• Η γιαπωνέζικη και η ελληνική μπύρα μετά την Εμπορική Συμφωνία Ε.Ε. – Ιαπωνίας

    Του Ολύμπιου Ράπτη* και του Μάκη Σπυράτου**

      

    Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε την προηγούμενη εβδομάδα την θέσπιση ζώνης ελεύθερου εμπορίου 600 εκατομμυρίων πολιτών μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ιαπωνίας, ή αλλιώς για το 1/3 του παγκοσμίου ΑΕΠ!

    Από την ευρωπαϊκή σκοπιά, η συμφωνία θα ευνοήσει όχι μόνο τους καταναλωτές (π.χ. φθηνότερα ιαπωνικά αυτοκίνητα) αλλά επίσης και τους παραγωγούς αγροτικών προϊόντωνκαι ποτών που θα αποκτήσουν ελεύθερη πρόσβαση σε μια μεγάλη αγορά υψηλού εισοδήματος.

    Όλους τους παραγωγούς; Στην Ελλάδα, τα πολλαπλά οφέλη της συμφωνίας αυτής δεν μπορούμε να τα εκμεταλλευτούμε στο έπακρο.

    Μα αφού η αναμενόμενα αρνητική ψήφος της Αριστεράς (και αρκετών Πράσινων) δεν ήταν αρκετή για την μη υιοθέτηση, ποιο είναι το πρόβλημα;

    ­Ας πάρουμε την μπύρα για παράδειγμα. Πόσοι και πόσες δεν καμαρώσαμε για τα δεκάδες μικροζυθοποιεία που γεννήθηκαν μέσα στην κρίση σε όλη την Ελλάδα; Ενώ λοιπόν η Ε.Ε. ανοίγει νέες εξαγωγικές προοπτικές και για την ελληνική μπύρα, ο ανίκητος φορολάγνος ελληνικός κρατισμός φροντίζει την ίδια χρονική περίοδο ώστε να μην παράγεται ελληνική μπύρα (!) επαναφέροντας βασιλικό διάταγμα από το 1923 για τους όρους και προϋποθέσεις παραγωγής της.

    Το παράδειγμα αυτό είναι χαρακτηριστικό της παράνοιας που βιώνουμε δεκαετίες τώρα από την ένταξη μας στην Ε.Ε: ανοίγουμε τα σύνορα σε εισαγωγές (και καλά κάνουμε) και τα κλείνουμε στις εξαγωγές. Αγαθά και υπηρεσίες γίνονται ευρέως διαθέσιμα αλλά δεν μπορούν να παραχθούν στην Ελλάδα.

    Η αριστερά θα κατηγορήσει τον νεοφιλελευθερισμό, αδυνατώντας να απαντήσει γιατί η ελληνική μπύρα δεν θα φτάσει στον Έλληνα και τον Ιάπωνα καταναλωτή όσο εύκολα θα φθάσει η ιρλανδική.

    Οι alt-right δεξιoί θα κατηγορήσουν, ποιον άλλο, την Ε.Ε. Ας μας απαντήσει πρώτα πώς γίνεται η (κατ’αυτούς) «Ευρωπαϊκή Σοβιετία» να ηγείται της παγκόσμιας απελευθέρωσης εμπορίου όταν παράλληλα ο Trump αυτοαποκαλείται ως “TariffMan”;  Και πώς γίνεται 17 ολόκληρες χώρες-μέλη της Ε.Ε. να βρίσκονται πιο ψηλά από την Ιαπωνία στον Δείκτη

    Οικονομικής Ελευθερίας του FraserInstitute;

    Στις επόμενες εκλογές οι Έλληνες και Ελληνίδες παραγωγοί μπύρας (και όχι μόνο) έχουν δύο επιλογές: ή φιλελευθεροποίηση της Ελλάδας εντός της Ε.Ε. ή κορώνες κατά του νεοφιλελευθερισμού από την αριστερά και κατά της Ε.Ε. από την alt-right δεξιά.

     

    *Ο Ολύμπιος Ράπτης είναι μέλος της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    ** Ο Μάκης Σπυράτος είναι Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας         

     

    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Φιλελεύθερος” στις 21 Δεκεμβρίου 2018

  • ΕΙΜΑΙ Ζωντανή!

    Της Πόλυς Βλάση*

    Σίγουρα η θέση της γυναίκας σήμερα είναι καλύτερη σήμερα απ’ ό,τι ήταν παλαιότερα αλλά ακόμη έχουμε δρόμο για την πλήρη ισότητα. Υπάρχουν άνδρες και γυναίκες που θεωρούν «φυσιολογική» τη βία από την πλευρά των ανδρών, συχνά ασυνείδητα. Σε αυτούς θέλω να στείλω ένα μήνυμα με την παρουσία μου στη συγκέντρωση «ΕΙΜΑΙ ζωντανή» με την ελπίδα να συνειδητοποιήσουμε την κατάσταση και να την αλλάξουμε, ο καθένας ατομικά.

