• 10 χρόνια Συνέδρια

    10 χρόνια Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Τόσα κόμματα άνοιξαν, έκλεισαν, και απορροφήθηκαν στο διάστημα αυτό, και όμως η Φιλελεύθερη Συμμαχία κάπως καταφέρνει να επιβιώνει, να προσελκύει νέο κόσμο και να διοργανώνει ξανά συνέδριο.

    Έτσι το Σάββατο 11 Νοεμβρίου η ΦιΣυ διεξάγει το 7ο Συνέδριό της. Ας ανατρέξουμε στο ιστορικό των προηγούμενων συνεδρίων:

    Απρίλιος 2007. Το συνέδριο των ονείρων και των φαντασιώσεων. Κάτι τρελοί τύποι μαζεύτηκαν στην Ανάβυσσο έφτιαξαν την ΦιΣυ και είπαν δεν πάει άλλο. Κάναμε όνειρα για το αν θα πιάσουμε 1%; όχι 3%, μα γιατί 10% μπορούμε! Κάναμε χαβαλέ μοιράζοντας υπουργεία μεταξύ μας.  Είμαστε πεπεισμένοι πως αν μας μάθουν θα μας ψηφίσουν!

    Οκτώβριος 2008. Το συνέδριο του πρέπει να φέρουμε κόσμο.  Μετά το μέτριο αποτέλεσμα των εκλογών του ‘07, το κύριο ζητούμενο ήταν η ΦιΣυ να διατηρήσει τη δυναμική της. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα είχε σκάσει η Lehman Brothers, αλλά «αυτή η κρίση δεν αγγίζει την Ελλάδα». Η έτσι νομίζαμε τουλάχιστον…

    Special Guest Star του συνεδρίου ο Πέτρος Τατούλης ο οποίος κουβάλησε μερικά κανάλια στην υπόγεια αίθουσα του President και από το βήμα της ΦιΣυ έκανε την εσωτερική του αντιπολίτευση στην κυβέρνηση Καραμανλή. Για περίπου 12 ώρες όλα τα κανάλια λέγανε για το συνέδριο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

    Φεβρουάριος 2010. Το συνέδριο του μόλις χώρισα άλλα είμαι καλά.

    Την άνοιξη του 2009 ο Στέφανος Μάνος ιδρύει τη Δράση και παίρνει και το ένα τρίτο της ΦιΣυ μαζί του. Έτσι θα κατέβουν και τα δύο κόμματα στις Ευρωεκλογές ως αντίπαλοι. Το αποτέλεσμα, ειδικά για την Συμμαχία θα είναι αποκαρδιωτικό αφού θα τερματίσει στις τελευταίες θέσεις πίσω από τα διάφορα κόμματα του χαβαλέ.

    Τα μέλη που απέμειναν είναι εξαντλημένα και ψυχολογικά και οικονομικά. Συναισθηματικά οι σχέσεις με την Δράση πολύ άσχημες  αφού υπάρχει η αίσθηση της προδοσίας. Επικρατεί μεγάλος προβληματισμός για το αν έχει νόημα να υπάρχουμε σαν πολιτικό κόμμα.

    Φεβρουάριος 2011. Το κάλεσμα της Ντόρας.

    Η Ελλάδα έχει μπει στη μνημονιακή περίοδο. Η Ντόρα Μπακογιάννη, διαχωρίζει τη θέση της από την ΝΔ και αποφασίζει να ψηφίσει το πρώτο μνημόνιο. Έτσι θα διαγράφει από την ΝΔ, και μετά από λίγο καιρό θα ιδρύσει την Δημοκρατική Συμμαχία,  ένα νέο κεντροδεξιό κόμμα με φιλελεύθερο προφίλ. Στο τέλος του 2009 έρχεται και η επίσημη πρόταση: Κλείστε το κόμμα σας και ελάτε να ενταχθείτε στη Δημοκρατική Συμμαχία.

