• Μανιφέστο για τις Ευρωεκλογές

    Κάποτε στην Ευρώπη τα σύνορα ήταν κλειστά. Σύνορα αδιαπέραστα χωρίς βίζα για πολίτες ευρωπαϊκών χωρών. Σύνορα αδιαπέραστα και για ξένα εμπορεύματα, υπηρεσίες και κεφάλαια.

    Κάποτε ένα φρουτώδες λικέρ από την Γαλλία δεν επιτρεπόταν να εξαχθεί στην Γερμανία – για την προστασία των εγχώριων παραγωγών, όχι της υγείας του καταναλωτή. Σύνορα που δεν τα διασχίζουν έμποροι και εμπορεύματα τα διασχίζουν οι στρατοί, είχε πει πρώτος ο Αριστοφάνης.

    Κάποτε οι ατομικές ελευθερίες συνεθλίβησαν υπό το βάρος των ολοκληρωτισμών. Φασισμός και ναζισμός, κομμουνισμός και σταλινισμός στάθηκαν απέναντι στην Ανοικτή Κοινωνία. Δεν υπάρχει εγώ, δεν υπάρχει διαφορετικότητα, μόνο το Κόμμα και το Κράτος από τη μια και οι Εχθροί του Λαού από την άλλη (ομοφυλόφιλοι, εβραίοι, εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες, πολιτικοί αντιφρονούντες, «αστοί», «διανοούμενοι» και «έχοντες και κατέχοντες»).

    Όλα αυτά ή δεν τα έχω ζήσει καθόλου ή τα έχω ακουστά. Γιατί γεννήθηκα στην καλύτερη, την ειρηνικότερη και την πιο παραγωγική εποχή της Ευρώπης.

    Χάρη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

    Σήμερα, ωστόσο, προβληματίζομαι. Θέλω να ελπίζω, αλλά βλέπω το τραίνο να φεύγει χωρίς την Ελλάδα. Φίλοι, φίλες και συγγενείς μου μπήκαν στα τραίνα των σκανδιναβικών χωρών, της Κύπρου, της Δύσης και όπου αλλού κυριαρχούν οι φιλελεύθερες δημοκρατίες. Όλες οι χώρες της Ε.Ε. και όλες οι χώρες του ευρώ πέρασαν την κρίση επιτυχως. Όλες, πλην της Ελλάδας.

    Σήμερα, αναζητώ διέξοδο για το αύριο.

    Λαϊκιστές και ευρω-σκεπτικιστές από τα δεξιά ζητούν «λιγότερη Ευρώπη» κραδαίνοντας τα λάβαρα της εθνικής κυριαρχίας.

    Αριστεροί λαϊκιστές ζητούν από την άλλη μια «άλλη Ευρώπη» στα πρότυπα των σοσιαλιστικών παραδείσων που χάθηκαν.

    Κοινή συνισταμένη: Περισσότερο εθνικό κράτος, περισσότερα σύνορα, περισσότεροι φόροι, περισσότερες φωτογραφικές τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια, περισσότερη επιρροή της εκκλησιας στο κράτος και λιγότερες – από την άλλη – οικονομικές και πολιτικές ελευθερίες για να γυρίσουμε στις εποχές των δελτίων τροφίμων, των κρατικών μονοπωλίων και της κατάργησης του κράτους δικαίου.

    Είναι η λύση η «περισσότερη Ευρώπη»; Ναι, αρκεί να διασφαλίζει περισσότερες ελευθερίες, ασφάλεια και εναλλακτικές επιλογές σε συνθήκες κράτους δικαίου.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία συμμετέχει στις ευρωεκλογές του 2019! Με στόχο την ένταξη στην ομάδα του ALDE, την Συμμαχία  Φιλελεύθερων και Δημοκρατών στην Ευρώπη.

    Όταν η συντηρητική δεξιά του Ορμπάν και των συνοδοιπόρων του ζητά ένα «φρούριο Ευρώπη» και όταν η αριστερά αναρωτιέται «αν η θάλασσα έχει σύνορα» διατείνοντας ότι «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», εργαλειοποιώντας υποκριτικά και χωρίς ντροπές τα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών, εγώ και εσύ προτείνουμε κοινή ευρωπαϊκη πολιτική ασύλου, παράλληλα με ενισχυμένη ευρωπαϊκή ακτοφυλακή και περισσότερες ευκαιρίες για νόμιμη μετανάστευση στο σύνολο της Ε.Ε.