    Όταν ήμουν 25 χρονών γνώρισα τον σύντροφο με τον οποίο αργότερα έκανα και τα παιδιά μου. Αυτός είναι ιδιαίτερα ομιλητικός άνθρωπος και περιγράφει τις ιστορίες του με πολλές χειρονομίες. Όπως λοιπόν ήταν δίπλα μου και μιλούσε και κουνούσε τα χέρια του, ασυνείδητα εγώ έσκυψα το κεφάλι μου. Και τότε σταμάτησε και με έπιασε τρυφερά και μου είπε «μη φοβάσαι, δεν θα σε χτυπήσω». Τότε μόνο συνειδητοποίησα τη φοβία μου! Το σκύψιμο ήταν μια αντανακλαστική κίνηση που έκανα χωρίς να την καταλάβω… Προφανώς επειδή με έδερνε ο πατέρας μου ως παιδί. Όχι υπερβολικά, δεν με έστειλε στο νοσοκομείο ποτέ και έτσι νόμιζα ότι δεν είχα κάποιο θέμα.. Αλλά μάλλον είχα. Και όταν το αναγνώρισα το διαχειρίστηκα.

    Πρόσφατα μια φίλη μου βρέθηκε στο νοσοκομείο επειδή την έδειρε ο σύντροφός της. Όταν έξαλλη εγώ της είπα ότι πρέπει να του κάνει μήνυση αυτή απολογήθηκε λέγοντας «έφταιγα και εγώ επειδή του μίλησα άσχημα». Τρελάθηκα! Τι σχέση έχει το τι λέμε με το «δικαίωμα» κάποιου να μας δείρει; Κανείς δεν έχει δικαίωμα να δείρει μια γυναίκα (ή οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο) ό,τι κι αν του πει! Ο καθένας είναι μοναδικός υπεύθυνος για τις πράξεις του! Έτσι της είπα «μα και εγώ έχω μαλώσει με τον σύντροφό μου και του είπα μια κουβέντα παραπάνω αλλά δεν διανοήθηκε ποτέ να σηκώσει χέρι πάνω μου!».

    Και όχι, δεν μας έχουν χτυπήσει όλες οι σύντροφοί μας. Λυπάμαι για τη σταρ Ελλάς η οποία πρόσφατα δήλωσε ότι όλες έχουμε φάει τουλάχιστον ένα χαστούκι. Λυπάμαι που έχει τέτοια εικόνα για τον κόσμο μας. Δεν είναι έτσι. Κανένας σύντροφός μου δεν με έχει χτυπήσει ποτέ και αυτό είναι το φυσιολογικό!

    Με αφορμή τον βίαιο και άδικο θάνατο της νεαρής Ελένης στη Ρόδο, θα γίνει συγκέντρωση την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου, στις 18:00, στην Καπνικαρέα. Για την Ελένη δεν μπορούμε πλέον να κάνουμε τίποτα. Η υπόθεση αφορά τη Δικαιοσύνη μόνο. Για την κάθε Ελένη όμως που είναι ζωντανή αλλά εν δυνάμει νεκρή μπορούμε να στείλουμε ένα μήνυμα. Nα πάμε στη συγκέντρωση οι γυναίκες που νοιώθουμε ίσες με τους άνδρες και να έρθουν οι άνδρες που αναγνωρίζουν τις γυναίκες ως ίσες. Για να μας δουν οι γυναίκες και οι άνδρες που για διάφορους λόγους, μάλλον λόγω άσχημων βιωμάτων, έχουν στρεβλή άποψη περί ισότητας. Οφείλουμε να τους δείξουμε ότι δεν είναι έτσι. Ώστε να συνειδητοποιήσουν όλες και όλοι ότι έχουμε ίσα δικαιώματα. Αυτά που θεωρούμε αυτονόητα εμείς..

     

    *Η Πόλυ Βλάση είναι αντιπρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

     

    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Liberal στις 14 Δεκεμβρίου 2018

