• Καθεστώς

    Του Χρήστου Δέρδα

    Ένα καθεστώς στήνεται με δύο τρόπους: είτε με άμεση επέμβαση (τανκς, κατάληψη δημοσίων κτιρίων, ταραχές), είτε με έμμεση: δημιουργείς εχθρούς, αλώνεις και κράτος και καταργείς θεσμούς και στο τέλος αποκόπτεις μια χώρα από τις διεθνείς συνθήκες που διασφαλίζουν ελευθερίες και το πολίτευμα. Αρκεί να έχεις τους πολίτες ήσυχους και υπό έλεγχο.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Η ηθική του κέρδους

    Του Γιώργου Λαμπρίδη

    Πολλοί κατηγορούν την επιδίωξη κέρδους ως μια ανήθικη πρακτική του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος. Πιο συγκεκριμένα στην ελληνική κοινωνία επικρατεί η εξής θεωρία: Οι επιχειρήσεις κερδοφορούν εις βάρος κάποιου άλλου. Αφού οι επιχειρήσεις ωφελούνται εις βάρος κάποιου άλλου, τότε το συγκεκριμένο άτομο εκμεταλλεύθηκε. Άρα, το κέρδος είναι ανήθικο.

    Είναι όμως έτσι; ΟΧΙ !

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Η αλλαγή δεν παίρνει αναβολή

    Του Χρήστου Μαυρόγιαννη

    Θα σας διηγηθώ μια προσωπική ιστορία.

    Κάμποσα χρόνια πριν διοργανώθηκε στη Ρόδο η πρώτη συνάντηση της ελληνικής κοινότητας των φίλων ενός συστήματος διαχείρισης περιεχόμενου ανοικτού κώδικα για ιστοσελίδες, του γνωστού σήμερα Joomla!

    Άνθρωποι από όλη την Ελλάδα θα συναντιούνταν για να μοιραστούν ιδέες και πάθος για ένα project που σήμερα το γνωρίζει σχεδόν όλος ο πλανήτης.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση μία «Νέα Σοβιετία»;

    Του Ολύμπιου Ράπτη

    Είναι η Ε.Ε. μία περίπλοκη γραφειοκρατία που αποφασίζει χωρίς λογοδοσία για τα πάντα, μακριά από τα Κράτη-Μέλη της και τους Πολίτες;

    Σύντομη ιστορική αναδρομή

    Τέλη της δεκαετίας ’70, ένας Γάλλος παραγωγός φρουτώδους λικέρ απαγορεύεται να εξάγει στην Γερμανία καθώς η περιεκτικότητα σε φρούτα είναι κατώτερη από αυτήν που ορίζει η γερμανική νομοθεσία. Μνημειώδης απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (“Cassis de Dijon” εν συντομία): εάν ένα προϊόν αδειοδοτείται σε μία χώρα της ΕΟΚ, θα κυκλοφορεί ελεύθερα σε όλη την ΕΟΚ. Και όμως, χρειάστηκαν περίπου 300 πρόσθετες νομοθεσίες από τις «Βρυξέλλες», στη βάση δικαστικών αποφάσεων και μη, για την επίτευξη μίας Ενιαίας Ευρωπαϊκής Αγοράς την δεκαετία του ’90. Και χρειάζονται διαρκώς νέες για την διατήρησή της.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Άκου Ιάσονα

    Του Χρήστου Δέρδα

    Άκου Ιάσονα,

    Ο παππούς μου ήρθε από τη Σμύρνη μικρό παιδί το 22 και δούλεψε – όσο πρόλαβε να ζήσει – φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά. Αφού έφυγε, πήρε τα ηνία η γιαγιά μου και έγινε μοδίστρα για να ζήσει τέσσερα παιδιά. Δεν ήταν όμως κανένας τους λαικός δικαστής.

    Ο πατέρας μου κουβαλούσε κλουβάκια για πουλιά από τα έξι του και για να παντρευτεί και να τους φτάνουν τα χρήματα με τη μητέρα μου άνοιξε δικό του μαγαζί. Κατασκεύαζε εξαρτήματα πλοίων. Από αυτό το μαγαζί, σπούδασε τρία παιδιά. Και αυτός έφυγε πριν προλάβει να πάρει σύνταξη Ιάσονα. Δεν ήταν ποτέ σε συνδικαλιστική οργάνωση ή κόμμα.