    Όταν η δεξιά και η αριστερά ζητούν πιο πολλες επιδοτήσεις από την Ευρώπη για «αναπτυξιακούς σκοπούς» που θα τους υλοποιήσουν οι ημέτεροι στο κράτος και τις κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις, εγώ κι εσύ προτείνουμε στροφή απο την κατανάλωση για το σήμερα στην παραγωγή για το αύριο. Χρειαζόμαστε δραστικά λιγότερες επιδοτήσεις και λιγότερη ευρωπαϊκή και εθνική γραφειοκρατία (αγροτικές επιδοτήσεις, ΕΣΠΑ κλπ.) προκειμένου να στηρίξουμε μακροπρόθεσμες επενδύσεις στην έρευνα & τεχνολογία. Και θα πρέπει να διακόπτουμε τις όποιες επιδοτήσεις σε περίπτωση πισωγυρισμάτων στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και το κράτος δικαίου.

    Όταν η δεξιά ζητά αύξηση δαπανών για την άμυνα και η αριστερά απαξιώνει τα σώματα ασφαλείας διατηρώντας ωστόσο τις δαπάνες και επαναφέροντας αναδρομικά εις βάρος των μελλοντικών γενιών, εγώ κι εσύ προκρίνουμε τον ευρωστρατό μέσα από την σταδιακή μείωση των εθνικών δαπανών. Γιατί δεν γίνεται σήμερα να συντηρούμε έναν εθνικό στρατό με 70-80% των εθνικών δαπανών για μισθούς και συντάξεις (όπως ακριβώς τις χρονιές πριν μπούμε στα μνημόνια) και να περιμένουμε να περισσέψουν και χρήματα και για εθνικούς εξοπλισμούς και για τον ευρωστρατό. Δεν γίνεται να πληρώνουμε για την άμυνα δύο φορές, μία σε εθνικό επίπεδο και μία σε ευρωπαϊκό. Γιατί θέλουμε μεγαλύτερη ανταποδικότητα και ασφάλεια για την Ελλάδα και την Ευρώπη με λιγότερους φόρους για τον μέσο Πολίτη.

    Ναι, επίσης, στην Τραπεζική Ένωση για να έρθει πραγματικός ανταγωνισμός που θα φέρει τέρμα σε καταχρηστικές και πανάκριβες τραπεζικές υπηρεσίες και προϊόντα.

    Ναι στην Ψηφιακή ‘Ενωση. Η περιαγωγή (roaming) καταργήθηκε, ώρα για νέα επανάσταση στην πρόσβαση περιεχομένου χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς.

    Ναι στην ισχυρή φωνή της Ε.Ε στην διεθνή κοινότητα με νέα, ξεχωριστή θέση στον ΟΗΕ. Γιατί όταν η Ελλάδα βάζει βέτο υπέρ Ρωσίας και Βενεζουέλας υπονομεύει την Ε.Ε και απομονώνεται η ίδια από φίλους και συμμάχους.

    Ναι στην Ε.Ε πρωτοπόρο στην μετάβαση στις καθαρές μορφές ενέργειας και την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

    Λέμε όμως επίσης εμφατικά ναι και στην φορολογική και νομοθετική διαφοροποίηση και αποκέντρωση. Λιγότερη και καλύτερη νομοθεσία απο τις Βρυξελλες με αποφάσεις που θα παίρνονται όσο πιο κοντά στους πολίτες. Δεν χρειαζόμαστε καθιέρωση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ενός κατώτατου μισθού, αλλά υιοθέτηση των πολιτικών που θα καταστήσουν κάθε μία χώρα-μέλος της Ε.Ε. ως πόλο δημιουργίας πλούτου.

    Όταν χώρες της Ε.Ε. μειώνουν τα φορολογικά και νομοθετικά βάρη στο επιχειρείν, χρηματοδοτώντας έτσι την παιδεία, την υγεία και το δίχτυ ασφαλείας των αδυνάτων (εθνικές αρμοδιότητες) οφείλουμε να εμπνευστούμε, αντί να ελπίζουμε ότι θα υποχρεωθούν μέσω Βρυξελλών να αυξήσουν τα βάρη και στα δικά τους εδάφη.

    Όταν χώρες της Ε.Ε, όπως η Κύπρος και η Ιρλανδία, βγήκαν από τα μνημόνια επιτυχώς μειώνοντας το μέγεθος και τον ρόλο του κράτους αντί να αυξήσουν φόρους, όπως αντιθέτως έκανε η Ελλάδα, οφείλουμε να επισημάνουμε τα σφάλματα της Ε.Ε.  Σφάλματα, τόσο στην έγκριση των λάθος πακέτων μέτρων, ειδικά με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όσο και στην ωραιοποίηση της κατάστασης της ελληνικής οικονομίας.

    Ήρθε η ώρα πλέον για τους φιλελεύθερους φιλοευρωπαίους Πολίτες, όπως εσύ κι εγώ, να συνειδητοποιήσουμε ότι το δίπολο αριστερά – δεξιά εγκλωβίζει την πραγματική πρόοδο.