  • Το Μεγαλείο του Καπιταλισμού

    Του Μάκη Κεβρεκίδη*

    Για λογαριασμό της εταιρίας στην οποία εργάζομαι στις ΗΠΑ, αγόρασα προς $14,500 μια ειδική βάση (stand) πάνω στην οποία εφάπτεται και μπορεί να μεταφερθεί μια συγκεκριμένου τύπου μηχανή πολιτικού αεριωθούμενου αεροσκάφους. Η βάση αγοράστηκε από το υποκατάστημα μιας βρετανικής εταιρίας στην Σιγκαπούρη και βρίσκεται στο εργοστάσιο μιας γερμανο-κινεζικής εταιρίας στην Κίνα. Από εκεί θα μεταφερθεί από μια ινδική μεταφορική εταιρία στην Μαλαισία, ώστε να φορτωθεί επάνω της η γαλλο-αμερικανικής κατασκευής μηχανή CFM56-3C1 την οποία αγοράσαμε από μια εταιρία η οποία ανήκει σε Μαλαισιανούς και Αμερικανούς. Πάνω στην ειδική της βάση, η μηχανή θα μεταφερθεί μέσω μιας ινδονησιακής μεταφορικής εταιρίας στον Καναδά και συγκεκριμένα στο εργοστάσιο μιας γερμανικής εταιρίας επισκευής και συντήρησης μηχανών αεροσκαφών. Πάνω στη μηχανή κατά κανόνα θα εγκατασταθούν εκατοντάδες μεταχειρισμένα εξαρτήματα τα οποία θα προέρχονται από εμπόρους ανά την υφήλιο. Σε 3 με 4 μήνες, και για λογαριασμό της ιρλανδικής εταιρίας που την αγόρασε, η επισκευασμένη μηχανή θα μεταφερθεί από τον Καναδά στην Σαουδική Αραβία.

    Από τις ΗΠΑ όπου εμείς βρισκόμαστε η μηχανή δεν θα περάσει ποτέ. Όλες οι εμπλεκόμενες επιχειρήσεις είναι ιδιωτικές και οι εκπρόσωποί τους είναι διαφόρων εθνικοτήτων και θρησκειών. Ουδέποτε συναντήσαμε κάποιον από τους εμπλεκόμενους πρόσωπο με πρόσωπο, και μόνο με μερικούς εξ αυτών μιλήσαμε τηλεφωνικώς. Όλες οι συναλλαγές γίνονται ηλεκτρονικά και σχετικά γρήγορα, (ενημερώσεις, προσφορές, υπογραφές συμβάσεων, δελτία αγοράς, δελτία αποστολής, μεταφορές κεφαλαίων, έρευνες αγοράς και κλείσιμο μεταφορικών εταιριών, εκτελωνιστές, πληρωμές στα τελωνεία). Όλες οι επιχειρήσεις βγήκαν κερδισμένες, το ίδιο και οι υπάλληλοι καθώς τα κέρδη του εμπορίου διασφαλίζουν την εργασία τους και ενδεχομένως και αυξήσεις μισθών, αλλά κερδισμένα είναι και τα κράτη – δηλαδή το κοινωνικό σύνολο – καθώς έχουν έσοδα από τα τελωνεία και τα φορολογούμενα κέρδη των επιχειρήσεων.

    Σε κανέναν εκ των δεκάδων συμβαλλομένων δεν ενδιέφερε ποιος ήταν ο αντισυμβαλλόμενος, ποια η εθνικότητα ή το θρήσκευμά του, οι πολιτικές απόψεις ή το φύλο του. Οι καλύτεροι την δεδομένη στιγμή πήραν την δουλειά.

    Είναι μια καθημερινή διεθνής συναλλαγή, είναι το μεγαλείο της ελεύθερης αγοράς – του καπιταλισμού.

    * Ο Μάκης Κεβρεκίδης είναι μέλος της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    * Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Liberal στις 13 Δεκεμβρίου 2018

