• Πώς ξεκινώντας με σημαία την καινοτομία μπορεί να καταλήξεις σε στραγγαλισμό της επαγγελματικής εκπαίδευσης*

    Το σχέδιο νόμου «Εθνικό Σύστημα Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, Κατάρτισης και Διά Βίου Μάθησης και άλλες διατάξεις» που μόλις δημοσιεύτηκε για διαβούλευση, έχει σίγουρα πολλά θετικά στοιχεία (π.χ. την εισαγωγή της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης στα ΙΕΚ).

    ‘Εχει, όμως, κάποιες αστοχίες που διορθώνονται εύκολα (π.χ. θα προσλαμβάνονται υπεύθυνοι μαθητείας από τις λίστες αναπληρωτών καθηγητών δευτεροβάθμιας, αλλά η θητεία τους δεν θα λογίζεται ως εκπαιδευτική, με αποτέλεσμα στο τέλος κάθε ακαδημαϊκού έτους να πέφτουν δεκάδες θέσεις σε σχέση με τους συναδέλφους τους που δούλεψαν ως καθηγητές) και ένα μεγάλο φάουλ.

    Για να καταλάβουμε το φάουλ, ας δούμε ένα παράδειγμα:

    Επιτυχημένος κομμωτής διατηρεί Κέντρο Δια Βίου Μάθησης (ΚΔΒΜ) εξειδικευμένο στην κομμωτική τέχνη, εξοπλισμένο στην εντέλεια, με άμεση πρόσβαση σε πρακτική σε πραγματικές συνθήκες και με αναπτυγμένες σχέσεις και προσβάσεις σε διεθνείς εκθέσεις, εταιρείες κτλ.  Σε αυτό διδάσκει ο ίδιος και η ομάδα κομμωτών του, όλοι εκ των οποίων είναι γνωστοί επαγγελματίες και πιστοποιημένοι εκπαιδευτές ενηλίκων που παρακολουθούν, αλλά και συχνά οδηγούν τις εξελίξεις στον τομέα τους.

    Οι εκπαιδευόμενοι πληρώνουν τα δίδακτρα μόνοι τους και στο τέλος της εκπαίδευσης, η οποία έχει τα χαρακτηριστικά (διάρκεια, βασικό περιεχόμενο κτλ) που ζητά ο ΕΟΠΠΕΠ, παίρνουν ένα πτυχίο αναγνωρισμένο από το κράτος, ενισχυμένο από το κύρος της ομάδας διδασκόντων.  Για να βγάλουν άδεια εξάσκησης επαγγέλματος θα πρέπει να δουλέψουν δύο χρόνια και να δώσουν εξετάσεις πιστοποίησης όπως όλοι.

    Θα περίμενε κανείς πως το ΚΔΒΜ αυτό θα ήταν πρότυπο: εξειδικευμένο, στοχευμένο, δικτυωμένο, και που χτίζει γνώση και εξειδίκευση μέσω μιας σχετικά σταθερής ομάδας υψηλού επιπέδου επαγγελματιών.  Όλα αυτά δηλαδή που δεν έχουν πολλά ΚΔΒΜ που απλώς διαχειρίζονται εκπαιδευτικά προγράμματα που χρηματοδοτούνται από ευρωπαϊκά κονδύλια, που ακολουθούν τις εκάστοτε μόδες που σκέφτονται διάφορα υπουργεία και που ποτέ, μα ποτέ, δεν επαναλαμβάνονται.

    Με το νέο νομοσχέδιο, όμως, το πρότυπο αυτό ΚΔΒΜ θα πρέπει ή να αλλάξει μορφή και να δίνει ένα μη-αναγνωρισμένο πτυχίο (ποιος χάνει άραγε;  Η επιχείρηση ή το σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης;) ή να προσλάβει έναν διευθυντή κατάρτισης και έναν εκπαιδευτικό υπεύθυνο, που να διαθέτουν τουλάχιστον πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (οι κομμωτές συνήθως είναι το πολύ απόφοιτοι ΙΕΚ) και πολυετή επαγγελματική εμπειρία στον σχεδιασμό, υλοποίηση και αξιολόγηση έργων κατάρτισης ή συμβουλευτικής ή πιστοποίησης ή εκπαίδευσης ενηλίκων.