    Η ελευθερία και οι ευκαιρίες για τον κάθε Έλληνα και Ελληνίδα, για τον κάθε Ευρωπαίο Πολίτη ξεχωριστά, ειδικά για την νέα γενιά, περνούν μέσα από την φιλελευθεροποίηση της Ελλαδας εντός μιας φιλελεύθερης Ευρωπαϊκής Ένωσης.

    Για εσένα, για μένα και τις μελλοντικές γενιές.

  • Επισημοποίηση της Συμμετοχής μας στις Ευρωεκλογές

    Με χαρά και συγκίνηση σας ανακοινώνουμε την επίσημη κάθοδο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας στις

    Ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου!

    Πλέον η λίστα των υποψηφίων μας έχει υπογραφή από την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.

  • Φιλελεύθερη Συμμαχία – Αλήθειες την Πρωταπριλιά

    Κατεβαίνουμε αυτόνομα στις Ευρωπαϊκές εκλογές του Μαΐου 2019. Σε μια εποχή γενικευμένης κρίσης και λαϊκισμού, ένα φιλελεύθερο κόμμα με συνέπεια, μπορεί και θέλει να συμβάλλει αποφασιστικά στην Ευρώπη που μας αξίζει. Στους δεξιούς προτείνουμε τις ελευθερίες μας, στους αριστερούς προτείνουμε την οικονομία μας. Ο λαϊκισμός εμποδίζει να δούμε πως οργανώνεται η ελεύθερη αγορά και οι δουλειές για όλους, εμποδίζει την ανοικτή κοινωνία όπου απολαμβάνουμε ελευθερίες όλοι. Στηρίζουμε τη Συμμαχία Φιλελεύθερων και Δημοκρατών στην Ευρώπη (ALDE). Καλούμε σε συνεργασία πολίτες και κινήσεις. Στις 26 Μαΐου ζητάμε την ψήφο σας.

  • Ο ΣΥΡΙΖΑ συντηρεί το καθεστώς του με προληπτικές προσαγωγές

    Τις περασμένες μέρες παρακολουθήσαμε την Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, κ. Όλγα Γεροβασίλη να υπερασπίζεται με κυνισμό την απόφαση της Ελληνικής Αστυνομίας να προσάγει αβάσιμα 16 συμπολίτες μας, με σκοπό να αποφευχθούν οι αποδοκιμασίες ενάντια σε υπουργό της Κυβέρνησης και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Η κυρία Γεροβασίλη παραδέχτηκε ότι οι προληπτικές προσαγωγές είναι τμήμα του επιχειρησιακού σχεδιασμού της Αστυνομίας, επί της οποίας αρνήθηκε οποιαδήποτε πολιτική καθοδήγηση, αποδίδοντας τη συχνή κράτηση αθώων ανθρώπων σε δήθεν “λάθη”.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία καταδικάζει απερίφραστα τόσο την συστηματική και αδικαιολόγητη πρακτική στέρησης της προσωπικής ελευθερίας των συμπολιτών μας όσο και το φακέλωμα τους μέσα από την παρακολούθηση της διαδικτυακής τους δραστηριότητας. Συμπολίτες μας ταλαιπωρήθηκαν, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις αρχές και διασύρθηκαν χωρίς να έχουν διαπράξει κάποιο αδίκημα, γεγονός που καταδεικνύει τη βίαιη παρεμβατικότητα της προληπτικής προσαγωγής. Ειδικότερα, αυτή γίνεται προβληματική, όταν υποκινείται μια προσπάθεια προστασίας της υποτιθέμενης υπόληψης της Κυβέρνησης από το ίδιο το κράτος, κάτι που μας γυρνάει σε άλλες σκοτεινές εποχές .

    Ένα Κράτος που, για να εγγυηθεί την Δημόσια Ασφάλεια, επιλέγει να καταπατήσει την ελευθερία, την ιδιωτικότητα και το τεκμήριο της αθωότητας των πολιτών, όπως αυτά κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα, είναι καταστρεπτικό για τη Δημοκρατία. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί ότι ο βασικός ρόλος της Αστυνομίας είναι πρωτίστως η υπεράσπιση των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών και υποστηρίζει ένα επαγγελματικό, εξειδικευμένο και δημοκρατικά υπόλογο αστυνομικό σώμα, μακριά από τις καθεστωτικές αντιλήψεις του παρελθόντος.

  • Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το νέο βαθύ ΠΑΣΟΚ

    Η αντιπρόεδρος της Βουλής, κ. Τασία Χριστοδουλοπούλου, απευθυνόμενη στην αξιωματική αντιπολίτευση υπαινίχθηκε ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι και όσοι φιλοδοξούν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι θα τη στείλουν και πάλι στην αντιπολίτευση με την ψήφο τους. Η κ. Χριστοδουλοπούλου, εργαλειοποίησε το δημόσιο εργατικό δυναμικό με δύο τρόπους: Πρώτα, εκβίασε έμμεσα τους ήδη εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα ότι αν δεν επανεκλεγούν, οι θέσεις τους είναι επισφαλείς. Έπειτα, παροχολόγησε στους ανέργους την πιθανή “τακτοποίηση” στον δημόσιο τομέα της χώρας αν βοηθήσουν με την ψήφο τους να επανεκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ, και τους απείλησε για το τι θα συμβεί στην περίπτωση που επιλέξουν να ψηφίσουν κάτι άλλο.