    Εμείς, η τρίτη γενιά, δουλεύουμε στον ιδιωτικό τομέα Ιάσονα. Οι δύο από εμάς στο εξωτερικό σε πολυεθνικές εταιρείες. Ο τρίτος είναι ακόμα Ελλάδα.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Γιατί πρέπει να καταργηθεί η προκαταβολή φόρου

    Του Γιώργου Καισάριου

    Ομολογουμένως δεν είναι εύκολο να κατανοηθεί τί πρέπει να γίνει προκειμένου να ανορθώσει η ελληνική οικονομία, από ανθρώπους που είτε είναι ιδεοληπτικοί ή πολύ απλά δεν γνωρίζουν ή δεν πιστεύουν ότι το κέντρο της προσπάθειας αυτής πρέπει να είναι η αγορά.

    Με τον όρο ‘αγορά’ εννοούμε την οικονομική δραστηριότητα εντός της Ελληνικής επικράτειας των φυσικών και νομικών προσώπων.

    Σαφώς, η συνταγή για την ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας συμπεριλαμβάνει πολλά πράγματα μαζί. Για παράδειγμα, θεσμικές αλλαγές, συνταγματικές αλλαγές, το φτιάξιμο του τραπεζικού συστήματος, δημόσιες επενδύσεις και πολλά άλλα.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Δίδακτρα στα δημόσια σχολεία ή κουπόνια εκπαίδευσης;

    Του Δημήτρη Σταύρου

    Στην ήδη αρνητική χροιά που έχει δοθεί στο κίνητρο του κέρδους στην εκπαίδευση από μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, ήρθε να προστεθεί και η πρόταση του βουλευτή Α’ Θεσσαλονίκης του Σύριζα, κ. Α. Τριανταφυλλίδη, περί «πλεοναζουσών αποδοχών (των εκπαιδευτικών) από τη συνδρομή του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων μέσα από μια διαδικασία δίκαιης – αναλογικής επιβάρυνσης με βάση τη φορολογική τους δήλωση». (Αυγή, 9-01-2016). Όπως τόνισε και η Φιλελεύθερη Συμμαχία σε πρόσφατη ανακοίνωσή της (13-01-2016), διέφυγε του κ. Τριανταφυλλίδη το γεγονός ότι οι γονείς ήδη επιβαρύνονται με σημαντικά «δίδακτρα» μέσω των φόρων που καταβάλλουν για το εκπαιδευτικό σύστημα και δεν είναι δυνατόν να ενισχυθεί η οικονομική τους αφαίμαξη.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Eπαναστατικότητα για τους λίγους ή όραμα για όλους;

    Του Μάκη Σπυράτου

    Η είδηση πως γνωστός μουσικός αμείφθηκε για τις υπηρεσίες τους με χρήματα δημοτικού ταμείου μέσα από ξένη εταιρία δεν θα ήταν είδηση σε άλλη χώρα που σέβεται την ελεύθερη αγορά και τους κανόνες της. Στην Ελλάδα όμως όπου το συγκεκριμένο πρόσωπο μαζί με πολλούς άλλους έχουν προνομιακές σχέσεις με πολιτικούς χώρους οι οποίοι απεχθάνονται την ελεύθερη αγορά και διατυμπανίζουν την απέχθεια τους εναντίον της, έχει σημασία, όχι μόνο συμβολική, αλλά και πολιτική.

    Ως πολίτες μιας χώρας που βρίσκεται εδώ και πολύ καιρό σε τέλμα χρειαζόμαστε ένα όραμα για το αύριο. Μια θετική προβολή του εαυτού μας και της χώρας που ζούμε στο μέλλον που θέλουμε, όπου δεν υπάρχουν καταγγελίες για το θεαθήναι,ούτε μια επαγγελματική επαναστατικότητα που πωλείται ως προϊόν σε καταναλωτές ξεπερασμένων ιδεών.

    Στο όραμα για μια καλύτερη Ελλάδα δεν χωράει η φτηνή κριτική στον πλούτο που συγκεντρώνουν οι άλλοι, δίχως κριτική για εκείνον που συγκεντρώνουμε εμείς. Θέλουμε όλοι να μπορούν να ευημερήσουν με τίμια μέσα, χωρίς γραφειοκρατικά εμπόδια.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Μάκης Σπυράτος, Πρόεδρος Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    Μάκης Σπυράτος: Χωρίς εκπτώσεις στην ελευθερία

  • Περί της φορολόγησης της “βαριάς βιομηχανίας” της Ελλάδας

    Του Μάκη Σπυράτου, μέλους της Συντονιστικής Επιτροπής της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

    H τοποθέτηση του ευρωβουλευτή του ALDE Group κ. Guy Verhofstadt στη συνεδρίαση του Ευρωκοινοβουλιού με την παρουσία του Έλληνα Πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα, ήταν εξαιρετική,  με μια μικρή εξαίρεση, την τοποθέτησή του στις  “φοροαπαλλαγές” των εφοπλιστών.

    Η διαφωνία μου στηρίζεται στους παρακάτω λόγους:

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