    Το ερώτημα, βέβαια, είναι τι θα προσφέρουν αυτοί στους παραπάνω εξειδικευμένους επαγγελματίες;  Τι θα σχεδιάσουν δηλαδή αυτοί σε αυτή την περίπτωση;  Γιατί πιστεύει η ομάδα έργου που ανέπτυξε την συγκεκριμένη πολιτική πρόταση ότι οι ίδιοι γνωρίζουν καλύτερα από τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης αυτής και τους επίδοξους κουρείς και κομμωτές, που σπρώχνονται για μία θέση στο εν λόγω ΚΔΒΜ, τι είναι καλύτερο για το επάγγελμά τους; Πού βασίζουν αυτή την αυτοπεποίθησή τους;

    Το δεύτερο ερώτημα, είναι γιατί δεν μπορεί ένας απόφοιτος ΤΕΕ να είναι διευθυντής της παρούσας επιχείρησης; Συζητάμε συνεχώς για το πώς θα αυξήσουμε το κύρος της επαγγελματικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα, αλλά όταν έρθει η ώρα να τους επιτρέψουμε να αποκτήσουν θέσεις ευθύνης – και να τους χρησιμοποιήσουμε ως πρότυπα για τους μαθητές στην επαγγελματική εκπαίδευση αργότερα – τους αποκλείουμε.  Γιατί, δηλαδή, ο απόφοιτος ΑΕΙ που συν-σχεδίαζε προγράμματα εκπαίδευσης εκπαιδευτών είναι καλύτερος από τον κουρέα που έχει ανοίξει σειρά επιτυχημένων επιχειρήσεων και είναι και αναγνωρισμένος στον τομέα του;  Και γιατί θα πρέπει μια δημόσια υπηρεσία να έχει λόγο σε αυτό αν δεν της κοστίζει τίποτα;

    Μάλιστα, ακόμα και αν ο ίδιος ο επιχειρηματίας ήταν απόφοιτος πανεπιστημίου και είχε την απαιτούμενη εμπειρία, δεν θα μπορούσε να καλύψει κάποια από τις παραπάνω θέσεις, καθώς θα έπρεπε να συμβληθεί με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας με την εταιρεία του, κάτι που δεν επιτρέπεται στις πιο πολλές μορφές επιχειρήσεων – το ίδιο πρόβλημα θα είχε και μία εταιρεία χωρίς εργαζόμενους, αλλά με εταίρους που πληρούν τα κριτήρια αλλά δεν μπορούν να συμβληθούν.  Επίσης, στις περιπτώσεις εταιρείας όπου θα μπορούσε να προσληφθεί ένας μέτοχος, ο ίδιος μέτοχος δεν θα μπορούσε να έχει δύο διαφορετικά ΚΔΒΜ και να είναι διευθυντής και στα δύο γιατί επίσης δεν επιτρέπεται!

    Το επόμενο βήμα θα είναι να του απαγορεύσουν να κάνει και μάθημα στην επιχείρησή του!

    Από την άλλη, θα μπορούσε – ίσως! – κανείς να δεχτεί αυτούς τους περιορισμούς για ΚΔΒΜ που επιθυμούν να πληρωθούν από το κράτος.  Για παράδειγμα, για ΚΔΒΜ που υλοποιούν την εκπαίδευση των ωφελουμένων των προγραμμάτων Κοινωφελούς εργασίας των δήμων, όπου ένα πρόγραμμα εκμάθησης χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών στις τρεις βασικές ενότητες, το οποίο κοστίζει 165 ευρώ στην ελεύθερη αγορά, στοιχίζει 700 ευρώ στον ευρωπαίο φορολογούμενο. Αλλά, για ποιον λόγο να περιοριστούν όσοι προσφέρουν τα λεγόμενα «αυτοχρηματοδοτούμενα» προγράμματα;  Και μη νομίζετε πως μιλάμε για ένα-δύο κέντρα.  Είναι αρκετά τα εξειδικευμένα ΚΔΒΜ που οργανώνουν καινοτόμα και συχνά εξωστρεφή προγράμματα σε τομείς που ξεκινούν από την αισθητική ως την εκπαίδευση καθηγητών και που εταιρείες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό τους κυνηγούν για να επιμορφώσουν το προσωπικό τους.