    Η παραδοχή του τρόπου σκέψης της κ. Χριστοδουλοπούλου είναι χαρακτηριστική ενός κόμματος που υποστηρίζει τον κρατισμό σε κάθε του μορφή, θεωρώντας πως η κοινωνία είναι αυτή που οφείλει να εξυπηρετεί το Δημόσιο, πως ο δημόσιος τομέας είναι κάτι αποκομμένο από τους κανόνες κόστους-οφέλους και πως ανεξάρτητα από την παραγωγικότητα του και τη χρησιμότητα του στους πολίτες πρέπει να διογκώνεται διαρκώς.
    Μην ξεχνάμε ότι η διόγκωση του δημοσίου, που διαχρονικά προκαλούσαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, δημιούργησε ένα ακριβό και μη παραγωγικό κράτος που δεν μπορούσε να καλύψει τα έξοδά του. Έτσι έφτασε η Ελλάδα στην εποχή των μνημονίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει αυτή την τακτική, στηρίζοντας απροκάλυπτα ένα πελατειακό κράτος.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζει πως ο δημόσιος τομέας υφίσταται για να εξυπηρετεί τους πολίτες, να προστατεύει τα δικαιώματά τους και να είναι πυλώνας σταθερότητας στο επιχειρείν και όχι εργαλείο στα χέρια κάθε λαϊκιστή πολιτικού που θέλει να εκβιάσει ψήφους.

  • Το Κράτος ληστεύει τα αποθεματικά των Δήμων

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία καταγγέλλει την προσπάθεια της Κυβέρνησης να τραβήξει 5 δις από τους τραπεζικούς λογαριασμούς Δήμων και Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης με σκοπό να στηρίξει την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων δανείων και οφειλών. Όλα αυτά, για να μη χρησιμοποιήσει τα διαθέσιμα δανεισμού από το τρίτο μνημόνιο, εξαπατώντας τους πολίτες, σε μια προσπάθεια να χτιστεί ένα αφήγημα «καθαρής εξόδου» στις αγορές, λίγο πριν τις εκλογές. Την ίδια λαθροχειρία υφίστανται και οι συντάξεις ανθρώπων που έχουν συμπληρώσει τα απαιτούμενα χρόνια και ένσημα εργασίας και περιμένουν πάνω από ένα έτος για να ξεκινήσει η καταβολή της σύνταξης τους.

    Καταδικάζουμε ως ανήθικη τη χρήση και εργαλειοποίηση χρημάτων εκτός κρατικού προϋπολογισμού, για ψηφοθηρικούς σκοπούς. Τα αποθεματικά αυτά είναι αναγκαία για τις πάγιες ανάγκες Δήμων και Δημοτικών επιχειρήσεων (όπως καθαριότητα και φωτισμός), αλλά και για την αντιμετώπιση έκτακτων περιπτώσεων (ακραίες καιρικές συνθήκες, πυρκαγιές κ.α.). Πρόκειται για εισφορές που έχουν πληρωθεί από πολίτες μέσω λογαριασμών ηλεκτρικού ρεύματος κι άλλων δημοτικών τελών.

    Επιπλέον, η αφαίμαξη που θα προκαλέσει στις τράπεζες η ανάληψη των αποθεματικών, κινδυνεύει να αποβεί καταστροφική και για το τραπεζικό σύστημα, το οποίο ήδη κλυδωνίζεται από το μικρό σύνολο μη κρατικών καταθέσεων.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζει τη διοικητική αυτοτέλεια και οικονομική αυτοδυναμία των Δήμων. Ένα μικρό και ευέλικτο κράτος θα μπορεί να συντηρείται χωρίς οπορτουνιστικές λαθροχειρίες που το μόνο που βελτιώνουν είναι η εικόνα της εκάστοτε κυβέρνησης σε βάρος της ζωής των πολιτών.