  • Οι εθνικές μας ψευδαισθήσεις

    Της Δέσποινας Λιμνιωτάκη*

    Οι βανδαλισμοί δημόσιας περιουσίας και οι εικόνες της γενικευμένης βίας που τους συνοδεύουν, δεν αξιολογούνται από τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο, ούτε προκαλούν σε όλους αποστροφή.  Η συμπεριφορά μας – που είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν κοινωνικών αλληλεπιδράσεων και του συστήματος μέσα στο οποίο μεγαλώνουμε – κάνει την «πατριωτική» πράξη διαμαρτυρίας του ενός να αποτελεί το καταστροφικό, επαναλαμβανόμενο δράμα του άλλου.  Ο λόγος που μερικοί αισθανόμαστε δεσμώτες του μπάχαλου και της ανομίας που επικρατούν στη χώρα την στιγμή που άλλοι ονειρεύονται παγκόσμιες επαναστάσεις, βρίσκεται καταρχάς στην μετάφραση.  Ναι, όσο κι αν φαίνεται απλοϊκή μια τέτοια εξήγηση, μια συμπεριφορά «επιβραβεύεται», ενισχύεται και πυροδοτείται από το νόημα που θα της προσδώσει το κοινωνικό σύνολο: όσο πιστεύουμε ότι η αλλαγή μπορεί να ξεκινήσει από μια μολότωφ ή ότι τα χρόνια επεισόδια στην χώρα είναι απλά το φυσικό αποτέλεσμα του ότι οι άνθρωποι δεν αντέχουν άλλο την λιτότητα, παρόλο που οι ίδιοι την έχουν συντηρήσει εν πολλοίς με την ψήφο τους, θα πληρώνουμε στην κυριολεξία τα σπασμένα.  Η αποδοχή των παραβατικών πράξεων και η συμπαράσταση προς όσους κάνουν τέτοιες πράξεις, τα σχόλια περί κακής και καλής βίας, όλα τα «ε, και τι έκαναν πια τα παιδιά», όλοι οι αστεϊσμοί, ο λαϊκισμός που τρέφει το «δημιουργικό» χάος και η δημαγωγία, δημιουργούν το λιγότερο ένα κύκλο εθνικής ασυνεννοησίας και ένα αφήγημα που βρίσκει διέξοδο στην αγελαία συμπεριφορά.  Με άλλα λόγια, οι καταστροφές δεν θα σταματήσουν όσο υπάρχει μεγάλη μερίδα πληθυσμού που τις επικυρώνει στην συνείδηση του κόσμου χρησιμοποιώντας κοινωνικοπολιτικούς ισχυρισμούς.  Αλλά και στους υπόλοιπους μπορούμε να διακρίνουμε μια έμμεση συνεισφορά, μια ασυγκινησία για συμμετοχή σε διάλογο αφιερωμένο στον ρόλο της βίας στη χώρα μας σήμερα.  Επειδή η βία και οι βανδαλισμοί είναι, δυστυχώς, κάτι περισσότερο από ένα σύμπτωμα, εξυπηρετούν τις εθνικές μας ψευδαισθήσεις.  Και αυτό το καταλαβαίνει κανείς από το πόσο εύκολα είμαστε διατεθειμένοι να θεωρήσουμε υπεύθυνο κάποιον εξωτερικό «άλλο» για το χάλι που επικρατεί, ενώ υπάρχουν δεκάδες εσωτερικοί εχθροί του συλλογικού μας εαυτού να οπλίζουν το χέρι αυτού που πετάει κάθε φορά την πρώτη πέτρα.

    *Η Δέσποινα Λιμνιωτάκη είναι Κοινωνική Ψυχολόγος, Σύμβουλος Ομάδων σε θέματα Διομαδικών Διεργασιών και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

     

    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Φιλελεύθερος” στις 11 Δεκεμβρίου 2018.

  • Αντιρατσιστικός Νόμος: τροφοδοτεί και δεν καταπολεμά τα κηρύγματα μίσους

    Μέσα σε διάστημα λίγων ημερών δύο μηνυτήριες αναφορές κατατέθηκαν με βάση τον αντιρατσιστικό νόμο για μια δήλωση σχετικά με τους μετανάστες και για ένα άρθρο που ασκούσε κριτική στους διεμφυλικούς ακτιβιστές.

     

    Οι απόψεις ενάντια στις οποίες κατατέθηκαν οι μηνυτήριες αναφορές θεωρούνται απορριπτέες και ειδεχθείς από την Φιλελεύθερη Συμμαχία. Αλλά η απόπειρα φίμωσής τους μέσω της ποινικοποίησης και της δικαστικής οδού συνιστά ακόμα χειρότερη παραβίαση των ατομικών δικαιωμάτων.

     

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία είχε εξαρχής ταχθεί κατά του Αντιρατσιστικού Νόμου προβλέποντας ότι θα γινόταν κατάχρηση σε βάρος της ελευθερίας της έκφρασης. Δυστυχώς, διαπιστώνουμε πως όχι μόνο πραγματοποιήθηκε αυτός ο φόβος μας, αλλά παρατηρούμε ότι κάθε μηνυτήρια αναφορά αυτού του είδους γίνεται αφορμή ώστε να δοθεί μεγαλύτερη προβολή σε ανούσιες, ανόητες και απαράδεκτες απόψεις, καθώς και να αποκτήσουν ασήμαντες και περιθωριακές παρουσίες ένα σημαντικό βήμα για να προβάλουν απόψεις που παραπέμπουν σε κήρυγμα μίσους και, επιπλέον, να αυτο-προβάλονται ως “μάρτυρες” της “πολιτικής ορθότητας”.

     

    Για την Φιλελεύθερη Συμμαχία οι απόψεις του μίσους καταρρίπτονται με επιχειρήματα και αντίλογο και όχι με δικαστικές ποινές.