    Γενικά, το εν λόγω μέρος του σχεδίου νόμου φαίνεται να θεωρεί πως η καινοτομία, η σύνδεση εκπαίδευσης και εργασίας, η κάλυψη του κενού δεξιοτήτων κτλ θα έρθει μέσω του κεντρικού ελέγχου των προγραμμάτων σπουδών και του ποιοι δουλεύουν σε αυτά.  Δυστυχώς, όμως, όποιος έχει δημιουργήσει ή εργαστεί σε φορέα με φιλοδοξίες ξέρει πως η καινοτομία, η εξωστρέφεια και οι λοιποί θεωρητικοί στόχοι της εκάστοτε κυβέρνησης, ξεκινούν από την ελευθερία των ανθρώπων να συνεταιριστούν και να οργανώσουν τις εταιρείες και τις συνεργασίες τους όπως θέλουν.

     

    * Ο κ. Γιάννης Παπαδόπουλος είναι μέλος της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

  • Οι τρεις θάνατοι του Ελεύθερου Επαγγελματία*

    Λίγο πριν την επέλαση της πανδημίας, το είχε πάρει το αυτί μου.  Εκείνη την μέρα έτυχε να κάνω μια βόλτα στην αγορά και κοντοστάθηκα για να ακούσω την συνέχεια.  Ήταν μια γυναίκα που χρησιμοποίησε με χαμόγελο την φράση: «τώρα που τελείωσε η οικονομική κρίση…» ενώ ο κόσμος τριγύρω κουνούσε το κεφάλι συμφωνώντας μαζί της, συνεχίζοντας τα ψώνια.  Ναι, είμαι σίγουρη ότι είχα ακούσει το «τώρα που τελείωσε η οικονομική κρίση».  Ήταν μια ηλιόλουστη ημέρα από εκείνες που σε γεμίζουν αισιοδοξία χωρίς συγκεκριμένο λόγο, μόνο και μόνο επειδή υπάρχεις, είσαι υγιής και συνεχίζεις να ελπίζεις ότι όλα θα πάνε καλά.

    Δεν έχει σημασία αν είχε πραγματικά τελειώσει η οικονομική κρίση (δεν είχε φυσικά) ή αν όλα ήταν ωραία τακτοποιημένα στο μυαλό των ανθρώπων που άρθρωναν λεκτικά τέτοιου είδους προτάσεις.  Στο πεδίο των ελεύθερων επαγγελματιών, φτάνει που οι ίδιοι δειλά δειλά είχαν αρχίσει να το πιστεύουν.  Φτάνει που είχαν αρχίσει να ξαναπιστεύουν ή να έχουν εμπιστοσύνη εκ νέου στον κόσμο, στο περιβάλλον που ζούσαν και δραστηριοποιούνταν.  Φτάνει που η διάθεσή τους είχε ανέβει, που είχαν αρχίσει να προβάλλουν τον εαυτό τους στο μέλλον, που έκαναν όνειρα και σχέδια και μικρές επενδύσεις εδώ κι εκεί.  Φτάνει που η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν ήταν αυτή της ματαίωσης και της αγανάκτησης και που η ψυχολογία φάνταζε ξανά δυνατή, άτρωτη, έτοιμη να ενώσει δυνάμεις με την οικονομική ζωή και την ανάπτυξη.

    Και μετά ήρθε ο COVID19, ε και ξέρετε την συνέχεια.  ‘Η μάλλον κανείς μας δεν την ξέρει και είναι τέτοια η πανδημική άγνοια για την επόμενη ημέρα, τόσο απόλυτη, οικουμενική και χωρίς προηγούμενο, που πραγματικά βρίσκεται εδώ για να σαρώσει το μέσα μας πολύ περισσότερο από αυτά που θα αποτελειώσει ο ίδιος ο κορονοϊός.