  • Ψηφοθηρία και Αύξηση Κατώτατου Μισθού

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία καταδικάζει τον πολιτικό κυνισμό της παλαιοκομματικής εξαγγελίας του Πρωθυπουργού για αύξηση του κατώτατου μισθού. Η στυγνή ψηφοθηρία που υποκρύπτει αυτό το μέτρο, αφενός δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα για το εισόδημα των χαμηλόμισθων και αφετέρου θα μειώσει τις πιθανότητες των ανέργων να απασχοληθούν σε μία οικονομία που έχει καταστρέψει η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

    Όπως έχει γίνει πλέον σαφές, η υποκριτική αυτή αύξηση στις τσέπες των εργαζομένων σχεδόν ακυρώνεται από το φόρο εισοδήματος που θα υποχρεωθούν να πληρώσουν λόγω της μείωσης του αφορολογήτου. Ταυτόχρονα, τα καταστήματα και οι μικρές επιχειρήσεις με προσωπικό έως 5 άτομα, που ήδη έχουν εξαντληθεί από την υπερφορολόγηση της Κυβέρνησης, δυσκολεύονται να ανταποκριθούν σε συμπληρωματικές αυξήσεις, με αποτέλεσμα είτε να περιορίσουν τις ευκαιρίες απασχόλησης είτε να μετακινηθούν σε πιο βραχυπρόθεσμες μορφές εργασίας.

    Θυμίζουμε πως η αύξηση του κατώτατου μισθού χτυπά τις πιο ευάλωτες ομάδες εργαζομένων: χρόνια άνεργους, ανειδίκευτους, νέες και άνεργες μητέρες, μετανάστες, νέους, ΑΜΕΑ και ηλικιωμένους που δεν έχουν τις δεξιότητες ή τα προσόντα για να δικαιολογήσουν τον κατώτατο μισθό, οπότε μένουν μόνιμα στο περιθώριο της αγοράς εργασίας.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία, υποστηρίζει την κατάργηση του κατώτατου μισθού και την απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων, που θα δώσουν δυνατότητα σε όλους και ιδιαίτερα στους πιο αδύναμους, να βρουν δουλειά και να εξασφαλίσουν την οικονομική τους ανεξαρτησία.

  • Συμφωνία των Πρεσπών: Το ζητούμενο είναι η ελεύθερη και ειρηνική συνύπαρξη των πολιτών των δύο χωρών

    Η θέση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας για τη συμφωνία των Πρεσπών είναι ότι περιέχει τόσο θετικά όσο και αρνητικά στοιχεία. Υπογραμμίζουμε δε, πως η επιτυχία ή αποτυχία της δεν έγκειται μόνο στο κείμενο της συνθήκης, αλλά στον τρόπο εφαρμογής της και τη βούληση της εκάστοτε ηγεσίας σε κάθε χώρα.

    Ως βασικό θετικό στοιχείο της συμφωνίας, αναγνωρίζουμε πως είναι ένα βήμα εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων συγκριτικά με την Ενδιάμεση Συμφωνία. Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θεωρεί ιδιαιτέρως σημαντική τη διακήρυξη αμοιβαίου σεβασμού των συνόρων, την απόρριψη κάθε αλυτρωτισμού και της ανάμειξης τρίτων στα εσωτερικά αμφοτέρων των κρατών. Συντασσόμαστε, τέλος, με την πρόθεση που εκδηλώνεται για στενότερη συνεργασία ανάμεσα στις δύο χώρες.

    Ωστόσο, η συμφωνία παραμένει ασαφής στα εμπορικά θέματα, προκαλώντας έντονη αβεβαιότητα στον εμπορικό κόσμο. Ανησυχια δε, προκαλεί και η αναφορά σε κρατική αποτροπή και αποθάρρυνση ιδιωτών να εκφράζουν απόψεις που μπορεί να θεωρηθούν εμπρηστικές.

    Στο θέμα της γλώσσας και της εθνότητας, κατανοούμε γιατί πολλοί Έλληνες συμπολίτες μας δεν είναι ικανοποιημένοι. Ενώ η συμφωνία αποπειράται να προσδιορίσει τα χαρακτηριστικά του όρου “Μακεδονία” για τους κατοίκους των δύο χωρών, απουσιάζει η απαιτούμενη σαφήνεια. Παράλληλα, η μη χρήση της νέας ονομασίας ως erga omnes που θα συμπεριλαμβάνει την εθνότητα και τη γλώσσα, αφήνει ερωτηματικά, γεγονός που φανερώνει την προχειρότητα με την οποία διαπραγματεύτηκε η κυβέρνηση. Σε ό,τι αφορά δε την ίδια τη διαπραγμάτευση, η κυβέρνηση αντι να επιδιώξει ευρύτερη συναίνεση, προκάλεσε πόλωση και διχασμό για μικροκομματικά οφέλη, αψηφώντας την παράδοση συνεννόησης και διακομματικής συναίνεσης μεταξύ των κοινοβουλευτικών κομμάτων σε ζητήματα εθνικής εξωτερικής πολιτικής.

    Πάγια θέση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας είναι η αναγνώριση του εθνοτικού αυτοπροσδιορισμού όλων των κατοίκων της Μακεδονίας. Καταδικάζουμε τον αλυτρωτισμό και τον εθνικισμό στα Βαλκάνια, απορρίπτουμε κάθε προσπάθεια μονοπώλησης του όρου και επιδιώκουμε την ειρηνική συνύπαρξη των πολιτών.