     

    Δείτε παλαιότερα ΔΤ της ΦιΣυ για τον Αντιρατσιστικό Νόμο:

    Ποινικοποιώντας τον επιστημονικό λόγο

    Αντιομοφοβικό νομοσχέδιο ή αντιομοφοβική κοινωνία;

    Ελευθερία της έκφρασης, το καλύτερο όπλο ενάντια στο ρατσισμό

  • Ο μύθος της φορολογίας των Βρυξελλών και η θέση των Φιλελευθέρων

    * Του Ολύμπιου Ράπτη

      

    Στην επικαιρότητα: Γαλλία και Γερμανία προωθούν πανευρωπαϊκή φορολογία των Facebook και Google επί των διαδικτυακών διαφημίσεων τους.

    Οι κρατιστές αριστερά και δεξιά: θετικό μέτρο, αλλά πολύ λίγο. 2,5 δις ευρώ  θα μαζεύονται όλα κι όλα ετησίως, όσο μονάχα ένας ΕΝΦΙΑ. Βάλτε φόρους στα πλαστικά, στην ψηφιακή οικονομία, ακόμα και στα ρομπότ.

    Η alt-right Τραμπική Δεξιά: Μακρόν και Μέρκελ θέλατε, πληρώστε τώρα φορολάγνοι, μενουμευρώπηδες φιλελέδες.

    Οι Φιλελεύθεροι;

    Η Φορολογία στην Ευρωπαϊκή Ένωση εμπίπτει κυρίως στην αρμοδιότητα των Κρατών-Μελών της. Για πανευρωπαϊκή συμφωνία απαιτείται διπλή ομοφωνία στο Συμβούλιο, πρώτα ως θέμα για συζήτηση και ύστερα για υιοθέτηση.

    Οι πρώην κομμουνιστικές χώρες της Βαλτικής υιοθέτησαν γραμμικούς συντελεστές (flat tax). Κανένα εμπόδιο από τις Βρυξέλλες. Γιατί απλά δεν πέφτει λόγος στις Βρυξέλλες. Η Εσθονία δε πήγε την κούρσα της προσέλκυσης επενδύσεων και εταιρειών σε άλλο επίπεδο μέσω του προγράμματος e-residence.

    Η Ιρλανδία; Ξεκίνησε από την ίδια αφετηρία με εμάς, σήμερα έχει το διπλάσιο σχεδόν ανά κάτοικο εισόδημα σε σχέση με τον μ.ό της Ε.Ε.

    Βουλγαρία, Κύπρος, Λουξεμβούργο: ευχαριστούν τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για την φυγή χιλιάδων ελληνικών επιχειρήσεων και κεφαλαίων, τέτοια δώρα δεν έρχονται για πάντα.

    Η Δανία, αντιθέτως, επιβάλλει όντως υψηλούς φορολογικούς συντελεστές. Για όσους δεν γνωρίζουν ωστόσο, η Δανία χρηματοδοτεί το κοινωνικό της κράτος μέσω της πιο ευέλικτης εργατικής νομοθεσίας από όλες τις χώρες της Ε.Ε (flexicurity)! Αλήθεια, όταν μας λέγανε να γίνουμε η “Δανία του Νότου” εννοούσαν και στο θέμα της εργασιακής ευελιξίας ή αρκούσε μόνο η φαντασίωση του σκανδιναβικού κοινωνικού κράτους;

    Γαλλία και Γερμανία λοιπόν προσπάθησαν να περάσουν πανευρωπαϊκή συμφωνία φορολόγησης του τζίρου, ούτε καν των κερδών, εκατοντάδων διαδικτυακών γιγάντων. Απέτυχαν, γιατί ο Βορράς, οι Βαλτικές, η Ιρλανδία, Ολλανδία και Λουξεμβούργο, χώρες με παραδοσιακά ισχυρή συμμετοχή φιλελευθέρων κομμάτων στην διακυβέρνηση, αντιτάχθηκαν. Γι’ αυτό και καταθέτουν (Γαλλία και Γερμανία) τώρα αυτή τη νέα συμβιβαστική πρόταση μήπως και γίνει αποδεκτή από το σύνολο των χωρών της Ε.Ε.

    Κι η Ελλάδα; Αφού δεν μπορούμε να περιμένουμε τις Βρυξέλλες, νομοθετούμε μόνοι μας πρόσθετους φόρους υπέρ τρίτων (ΕΔΕΟΑΠ) αυξάνοντας το κόστος του διαφημιζόμενου και τον παρασιτισμό.

    Μύθος λοιπόν η “Φορολογία των Βρυξελλών”; Μύθος, και όχι ο μόνος!