    Είναι τόσο απελπιστική η πραγματικότητα για τον ελεύθερο επαγγελματία που σε πιάνει νευρικό γέλιο για να επιβιώσεις ψυχολογικά.  Μέσα σε δέκα χρόνια έχουμε ποδοπατηθεί τουλάχιστον τρεις φορές.  Αρχικά με τον ακήρυχτο πόλεμο που εκδηλώθηκε μέσω των φοροεπιδρομών, τότε που θεωρούμασταν ένοχοι ακόμα και για τα τυχόν χιλιάρικα που φυλάγαμε κάτω από το στρώμα, καθώς όλα, όλα έπρεπε να «επενδυθούν» στις συντεχνίες.  Μέσα από την προπαγάνδα και την δαιμονοποίηση της ελευθερίας, είχε αρθεί κάθε δικαίωμα στην ιδιοκτησία, την εργασία ή την παραγωγή πλούτου για οποιοδήποτε άλλο σκοπό εκτός από την εξυπηρέτηση του κράτους.  Άδειασαν τραπεζικοί λογαριασμοί, σεντούκια και τσέπες με ένα απόλυτα ιδεολογικό τρόπο, που πότε ονομαζόταν αλληλεγγύη και πότε φορολογική συνείδηση.  Και άδειασαν πρωτίστως από ανθρώπους που δεν είχαν μάθει να χρωστάνε, που δεν έκαναν έξοδα περισσότερα από αυτά που άντεχε το πορτοφόλι τους, που πλήρωναν πρώτα τους υπαλλήλους τους και μετά ζούσαν οι ίδιοι.  Αυτοί έσυραν πρώτοι τον χορό του Ζαλόγγου.  Αλλά επειδή ο θάνατος του εμποράκου δεν ήταν αρκετός, έπρεπε να έρθουν τα capital control για να πιαστούν στην φάκα κι άλλοι κλάδοι, οι βιομηχανίες, οι εξαγωγές και οποιοσδήποτε έκανε το λάθος στην Ελλάδα να dream big.  Ποτέ κανένας δεν τους ζήτησε συγνώμη για το γεγονός ότι τους κατέστρεψε όχι την επιχείρηση αλλά το ηθικό.  Για το γεγονός ότι τους έκοψε τα πόδια, τους κατέστησε αναξιόπιστους ή τους έδιωξε – ποιους;  Αυτούς που σήκωναν στις πλάτες τους τον παραγωγικό ιστό.

    Και τώρα, πάνω που είπαμε να πάρουμε μια ανάσα!  Ούτε καν βαθιά, να μια ανασούλα δοκιμαστικής επανεκκίνησης: δεν προλάβαμε να βγάλουμε το κεφάλι και πεθαίνουμε, πότε κυριολεκτικά και πότε σε κάθε άλλο επίπεδο λειτουργικότητας.  Κανένας δεν θα μπορούσε να είχε προβλέψει την πανδημία, αλλά υπήρχαν χίλιες δυο άλλες παράμετροι που θα μπορούσαν να μην μας έφταναν ήδη εξαθλιωμένους στο κατώφλι της υγειονομικής κρίσης.

    Τα επιδόματα είναι ένα ηρεμιστικό χάπι περιορισμένης ισχύος, η αναβολή πληρωμών για το μέλλον μια βραδυφλεγής βόμβα τοποθετημένη στα θεμέλια της ύπαρξης της αγοράς.  Η κοινωνική συνοχή θα δοκιμαστεί υπό την πίεση της πραγματικότητας – αυτός που σήμερα συνεργάζεται μένοντας στο σπίτι για να προστατέψει και να προστατευτεί, αύριο θα μπει σε κατάσταση «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» επειδή δεν θα εργάζεται.  Τόσα χρόνια η πράξη της αποταμίευσης ήταν το πιο σύντομο ανέκδοτο, τώρα ψάχνουμε να δούμε αν έμεινε τίποτα από τα έτοιμα για να περάσουμε τον μήνα.  Κάποιοι βρίσκονται στο πένθιμο στάδιο του παζαρέματος με την κυβέρνηση για τυχόν στήριξη αλλά οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι φέτος τουλάχιστον δεν πρόκειται να συντελεστεί καμία Ανάσταση.