    Αναγνωρίζουμε πως η Μακεδονία, ως έννοια, αποτελεί μέρος της εθνικής ταυτότητας όσων κατοικούν στην περιοχή και θα προστατέψουμε το δικαίωμα τους να το εκφράζουν. Ωστόσο, τασσόμαστε ενάντια σε οποιαδήποτε έκφραση της ταυτότητας αυτής οδηγεί σε παραβίαση ατομικών δικαιωμάτων άλλων πολιτών, είτε αυτό σημαίνει απειλή ενάντια στη ζωή και περιουσία τους, απαγορεύσεις της γλώσσας που θα μιλάνε στο σχολείο, περιορισμούς στις μετακινήσεις και τις συναθροίσεις τους, ή τις ονομασίες των επιχειρήσεών τους.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία υπερασπίζεται και προάγει την ατομική ελευθερία και την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων γιατί είναι ο μόνος τρόπος οι άνθρωποι να ζήσουν μια δημιουργική, παραγωγική, ειρηνική και χωρίς καταναγκασμούς και περιορισμούς καθημερινότητα.

  • Τέχνη, φόροι, ψήφοι

    Του Γιάννη Παπαδόπουλου*

    Καθώς γράφω αυτό το άρθρο είμαι στο αεροπλάνο και επιστρέφω από επαγγελματικό ταξίδι στην Ιταλία. Στο περιθώριο των εργασιών εκεί, επισκέφτηκα για πρώτη φορά το Βατικανό και η επίγευση από την επίσκεψη έχει μια… χαρμολύπη.

    Από τη μια, θαύμασα από κοντά κάποια από τα εντυπωσιακότερα αρχιτεκτονικά και καλλιτεχνικά θαύματα όλων των εποχών. Όμως, ακόμα και την ώρα που τα περιεργαζόμουν με το στόμα ανοιχτό, δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι την αθέατη πλευρά: τα άτομα των οποίων οι κόποι συγκεντρώθηκαν από βασιλείς και ιερείς υπό τη μορφή φόρων, αναγκαστικών εισφορών και αεριτζίδικων υποσχέσεων  (βλέπε συγχωροχάρτι) για να χτιστούν αυτά τα αρχιτεκτονικά και καλλιτεχνικά θαύματα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η ειρωνεία ότι τα πιο πολλά από αυτά φτιάχτηκαν για να τιμήσουν μια θρησκεία που κηρύττει την εγκράτεια, την εθελοντική διανομή του πλούτου, την ελεημοσύνη κτλ, δεν με απασχόλησε ιδιαίτερα.

    Οπότε, από τη μία σκέφτομαι: πόσο φτωχότερος θα ήταν ο κόσμος αν δεν είχε συσσωρευτεί αυτός ο πλούτος και δεν είχε διοχετευτεί στην τέχνη;

    Από την άλλη αναρωτιέμαι: πόσα άτομα έζησαν μια πιο φτωχική ζωή για να διακοσμήσει ο Μιχαήλ Άγγελος την Καπέλα Σιστίνα; Πόσοι άνθρωποι δεν ταξίδεψαν ποτέ για να χρηματοδοτηθούν τα 200 χρόνια κατασκευής του ναού του Αγίου Πέτρου;

    Στο δεύτερο ερώτημα δεν έχω απάντηση: η τέχνη δύσκολα κοστολογείται και η αξία της θυσίας δύσκολα υπολογίζεται.  Στο  πρώτο, όμως, νομίζω πως έχω.

    Ο Ernst Gombrich στο «Χρονικό της Τέχνης» ακολουθεί την διαχρονική εξέλιξη των θεμάτων και των τεχνοτροπιών της τέχνης. Περίπου στη μέση του 19ου αιώνα εντοπίζει μια αλλαγή που μεταμορφώνει την τέχνη: τον τρόπο χρηματοδότησης. Ενώ μέχρι τότε ο καλλιτέχνης έψαχνε να γίνει «πελάτης» (cliens) σε κάποιον «πατρόνα» (patronus) ο οποίος θα χρηματοδοτούσε την τέχνη του, για διάφορους λόγους η προσφορά πατρόνων μειώνεται.

    Το άγχος επιβίωσης του καλλιτέχνη αυξάνει κατακόρυφα, αλλά, ταυτόχρονα, απελευθερώνεται: ο καλλιτέχνης δεν είναι πλέον εγκλωβισμένος σε θρησκευτικά θέματα, ούτε είναι υποχρεωμένος να ικανοποιήσει την κάθε απαίτηση του πατρόνα (στο έργο του Jan van Eyck “ Madonna with Canon Joris van der Paele”, ο πατρόνας εμφανίζεται στο… πλάι της Βρεφοκρατούσας!). Έτσι η σύγχρονη τέχνη γεννιέται και από μέθοδος αποθέωσης του πατρόνα και των ιδεών / θέλω του, μεταμορφώνεται σε πολυμορφικό τρόπο έκφρασης, κριτικής, εκπαίδευσης, διαμαρτυρίας, αυτοαναφορικότητας, στοχασμού κτλ.