     

    *ο Ολύμπιος Ράπτης είναι μέλος της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης της Φιλελεύθερης Συμμαχίας 

    ** Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Liberal την 7η Δεκεμβρίου, 2018.

     

  • Περί Ριχάρδου και ξεζουμίσματος

    * Του Γιάννη Παπαδόπουλου   

    Διαβάζοντας για την υπόθεση του «Βασιλιά του Χρυσού», θυμήθηκα το αμφιλεγόμενο βιβλίο του Walter Brock “Defending the Undefendable”, όπου ο συγγραφέας επιχειρεί να υπερασπιστεί περιθωριοποιημένα επαγγέλματα όπως οι ιερόδουλες και οι τοκογλύφοι, εστιάζοντας στο κατά πόσο ωφελούν τελικά την κοινωνία. Τι θα έλεγε, λοιπόν, ο Brock για την υπόθεση Ριχάρδος;

    Κατ’ αρχάς πιστεύω πως θα έβλεπε στο πρόσωπο του Ριχάρδου δύο ιδιότητες: αυτή του λαθρέμπορου και εκείνη του ενεχυροδανειστή. Επειδή η πρώτη δεν έχει αποδειχτεί, ας εστιάσουμε στην δεύτερη: στον ενεχυροδανειστή που, όπως είπε και ο πρωθυπουργός, «ξεζούμισε τον κοσμάκη». Τι είναι λοιπόν ο ενεχυροδανειστής;

    Ο ενεχυροδανειστής βγάζει χρήματα πουλώντας μεταχειρισμένα αντικείμενα. Τα αντικείμενα αυτά τα αποκτά με δύο τρόπους: α) του τα πουλούν άτομα που χρειάζονται χρήματα, β) του μένουν όταν άτομα που έλαβαν δάνειο αθετούν την πληρωμή του και του αφήνουν το αντικείμενο… αμανάτι, όπου αμανάτι είναι μια παλαιότερη λέξη για το ενέχυρο!

    Σύμφωνα με τα παραπάνω, λοιπόν, ο ενεχυροδανειστής φαίνεται να είναι ένας έμπορος μεταχειρισμένων, ο οποίος δύναται να δανείσει χρήματα νόμιμα, αλλά, σε αντίθεση με όσους δανείζουν χωρίς εγγυήσεις, δεν θα χρειαστεί να ταλαιπωρήσει τον δανειολήπτη κυνηγώντας τον για να πάρει το δάνειο πίσω. Απλώς θα κρατήσει το ενέχυρο σε περίπτωση αθέτησης πληρωμής.

    Πού στραβώνει, λοιπόν, η δουλειά και φτάνει ένας πρωθυπουργός να παίρνει μια τέτοια ακραία θέση για ένα είδος εργασίας, την οποία, σημειωτέον, κατά τον Μεσοπόλεμο έκανε και το κράτος;

    Ο Brock φαίνεται να προτείνει ως απάντηση την έλλειψη χρηματοοικονομικού εγγραμματισμού, δηλαδή, την αδυναμία μας να κατανοήσουμε βασικές οικονομικές αρχές. Ας επιχειρήσω μία δική μου ανάλυση που στα οικονομικά λέγεται ανάλυση κόστους-οφέλους.

    Κατ’ αρχάς, το επάγγελμα του ενεχυροδανειστή προκύπτει από τη ζήτηση. Υπάρχουν άτομα με έλλειψη μετρητών και ζητούν να δανειστούν από άτομα που έχουν διαθέσιμα χρήματα. Το κίνητρο που δίνεται στα άτομα για να αποχωριστούν τα χρήματά τους είναι ο τόκος.

    Ο τόκος όμως δεν αρκεί. Αν τελικά ο δανειολήπτης δεν πληρώσει, ο δανειστής χάνει τα χρήματά του μαζί με τους τόκους. Το να του κάνει μήνυση και να τον κλείσει στην φυλακή αποτελεί ηθική ικανοποίηση, αλλά τα χρήματα χάθηκαν. Για να κάμψει, λοιπόν, ο δανειολήπτης αυτή την αντίσταση και για να δείξει ότι είναι άξιος εμπιστοσύνης, προσφέρει ένα αντικείμενο ως ενέχυρο. Όσο πιο μεγάλη η αξία του αντικειμένου, τόσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη φαίνεται να έχει στον εαυτό του. Και παίρνει το δάνειο. Εάν δεν αποπληρώσει το δάνειο, χάνει το αντικείμενο, όπως ακριβώς χάνει κάποιος και το σπίτι του όταν δεν πληρώσει το στεγαστικό δάνειο.

    Διαβάζοντας τα παραπάνω, εάν κάποιος θέλει να εξαλείψει το επάγγελμα του ενεχυροδανειστή, θα πρέπει να εξαλείψει την ζήτηση, την ανάγκη δηλαδή των ανθρώπων για άμεσα μετρητά, και όχι την προσφορά, δηλαδή την προθυμία άλλων ανθρώπων να αναλάβουν να καλύψουν αυτή την ανάγκη. Το ξεζούμισμα, δηλαδή, του κοσμάκη προηγείται της ενεχυρίασης. Ο Ριχάρδος υπάρχει επειδή κάποιος ξεζούμισε τον κοσμάκη!