    Θα πρέπει να μας επιτραπεί να είμαστε περισσότερο ελεύθεροι και περισσότερο επαγγελματίες (το αντίθετο του κρατιστή δηλαδή) προτού ξεκινήσουμε να μιλάμε για την λύση της επόμενης μέρας.

     

    * Η Δέσποινα Λιμνιωτάκη είναι Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.  Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο MarketNews.gr στις 25 Απριλίου 2020.

  • Για την επιβολή δασμών από τον Πρόεδρο Τραμπ

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία εκδηλώνει τη βαθιά της ανησυχία για την επιβολή δασμών στις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου από την κυβέρνηση Τραμπ, καθώς και τη διαφαινόμενη απάντηση της Ε.Ε. με αντίστοιχης κλίμακας οικονομικά μέτρα.

    Η θέση μας είναι ενάντια σε κάθε ρύθμιση και περιορισμό του διεθνούς εμπορίου, των ανοικτών αγορών και της ελεύθερης οικονομίας. Θυμίζουμε ότι χώρες που έχουν απελευθερώσει το εμπόριο τους έχουν αποδεδειγμένα μεγαλύτερο κατά κεφαλήν εισόδημα και υψηλότερους δείκτες βιοτικού επιπέδου, διότι επιτρέπουν στους πολίτες τους να αγοράσουν σε οικονομικότερες τιμές και στις επιχειρήσεις τους να εξάγουν τα αγαθά στα οποία είναι καλύτερες.

    Η έναρξη ενός “εμπορικού πολέμου” με αλλεπάλληλες αυξήσεις δασμών από κάθε πλευρά, θα βλάψει τα συμφέροντα των καταναλωτών σε κάθε πλευρά του Ατλαντικού, ανεβάζοντας τις τιμές στο όνομα ενός ζημιογόνου εθνικισμού.

    Το ελεύθερο και ανεμπόδιστο εμπόριο είναι βασικός άξονας μίας υγιούς οικονομικής ανάπτυξης, ενώ ο προστατευτισμός που επιχειρούν να επιβάλλουν οι ΗΠΑ και κάθε κράτος έχει αποτύχει ιστορικά.

  • Όχι στην κατάργηση των ψηφιακών εφαρμογών επιλογής ταξί, ΝΑΙ στην απελευθέρωση των μεταφορών

    Στην κατάργηση των ψηφιακών εφαρμογών, μέσω των οποίων σημαντικό μέρος του επιβατικού κοινού επιλέγει σήμερα ταξί για τις μετακινήσεις του, φαίνεται να προχωρεί το Υπουργείο Μεταφορών σύμφωνα με νομοθετική πρόταση-παραγγελία της συντεχνίας του κ. Θύμιου Λυμπερόπουλου, ο οποίος ενδεχόμενα υποσχέθηκε ότι τα ταξί θα γίνουν “εκλογικά κέντρα” στο πνεύμα των φαρμακείων του κ. Λουράντου. Θα προτείναμε στην Κυβέρνηση και στην συντεχνία των ταξί να μην μένουμε σε ημίμετρα: αφού απαγορεύεται η επιλογή ταξί, καλό είναι να κρατικοποιηθεί και ο κλάδος αυτός.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • 4ο Μνημόνιο – Μια από τα ίδια

    Η Ελλάδα βρίσκεται στην πρωτοφανή κατάσταση να συνεχίζει να βιώνει μια καταστροφική κρίση, τη στιγμή που οι άλλοι «ασθενείς» της Ευρωζώνης αναρρώνουν ή έχουν αναρρώσει, έχοντας αφήσει τα χειρότερα πίσω τους.