    Επομένως, ο κόσμος μάλλον δεν φτωχαίνει όταν ο κάθε άνθρωπος αφήνεται να χρησιμοποιήσει τα χρήματά του όπως θέλει. Απλώς, επειδή το κάθε άτομο  έχει διαφορετικές ανάγκες και επιθυμίες, τα χρήματα δεν χρησιμοποιούνται για να χρηματοδοτήσουν έργα μονοσήμαντα, που ανήκουν σε λίγους και είναι συγκεντρωμένα σε λίγα μέρη. Αντιθέτως, διαχέονται  και δημιουργούν  ένα διάσπαρτο στο χώρο, πολύ-ιδιοκτησιακό μωσαϊκό έργων διαφορετικών θεματικών, σκοπών και μορφής.

    Λίγη ώρα έχει μείνει ως την προσγείωση και μια τελευταία ερώτηση με απασχολεί: μήπως και σήμερα γίνεται κάτι το αντίστοιχο; Μήπως και σήμερα κάποιοι συγκεντρώνουν τους κόπους μας για να επιδιώξουν δικούς τους, συγκεντρωτικούς, μονοθεματικούς, μη-ανταποδοτικούς σκοπούς, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τα ανύπαρκτα χαμόγελα συνταξιούχων που θα ήθελαν να πάρουν ένα δώρο παραπάνω στα εγγόνια τους  ή την αμηχανία των μισθωτών που δουλεύουν ατελείωτες ώρες χωρίς να μπορούν να προσφέρουν στην οικογένειά τους μία έξοδο για φαγητό;

    Αυτή την απάντηση οφείλουμε να τη δώσουμε ο καθένας μόνος, και ίσως αυτή η απάντηση να πρέπει να είναι το βασικό κριτήριο που θα καθοδηγήσει την ψήφο μας.

    Εγώ, πάντως, έχω απαντήσει: ο κόπος μας μαζεύεται με αυξανόμενη λαιμαργία, καλύπτεται με έναν μανδύα δήθεν υποστήριξης των αδυνάμων που στην πραγματικότητα είναι σύστημα εξάρτησης των αδυνάτων από διάφορους πατρόνες, χρησιμοποιείται ανερυθρίαστα για ιδιωτικούς σκοπούς των διαχειριστών, και, δυστυχώς, ο κόπος μας δεν θα γίνει ποτέ Καπέλα Σιστίνα και Άγιος Πέτρος. Δηλαδή, δεν θα γίνει ποτέ έργο που ναι μεν στέρησε πολλά από πολλά άτομα, αλλά τουλάχιστον προσέφερε δουλειά σε πολλές νεότερες γενιές και στιγμές ευχαρίστησης σε αμέτρητους επισκέπτες. Δυστυχώς, οι κόποι μας θα γίνουν μόνο Καρανίκες, Πετσίτες, άχρηστες κρατικές δομές και ορδές πληρωμένων κομματοσκυλοtweets…  Και έχω καλύτερα σχέδια για τους κόπους μου. Καλή προσγείωση (ή μήπως απογείωση;)!

     

    *o Γιάννης Παπαδόπουλος είναι μέλος της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

     

    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Liberal στις 2 Ιανουαρίου 2019

  • Περί εγχώριας διαφθοράς και «κακών ξένων»

    Του Άρη Κωνσταντινίδη*

    Ο κυρΛευτέρης είχε χρόνια να φανεί απ΄το μαγαζί. Γέρασε ο άνθρωπος, πήρε τη σύνταξή του και έμεινε μόνιμα στον τόπο του, την Κρήτη. Τον ήξερα πολύ καλά από τότε που εργαζόμουν (για ένα διάστημα) στο μαγαζί του μακαρίτη του θείου μου για να μάθω τη δουλειά. Ήταν καθημερινός πελάτης. Υδραυλικός και μάλιστα διορισμένος σε μόνιμη θέση στην ΕΥΔΑΠ. Κάθε πρωί πήγαινε στην εταιρία του και εκείνη του ανέθετε να επισκευάσει όποια βλάβη προέκυπτε στα δίκτυά της. Ερχόταν στο μαγαζί του θείου, αγόραζε τα υλικά που θα χρειαζόταν και πήγαινε στην εργασία του.