    Έτσι προκηρύσσεται έκτακτο συνέδριο για την διάλυση της Φιλελεύθερης Συμμαχίας. Μαζευόμαστε στο Ζαφόλια  όπου το κόμμα χωρίζεται στα δύο: Από τη μία πλευρά οι Ρεαλιστές (μεταξύ αυτών και ο γράφων), που βλέπουν ότι το κόμμα δεν τραβάει, χρήματα δεν υπάρχουν ούτε οργάνωση. Ίσως στην ΔημΣυμ θα μπορούσαμε να συμμετάσχουμε, να επηρεάσουμε καταστάσεις, να αξιοποιήσουμε τον μηχανισμό της Ντόρας και να γίνουμε πιο ενεργοί στη πολιτική.

    Από την άλλη μεριά οι πιο ρομαντικοί φιλελεύθεροι που δεν ήθελαν να σχετίζονται με παλιούς πολιτικούς. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να κλείσει το κόμμα, πρέπει να υπάρχει η σφραγίδα του μοναδικού φιλελεύθερου κόμματος στην Ελλάδα. Πρέπει να μπορούμε ανά πάσα στιγμή να ξανά κατέβουμε σε εκλογές αν θελήσουμε.

    Και οι δύο πλευρές παρουσίασαν ισχυρά επιχειρήματα. Στο τέλος θα επικρατήσουν οι ρομαντικοί με ποσοστό 65% περίπου. Το κόμμα δεν κλείνει. Θα ακολουθήσει η αποχώρηση πολλών ιστορικών στελεχών από το κόμμα.

    Νοέμβριος 2011. Το συνέδριο της Αναγέννησης.

    Ο Λουκάς Παπαδήμος ετοιμάζεται να αναλάβει τα ηνία της χώρας. Όλοι ξέρουμε ότι η πρωθυπουργία του θα είναι μεταβατική και ότι σε λίγο καιρό θα έχουμε πάλι εκλογές.

    Το μεταρρυθμιστικό κέντρο έχει αρχίσει και γίνεται trendy όρος και βλέπουμε διάφορα σχήματα να ξεπηδάνε. Οι σχέσεις με την Δράση έχουν βελτιωθεί μετά την πετυχημένη συνεργασία για τον Δήμο της Αθήνας.

    Πρώτη φορά θα φτάσω σε συνέδριο της ΦιΣυ (πάλι σε υπόγειο του President) και δεν θα βρίσκω να κάτσω από τον πολύ κόσμο. Θα μιλήσουν από την Δράση, την Δημοκρατική Συμμαχία, την Κοινωνία Αξιών, τη Δημιουργία Ξανά. Θα υπάρξει έντονο ενδιαφέρον και ζυμώσεις. Όλοι θα εκφραστούν υπέρ των συνεργασιών αν και στο τέλος μόνο η ΦιΣυ και η Δράση θα συνεργαστούν.

    Το συνέδριο θα κλείσει με την εκλογή του Γρηγόρη Βαλλιανάτου στην προεδρία της ΦιΣυ.

    Νοέμβριος 2013. Και τώρα τι;

    Οι διπλές εκλογές του 2012 έχουν δώσει τεράστια ώθηση και προβολή στην Φιλελεύθερη Συμμαχία. Μέχρι και κρατική χρηματοδότηση θα μπορέσει να πάρει το κόμμα. Επικρατεί ευφορία για τις επιτυχίες μας.

    Όμως για τον ευρύτερο φιλελεύθερο χώρο οι εκλογές του ‘12 θα αποτελέσουν σκέτη καταστροφή. Κανένα φιλελεύθερο κόμμα δεν μπαίνει στη Βουλή αν και αθροιστικά ο χώρος έπιασε 6-7%. Στις δεύτερες εκλογές ο Σύριζα φτάνει στο 27%, και όλοι καταλαβαίνουμε ότι πιθανότατα ο επόμενος πρωθυπουργός θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Τόσος κόπος, τόσος αγώνας  και στο τέλος έρχεται ο Σύριζα.

    Νοέμβριος 2015. Το μοναδικό συνέδριο στο οποίο δεν παρευρέθηκα. Προσωπικά είχα απογοητευτεί από την πολιτική και ειδικά από τον φιλελεύθερο χώρο. Που δεν μπορούσε να στήσει μια συνεργασία της προκοπής άλλα ο Τσιπράς πέτυχε τρεις εκλογές νίκες σε ένα χρόνο με εταίρο τον Πάνο Καμμένο. Η χώρα να πηγαίνει κατά διάολου και εμείς καθόμασταν στην εξέδρα και κουνούσαμε το δάχτυλο σε όποιον δεν ήταν αρκετά φιλελεύθερος.  Έτσι έκατσα σπίτι μου.

