ανταγωνισμό, δεν τον θέλουν. Άρα οι φιλελεύθεροι θα πρέπει να πάνε με τον «λαό»; Ακόμα κι αν ο «λαός» θέλει να σηκώσει τοίχους στα σύνορα και δεν θελήσει να ανεχτεί κάτι το διαφορετικό;

    Σε αυτή την πολυδιάστατη πραγματικότητα, ο φιλελευθερισμός μπορεί και πρέπει να στέκεται μακριά και από τον λαϊκισμό και τον ελιτισμό. Φιλελεύθερος που ρέπει προς τη μια ή την άλλη κατηγορία χάνει μέρος της ιδεολογίας του.

    Ο ελιτιστής θα εξυψώσει και θα δεχτεί ό,τι έχει να πει ένας καθηγητής πανεπιστημίου και θα απαξιώσει εξαρχής ό,τι έχει να πει ένας μηχανικός αυτοκινήτου ή μια κομμώτρια. Ο λαϊκιστής πράττει, λέει και σκέφτεται το αντίθετο. Απαξιώνει τον καθηγητή πανεπιστημίου ως αποκομμένο από τη ζωή και κολακεύει τον μηχανικό αυτοκινήτου και την κομμώτρια, ανεξάρτητα με το τι λένε. Ο φιλελεύθερος κρίνει τα λεγόμενα και τις ιδέες του καθενός. Αν υποστηρίζεις το πρωτείο του ατόμου, ακούς προσεκτικά και τον καθηγητή πανεπιστημίου και τον μηχανικό και την κομμώτρια και κρίνεις όσο ορθολογικά μπορείς αυτό που έχει να πει ο καθένας και καθεμία.

    Μόνο με την προσήλωση στις αρχές του και στην παράδοσή του, ο φιλελευθερισμός μπορεί να αποφύγει τις ιδεολογικές παγίδες και του ελιτισμού και του λαϊκισμού.

    *ο Νίκος Χαραλάμπους είναι μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    *Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Φιλελεύθερος την 3η Ιανουαρίου 2019

  • Όχι άλλο κάρβουνο: οι σκοτεινές κι εγκληματικές μειοψηφίες έχουν θέση μονάχα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας

    Ελλάδα 2015, τρεις ημέρες πριν από τις εκλογές, μαθαίνουμε από πολιτικό αρχηγό σε ραδιοφωνική του συνέντευξη ότι το “κόμμα” του αναλαμβάνει την “πολιτική ευθύνη” της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Για το τι σημαίνει αυτό και με ποιον τρόπο θα αξιοποιηθεί στο ποινικό μέρος της υπόθεσης, η οποία εκκρεμεί στο σκέλος των ποινικών ευθυνών των “βουλευτών” και “στελεχών” του “κόμματος”, θα το απαντήσουν ειδικότεροι από εμάς αργά ή γρήγορα.

    Αυτό όμως που περνάει από το χέρι όλων είναι σε τρεις μέρες να δείξουμε με την ψήφο μας ότι αυτές οι σκοτεινές κι εγκληματικές μειοψηφίες έχουν θέση μονάχα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και μάλιστα στα ζοφερότερα συρτάρια του. Οι δικαιολογίες έχουν τελειώσει προ πολλού. Όλοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

    Ελπίζουμε δε σύντομα εκείνοι που φταίνε για τη δολοφονία του Φύσσα, οι ηθικοί αυτουργοί δηλαδή, να λάβουν την τιμωρία που τους αρμόζει κι επιβάλλουν οι νόμοι.

  • Οι τραμπουκισμοί της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ θα πρέπει να παραπεμφθούν στην δικαιοσύνη.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε ανακοίνωση της καταγγέλλει στούς Έλληνες πολίτες τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ που, αφού έσπασαν την είσοδο των γραφείων της εταιρείας, κατευθύνθηκαν στα γραφεία που συνεδρίαζε το Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας και, επικουρούμενοι από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, διέλυσαν την συνεδρίαση δια της βίας.

    Έτσι, η συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΔΕΗ αναβλήθηκε για τρίτη φορά. Στο ερώτημα από μέλη του ΔΣ γιατί δεν υποβλήθηκε αίτημα αναβολής της συνεδρίασης, ο πρόεδρος των συνδικαλιστών της ΔΕΗ απάντησε αλαζονικά: «Δεν σας ζητήσαμε την αναβολή, σας την επιβάλαμε». Οι τραμπούκοι της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, υποδυόμενοι τους θεματοφύλακες της… δημοκρατίας και της προόδου καταλύουν, για άλλη μια φορά ατιμώρητα, την νομιμότητα υποστηρίζοντας μαχητικά ότι “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη”, εννοώντας φυσικά το δικό τους.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Προγραμματικές Δηλώσεις: κρατιστές εναντίον Ολοκληρωτικών

    Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι προγραμματικές δηλώσεις αποτέλεσαν μια φλύαρη διαδικασία όπου ανάμεσα στις γενικολογίες και στα αναμασήματα, τα κοινοβουλευτικά κόμματα επιβεβαίωσαν τις προθέσεις τους για τη λύση κάθε προβλήματος της ζωής των πολιτών από το Κράτος. Δυστυχώς, ο πιο σημαντικός αντίλογος στο κρατικιστικό ευχολόγιο ήταν η παράθεση ολοκληρωτικών ιδεολογιών που όταν εφαρμόζονται φέρνουν βία, πείνα, ανέχεια, δουλεία, δικατορία και πόλεμο.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Δημήτρης Στρατούλης: Συνδικαλιστής ΟΤΕ, Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, και δικαστής Dredd;

    Οι χθεσινές δηλώσεις του κ. Στρατούλη σύμφωνα με τις οποίες απειλεί με φυλάκιση όποιον θεωρήσει ότι ‘ξεπουλά τη δημόσια περιουσία’ είναι ενδεικτικές του ύφους της Αριστεράς που βρίσκεται πλέον μια ανάσα από την εξουσία.

    Πέρα από τη λυσσαλέα υπεράσπιση της πιο στυγνής συνδικαλιστοκρατίας που χρεωκόπησε την Ελλάδα, οι δηλώσεις έχουν ενδιαφέρον σε ότι αφορά τη στάση της Αριστεράς απέναντι στο διαχωρισμό των εξουσιών.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Όχι στους αποκλεισμούς των δρόμων, όχι στον λαϊκισμό και τις ψεύτικες υποσχέσεις

    Ο Γιώργος Παπανδρέου πριν από ένα χρόνο, επί κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας, υποσχόταν ένα δις στους αγρότες, αντί των 500 εκατομμυρίων που έδινε τότε η Νέα Δημοκρατία… Σήμερα, ένα χρόνο μετά, ο Γιώργος Παπανδρέου εισπράττει, με αποκλεισμούς δρόμων και παράλυση της χώρας, τις ανεκπλήρωτες λαϊκίστικες εξαγγελίες που τον έφεραν στην εξουσία.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί ότι, για τη σημερινή κατάσταση στην ελληνική γεωργία, φέρουν βαρύτατη ευθύνη οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας που χρησιμοποίησαν αλόγιστα τους κοινοτικούς πόρους, όχι για την προώθηση της επιχειρηματικότητας και τον εκσυγχρονισμό της, αλλά για την εξυπηρέτηση των κομματικών πελατειών τους στην ύπαιθρο. Η πολιτική των τελευταίων δεκαετιών αποσύνδεσε τη γεωργική παραγωγή από την αγορά και διοχέτευσε τις κοινοτικές επιδοτήσεις στη κατανάλωση διαλύοντας, έτσι, τον κοινωνικό ιστό της ελληνικής επαρχίας, καταστρέφοντας το περιβάλλον και στερώντας τον καταναλωτή από φτηνά και ποιοτικά αγροτικά προϊόντα.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Από το 2009 στο 2010: ο δρόμος προς την άβυσσο είναι ανοικτός

     Η Φιλελεύθερη Συμμαχία ιδρύθηκε από απλούς πολίτες, ως αντίδραση στην διαφαινόμενη πολλαπλή χρεωκοπία της χώρας. Μια χρεοκοπία, που γίνεται χρόνο με το χρόνο όχι απλά πιθανή, αλλά ορατή.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, κατέθεσε στην ίδρυσή της, στα χρόνια που ακολούθησαν και σε όλη τη διάρκεια του 2009, προτάσεις που αν είχαν γίνει αποδεκτές θα έδιναν ελπίδες για να αποφύγει η χώρα το σημερινό αδιέξοδο. Προτάσεις βασισμένες στην διεθνή εμπειρία, αλλά με ένα ισχυρό ιδεολογικό συνεκτικό δεσμό.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Οι Αϊ-Βασίληδες του Σεπτεμβρίου

    Όπως διαπιστώνουμε κάθε Σεπτέμβριο, με αφορμή τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, ο όρος «εξαγγελία της οικονομικής πολιτικής» της κυβέρνησης ισοδυναμεί με υποσχέσεις για παροχές. Φέτος, που έχουμε και προεκλογική περίοδο, μπήκε στο παιχνίδι και η αξιωματική αντιπολίτευση – και έτσι είχαμε και ανταγωνισμό, ο οποίος οδήγησε σε θεαματικά αποτελέσματα. Και τι δεν ακούσαμε: αύξηση συντάξεων, ΕΚΑΣ, επιδόματα πολυτέκνων και στους τριτέκνους, πολλαπλάσιες υποτροφίες ΙΚΥ, επιδοτήσεις για αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της τουριστικής προβολής της χώρας. Χρήματα μοιρασμένα απλόχερα εδώ κι εκεί, χωρίς περίσκεψη (αλλά και χωρίς λύπη και οπωσδήποτε χωρίς αιδώ), χωρίς πρόβλεψη για την προέλευσή τους, χωρίς ένδειξη για την οικονομική αποτελεσματικότητά τους (μολονότι μια προσεκτικότερη εξέταση οδηγεί σε αρκετά συμπεράσματα για την εκλογική αποτελεσματικότητά τους).

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