    Το πράγμα δεν ήταν όμως τόσο απλό. Ο ΚυρΛευτέρης ήθελε εκτός απο τον κανονικό τρεχούμενο μισθό του, να βγαζει “κάτι τις” και από τα υλικά. Έλεγε του θείου να του υπολογίζει ένα ποσόν περίπου 30% για πάρτυ του. Πώς γινόταν αυτό? Πολύ απλά: Έκοβε ο θείος το τιμολόγιο με τα υλικά που ψώνιζε ο υδραυλικός αλλά τα φούσκωνε στην τιμή. Αν κόστιζαν ας πούμε με σημερινές τιμές 1.000 ευρώ, εκείνος έκοβε τιμολόγιο 1.300. Έτσι ο Λευτέρης πλήρωνε 1.000 και όταν επέστρεφε στην εταιρία του εισέπραττε 1.300. Του θείου βέβαια δεν του πολυάρεσε αυτό διότι δεν συνέφερε και πολύ. Δηλαδή ναι μεν τον ήθελε τον συγκεκριμένο πελάτη (και μάλιστα πάρα πολύ μιας και ήταν τόσο σταθερός και με πολύ καλούς τζίρους) αλλά έπρεπε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα με τον επιπλέον ΦΠΑ. Ήταν υποχρεωμένος να καταβάλλει φόρο Και για τη μίζα του Λευτέρη.

    Όμως όλοι οι ξύπνιοι επιχειρηματίες της εποχής έβρισκαν εύκολα τη λύση (ιδίως όταν το θύμα θα ήταν το Κράτος). Έτσι και ο θείος. Λέει του Λευτέρη, όταν το ποσόν είναι 1.000 ευρώ και εσύ θες και 300 για σένα, τότε θα γράφουμε στο τιμολόγιο 1450 ευρώ αντί για 1.300. Εσύ θα μου πληρώνεις 1.150, θα ειπράττεις 1.450 και θα είμαστε όλοι καλυμμένοι και ωραίοι. Ο υδραυλικός δεν ειχε αντίρρηση, ήταν βλέπεις λογικός άνθρωπος. Καταλάβαινε και το δίκιο του θείου. Και κάπως έτσι, κάθε φορά που αγόραζε ένα υλικό, το δημόσιο πλήρωνε και ενα περίπου 50% επιπλέον για τη μίζα του υπαλλήλου. Εγώ δεν ήμουν ούτε 20 χρονών τότε, αλλά πάντα έμπαινα στον πειρασμό να υπολογίσω. Και έβλεπα ότι ο Λευτέρης κάθε μήνα έβγαζε τουλάχιστον άλλον έναν μισθό (και παραπάνω μάλλον) στο έτσι, μαύρα και απατεωνίστικα.

    Σήμερα πέρασε από το μαγαζί για να αγοράσει κάτι να μαστορέψει στο σπίτι της κόρης του που τον φιλοξενεί στην Αθήνα για λίγες μέρες.

    -Άστα Άρη, μου λέει. Ζούμε μέρες καταστροφής! Μου περιόρισαν οι αλήτες τη σύνταξη και τα βγάζω δύσκολα πέρα. Αυτά τα λαμόγια οι ξένοι φταίνε! Θέλουν να μας ρημάξουν και δυστυχώς η κυβέρνηση (που εγώ την πίστεψα και την ψήφισα) τους κάνει τα χατήρια αντί να τους κόψει τον βήχα. Εκείνα τα χρόνια ζούσαμε καλά. Γιατί τότε υπήρχε και ένας ηγέτης ικανός. Υπήρχε ένας Παπανδρέου! Δεν τους έπαιρνε να του κουνηθούν εκείνου. Ενώ τώρα, μας πήρε και μας σήκωσε! Εγώ πίστεψα πραγματικά στον Τσίπρα, αλλά δυστυχώς μας πρόδωσε κι αυτός!

    Σκέφτηκα να απαντήσω, να του θυμίσω τις παλιές καλές μέρες, τότε που έκλεβε και με τα δύο χέρια, τότε που έκανε καθημερινά απάτες εις βάρος του δημοσίου. Τις οποίες πληρώνει και εκείνος σήμερα σε έναν βαθμό κι ας μην το αντιλαμβάνεται. Και μαζί με εκείνον όλοι μας. Απάτες που γνώριζε άριστα ο “Ηγέτης” αλλα τις άφηνε ελεύθερες να καταστρέφουν τον τόπο. Αλλά δεν είπα τίποτε τελικά. Ήξερα πως εκείνος δεν θα άλλαζε άποψη. Ότι συνεχίζει να τα υπολογίζει όλα όπως και τότε: Με βάση μόνο το προσωπικό του συμφέρον! Πώς το λέει ο λαός;

    “Ο λύκος κι αν εγέρασε κι αν άσπρισε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε ούτε την κεφαλή του.” Ε, αυτό!”

     

    * Ο Άρης Κωνσταντινίδης είναι μέλος της μόνιμης γενικής συνέλευσης της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

     

    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Liberal στις 6 Ιανουαρίου 2019