    Το 4ο μνημόνιο ακολουθεί την πεπατημένη της «διόρθωσης» ή του «νοικοκυρέματος» του κρατικοδίαιτου και στρεβλού μοντέλου ανάπτυξης που ποτέ δεν δούλεψε στην Ελλάδα παρά μόνο για μια σύντομη περίοδο, όταν το χρήμα έρεε από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα υποστηρίζει μόνο μέτρα που απελευθερώνουν την οικονομία, που θα μειώσουν τη δικαιοδοσία και το κόστος του κράτους και θα φέρουν πραγματική, γρήγορη και αισθητή αλλαγή στη ζωή του πολίτη. Αυτό θα γίνει με μείωση φόρων, κατάργηση ρυθμίσεων και κανονισμών, κατάργηση τμημάτων του κρατικού μηχανισμού, που δεν έχουν ρόλο, και άνοιγμα των τομέων της αγοράς στον ανταγωνισμό.

  • Πορεία ενάντια στην ανεργία του Δημάρχου Πατρέων

    Ενημερωθήκαμε ότι σήμερα ξεκίνησε η πορεία κατά της ανεργίας του Δήμου Πατρέων. Ως Φιλελεύθερη Συμμαχία, παρακολουθούμε σκωπτικά κάθε δράση κατά της ανεργίας, προερχόμενη από κρατικιστές είτε δεξιάς είτε αριστερής ιδεολογίας, ειδικά όταν διακατέχεται από τη γραφικότητα της συγκεκριμένης εκδήλωσης. Θα ήταν ενδιαφέρον να μας ενημερώσει ο δήμαρχος ή κάποιος εκπρόσωπός του, πόσες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν χάρη στην πορεία ή αν κάποιες θέσεις – τρομοκρατημένες από το “λαϊκό ποτάμι” κατά της ανεργίας- θα επιστρέψουν τρέχοντας σε μια χώρα, η οποία ταλανίζεται από την αποεπένδυση και την υψηλή φορολογία. Επίσης, στο πλαίσιο συνεργασίας όλων των κομμάτων για τον κοινό σκοπό, θα θέλαμε να προσθέσουμε πως η Φιλελεύθερη Συμμαχία είναι διατεθειμένη να προσφέρει τεχνογνωσία Iνδιάνων βροχοποιών στην προσπάθειά τους.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Για την προσωρινή αναστολή του ελεύθερου ωραρίου από το ΣτΕ

    Η χθεσινή απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για το Ελεύθερο Ωράριο αποτελεί ένα ακόμα σύμπτωμα της παθογένειας της Ελληνικής πολιτείας. Ένα Σύνταγμα φλύαρο και κρατικιστικό γίνεται πολιορκητικός κριός για ένα μέτωπο συντεχνιών που κινούνται με σκοπό τον περιορισμό του ανταγωνισμού και με μόνο χαμένο τον πολίτη και την ελευθερία του. Ένα δικαστικό σώμα που επιτελεί ασκήσεις επί χάρτου, γνωμοδοτεί και αναστέλλει έστω και προσωρινά την ελεύθερη λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές βάσει κοινών προκαταλήψεων και βγάζει θεωρητικά συμπεράσματα για την οικονομία ως ένα πάνσοφο και διορατικό όργανο με προφητικές ικανότητες.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Δικαιώνεται η προσφυγή της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

     Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, μετά από προσφυγή της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, απέστειλε χθές επιστολή στην Ελλάδα με την οποία αμφισβητεί την νομιμότητα του νόμου 3631/2008 που απαγορεύει σε ιδιώτες να αποκτούν, χωρίς κυβερνητική έγκριση, πάνω από το 20% των μετοχών των ΔΕΚΟ.