    Και φτάνουμε στο ερώτημα για το εκατομμύριο: Ποιος είναι υπεύθυνος για το ξεζούμισμα του κοσμάκη; Για ποιο πράγμα χρειάζεται κανείς άμεσα μετρητά; Για φαγητό; Για ρούχα; Για να πληρώσουμε φόρους χρειαζόμαστε μετρητά! Με άλλα λόγια, ενεχυροδανεισμός σημαίνει ότι προτιμούμε να χάσουμε ένα δαχτυλίδι για να πάρουμε μετρητά και να πληρώσουμε τον ΕΝΦΙΑ, παρά να μας πάρει η εφορία το σπίτι.

    Ανακεφαλαιώνοντας, λοιπόν, θα πρότεινα στον πρωθυπουργό να μην χρησιμοποιεί την φράση «ξεζουμίζει τον κοσμάκη» για τον Ριχάρδο για δύο λόγους: πρώτον, στο σπίτι του κρεμασμένου, ο δήμιος δεν μιλάει, πόσο μάλλον να μιλά για σκοινιά και να κατηγορεί τον κατασκευαστή του σκοινιού!

    Δεύτερον, δουλειά του πρωθυπουργού είναι να βοηθήσει τους φτωχότερους να γίνουν κοινωνικά και οικονομικά ανεξάρτητοι, όπου κοινωνικά και οικονομικά ανεξάρτητος δεν σημαίνει να περιμένεις σε ουρές για να δηλώσεις σε έναν υπάλληλο πόση ανάγκη έχεις να γίνεις κλεπταποδόχος των ίδιων φόρων που σε έφεραν σε αυτή την κατάσταση άμεσα ή έμμεσα. Ανεξάρτητος σημαίνει να έχει κανείς δουλειά, και μάλιστα πραγματική δουλειά, δηλαδή δουλειά που δημιουργεί αξία για μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, όχι μόνο για τον ίδιο τον εργαζόμενο που έχει λουφάξει σε ένα γραφείο δημόσιας υπηρεσίας σε αντάλλαγμα για μερικές ψήφους.

    Ας κάνει λοιπόν ο πρωθυπουργός την δουλειά του και ας αφήσει τον Ριχάρδο στην δικαιοσύνη…

     

    *Ο κ. Γιάννης Παπαδόπουλος είναι μέλος της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

    ** Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Liberal την 4η Δεκεμβρίου, 2018.

  • Ένα αληθινό παράδειγμα φτωχοποίησης των πολιτών

    Ένα αληθινό παράδειγμα φτωχοποίησης των πολιτών. Η παρούσα κυβέρνηση θεωρεί ως λύση την αύξηση των φόρων για την παροχή επιπλέον επιδομάτων. Οι φιλελεύθεροι θέλουμε να μειωθούν τα εμπόδια ώστε να μπορέσουν οι πολίτες να δημιουργήσουν ελεύθερα και να παράξουν Αξία για τον εαυτό τους και το σύνολο.

    *Του Άρη Κωνσταντινίδη   

    “Μετά απο 8 χρόνια ύφεσης τα λεφτά οικογενειακώς τελείωσαν. Και όχι μόνο τελείωσαν αυτά που είχαμε μαζέψει, αλλά χρωστάμε κι όλας(κι ας μη χρωστούσαμε ποτέ και σε κανέναν). Χωρίς κάποιο μαξιλαράκι ο άνθρωπος αισθάνεται ανασφάλεια, φοβάται το αύριο, αλλά και το σήμερα, την κάθε στιγμή. Έχω στο όνομα μου ένα μικρό αγροτεμάχιο στο Λαύριο. Προσπάθησα να το πουλήσω. Άρχισα πριν δύο χρόνια με ένα ποσόν στις 20.000 ευρώ. Δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον. Περίμενα, μετά από καιρό το έριξα στις 15.000, και λίγο αργότερα κι άλλο, στις 10.000.

    Πριν λίγες μέρες με πήρε τηλέφωνο κάποιος και πρόσφερε μόνο 5.000 ευρώ. Στριμώχτηκα. Το σκέφτηκα. Άλλος δεν είχε φανεί. Η μοναδική προσφορά που είχα ήταν σε τιμή πραγματικού ξεπουλήματος. Πλην όμως ο φόβος είναι μεγάλος εχθρός. Μετά από μεγάλη σκέψη αποφάσισα να συμφωνήσω να το ξεπουλήσω. Το δέχτηκα.

    Όμως η εφορία είχε αντίθετη γνώμη. Για να το πουλήσω (το οικόπεδό μου, την περιουσία μου), χρειάζομαι φορολογική ενημερότητα. Πρέπει να έχω δηλαδή έντυπο της εφορίας στα χέρια μου που να αποδεικνύει ότι δεν οφείλω στο Κράτος. Οι οφειλές μου όμως, είναι τέτοιες, που και ολόκληρο το ποσόν της πώλησης να καταβάλω στην εφορία, πάλι θα χρωστάω. Συνεπώς οι μοναδικές λύσεις είναι δύο:

    Ή το παρατάω απούλητο κι ο θεός βοηθός, ή το πουλάω με τους όρους του Κράτους. Δηλαδή, να μπω στη διαδικασία να το ξεπουλήσω. Όχι όμως για να μου μείνει κάτι στα χέρια, αλλά για να πάρει Ολόκληρο το ποσόν το Κράτος, με τελικό αποτέλεσμα, Και να μην έχω οικόπεδο, Και να μην έχω δεκάρα στην άκρη, Και να εξακολουθήσω να χρωστάω!

    Το κράτος τα έχει κανονίσει όλα, ιδίως αν είσαι ελεύθερος επαγγελματίας. Σου επιβάλλει μέσα σε μία τριετία, φόρους τόσο εξοντωτικούς, τόσο άδικους και αυθαίρετους, που είναι περίπου αδύνατον να τους εξοφλήσεις. Σου παίρνει ό,τι είχες και δεν είχες μαζέψει τόσα χρόνια και συνεχίζει ακάθεκτο τη φοροληστεία. Και όταν έρθει η ώρα να μείνεις με το τίποτα, με το απόλυτο μηδέν, εξαναγκαζόμενος προφανώς να του χρωστάς, όλο και περισσότερα, σε αποκλείει και από οποιονδήποτε άλλον τρόπο σκεφτείς για να βοηθήσεις κάπως τον εαυτό σου. Όχι βέβαια για να γίνεις πλούσιος, για να αποκτήσεις χρήμα με ουρές (πώς θα μπορούσε άλλωστε σήμερα να γίνει αυτό;), αλλά απλώς για να σου μείνει κάτι στα χέρια για ώρα ανάγκης!

    Είναι πολύ πικρή ιστορία να είσαι Έλληνας πολίτης. Είναι σκέτη Καταδίκη!”

     

    *O κ. Άρης Κωνσταντινίδης είναι μέλος της ΜΓΣ της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    *Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Liberal την 1η Δεκεμβρίου, 2018.

  • Λέμε ΟΧΙ σε οτιδήποτε θολώνει!

    Η φιλελεύθερη φωνή έχει να αντιπαλέψει πολλούς εχθρούς: τον κρατισμό, τις κραυγές μισαλλοδοξίας, τις προτροπές σε βίαιες αναμετρήσεις, τις εισαγγελικές παρεμβολές και τη χειραγώγηση της άποψης και την κατάλυση δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων. Είμαστε απέναντι σε όλες. Πιστεύουμε στην Ελευθερία και η σημερινή γενναία και ειλικρινής ομιλία του Γκυ Φέρχοφσταντ, επικεφαλής της Φιλελεύθερης πτέρυγας στην Ευρωβουλή (ALDE Group), εκφράζει σε μεγάλο βαθμό και τις θέσεις της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία προτρέπει τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση να κρατήσουν την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ παίρνοντας τα αναγκαία εκείνα μέτρα που θα διασφαλίσουν ότι η χώρα μας θα μετατραπεί από μία κρατικοδίαιτη οικονομία σε μια ανεπτυγμένη κι ανοικτή αγορά δημιουργίας κι επενδύσεων.

    Αν δεν θέλουν ή δεν μπορούν, να παραιτηθούν. Οι έλληνες πολίτες και θέλουν και μπορούν!

  • Νέες κινήσεις: όσο πιο φιλελεύθερες τόσο το καλύτερο

    Η πρόσφατη ίδρυση πολλών νέων κινήσεων, με πιο σημαντική ίσως «Το Ποτάμι», καθώς και οι διεργασίες για νέους συνασπισμούς, ανοίγουν νέα πεδία στο πολιτικό σκηνικό.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι ανοιχτή σε συνεργασίες και έχει αποδείξει στην πράξη πως μπορεί να συνεργαστεί εποικοδομητικά και θετικά για την επίτευξη του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος. Το κόμμα μας, ενώ έχει ένα ξεκάθαρο πρόγραμμα και όραμα για την Ελλάδα, παλεύει για κάθε μικρό φιλελεύθερο βήμα, και στόχος μας είναι η χώρα να γίνεται κάθε μέρα και περισσότερο φιλελεύθερη. Παράλληλα, συνεχίζουμε με συνέπεια την προσπάθεια να διαδοθούν τα ιδανικά μας.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