    Στην επιστολή της αυτή η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επισημαίνει ότι ο νόμος 3631/2008 συνιστά εκτός από παραβίαση του άρθρου 56 της Συνθήκης περί ελεύθερης κυκλοφορίας κεφαλαίων και παραβίαση του άρθρου 43 περί ελευθερίας εγκατάστασης αποδεχόμενη την επιχειρηματολόγία του σχετικού συμπληρωματικού υπομνήματος που έστειλε η Φιλελεύθερη Συμμαχία στην Επιτροπή στις 20 Φεβρουαρίου 2008. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία χαιρετίζει την γνωμάτευση αυτή που αμφισβητεί τα νομικά εμπόδια που έχουν τεθεί στις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ και το άνοιγμα των αγορών της Ελλάδας.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Ο Επίτροπος ΜακΚρίβι συμμερίζεται τις ανησυχίες της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

     Η Φιλελεύθερη Συμμαχία κοινοποίησε την απάντηση που έλαβε ο πρόεδρός της κ. Περλικός από τον αρμόδιο για θέματα εσωτερικής αγοράς Επίτροπο κ. ΜακΚρίβι. Ο Επίτροπος κ. ΜακΚρίβι στην επιστολή του αυτή (D/270 με ημερομηνία 6/2/2008) αναφέρεται στη προσφυγή της Φιλελεύθερης Συμμαχίας προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με την οποία αυτή ζητούσε την ακύρωση του νόμου που ψήφισε η ελληνική Βουλή και ο οποίος απαγορεύει σε ιδιώτες να αποκτούν πάνω από το 20% των ΔΕΚΟ.

    Στη προσφυγή της αυτή η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστήριζε ότι η συγκεκριμένη απαγόρευση είναι νομικά διάτρητη καθώς παραβιάζει ευθέως την θεμελιώδη αρχή της Συνθήκης των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων περί ελεύθερης κυκλοφορίας κεφαλαίων.

    Ο Επίτροπος κ. ΜακΚρίβι στην επιστολή του προς τον κ. Περλικό προβαίνει στη  βαρυσήμαντη δήλωση λέγοντας ότι:  “κατανοώ πλήρως και συμμερίζομαι τις ανησυχίες σας για τις πιθανές επιπτώσεις του νόμου στον περιορισμό της ελεύθερης κίνησης κεφαλαίων στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.” για να καταλήξει υπογραμμίζοντας ότι: “σας διαβεβαιώνω ότι εάν επιβεβαιωθεί ότι τα μέτρα που έλαβαν οι Ελληνικές αρχές δεν είναι συμβατά με το κοινοτικό δίκαιο θα προτείνω στην Επιτροπή να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να ακυρώσει οποιαδήποτε παραβίαση αυτής της ελευθερίας που είναι θεμελιώδης για τις Συνθήκες της Ε.Ε.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Η προάσπιση του κρατικού ελέγχου των ΔΕΚΟ αποδεικνύεται, τουλάχιστον, ύποπτη.

     Η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε ανακοίνωση της υπενθυμίζει, ότι από την ίδρυση της καταγγέλλει, ότι ο κρατικός έλεγχος των ΔΕΚΟ δεν αποσκοπεί παρά μόνο στην συνέχιση της διακομματικής ασυδοσίας και την ατιμώρητη λεηλασία των περιουσιακών τους στοιχείων από τις γνωστές παρασιτικές ομάδες που δρουν στο εσωτερικό τους.

    Οι πληροφορίες του διεθνούς τύπου που αποκαλύπτουν δωροδοκίες της SIEMENS σε ελληνικά πολιτικά κόμματα και στελέχη του ΟΤΕ επιβεβαιώνουν τη θέση αυτή και καθιστά πλέον ύποπτους όλους όσους μάχονται για τη διατήρηση του κρατικού ελέγχου των ΔΕΚΟ.

    Είναι ύποπτα τα κίνητρα της κυβέρνησης που απαγορεύει στους ιδιώτες επενδυτές να αποκτήσουν ποσοστό άνω του 20% εταιρειών «εθνικής στρατηγικής σημασίας» ώστε να μην κινδυνεύσει ο κρατικός τους έλεγχος.

    Είναι ύποπτα τα κίνητρα του ΠΑΣΟΚ, του Συνασπισμού, του ΚΚΕ και των συνδικαλιστών τους που μάχονται, πολλές φορές και με τη χρήση βίας, για να μην αλλάξει τίποτα (Ολυμπιακή, λιμάνια).

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