    Φτάσαμε στο 2017. Θυμάμαι τα πρώτα χρόνια που μας έλεγαν οι διάφοροι σύμβουλοι να αλλάξει το κόμμα όνομα διότι το «Φιλελεύθερη» ήταν κακή λέξη. Σήμερα o φιλελευθερισμός έγινε mainstream. Η Νεα Δημοκρατία εξέλεξε έναν φιλελεύθερο ηγέτη, και όλοι περιμένουν με υπομονή να γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός.

    Το μεγάλο ερώτημα για τη ΦιΣυ είναι τώρα που το παίζουν όλοι φιλελεύθεροί ποιος θα είναι ο ρόλος ο δικός μας; Μάθαμε μια ζωή να είμαστε αντισυμβατικοί και τώρα ακούμε τους αντιπάλους μας να ζητάνε τα ίδια που λέγαμε εμείς πριν 10 χρόνια. Αυτό είναι το δίλημμα που καλείται να απαντήσει η Φιλελεύθερη Συμμαχία στο επόμενο συνέδριο.

    Το κείμενο αυτό  είναι η καθαρά προσωπική μου ερμηνεία των γεγονότων όλων αυτών των ετών. Είμαι σίγουρος πως πολλά άτομα που παρευρέθησαν να διαφωνήσουν και πιθανότατα να έχουν διαφορετική άποψη για τα όσα συνέβησαν.

    Άκης Αποστολόπουλος – Μέλος Φιλελεύθερης Συμμαχίας

     

  • Πάμε πάλι: Δραχμή σημαίνει….

    Έχει διαμορφωθεί ένας αριθμός φωνών που θέλουν να λέγονται «έγκριτες» και σπουδαγμένες στα οικονομικά, που στα κοινωνικά μέσα υποστηρίζουν ένθερμα πως το ευρώ είναι ο κύριος υπεύθυνος για τη χρόνια ύφεση και κρίση που περνά η χώρα και πως με την έξοδο από την ευρωζώνη και τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα θα βγούμε από την κρίση και θα μπούμε σε τροχιά ανάπτυξης.

    Ως φιλελεύθερος δεν έχω πρόβλημα να επαναλάβω μια φράση που είχε συζητηθεί το 2014, πως το «νόμισμα δεν είναι φετίχ». Η φιλελεύθερη θέση δεν είναι ευρώ ή δραχμή, αλλά ένα νόμισμα που θα αντανακλά όσο το δυνατόν περισσότερο στην πραγματική αξία των αγαθών. ‘Ενα νόμισμα που θα έχει αξία.

    Οπότε, ας δούμε τι σημαίνει ρεαλιστικά και συγκεκριμένα μια μετάβαση σε ένα εθνικό νόμισμα. Χάρη του συλλογισμού ας αγνοήσουμε το παρόν πολιτικό σύστημα και τις δυνατότητές του. Ας υποθέσουμε πως έχουμε μια κυβέρνηση τεχνοκρατική. Η μετάβαση σε ένα εθνικό νόμισμα ανοίγει το τεράστιο μέτωπο της αξιοπιστίας του νομίσματος.

    Να αρχίσουμε από τα βασικά. Αν νομίζετε πως βγάινοντας από το ευρώ θα μπορούμε να τυπώσουμε όσα χρήματα θέλουμε και αυτά, όταν μοιραστούν στον κόσμο θα του δώσουν αυτά που χρειάζεται για να ζήσει, κάντε την παρακάτω άσκηση: Γράψτε σε μια χαρτοπετσέτα «100 ευρώ» ή «100.000.000 νέες δραχμές» και παρουσιάστε αυτή τη χαρτοπετσέτα σε ένα super market να δούμε τι θα σας πουλήσουν σε αντάλλαγμα αυτής της χαρτοπετσέτας.

    Αφού έτσι ξεκαθαρίσαμε το αυτονόητο, πως η διολίσθηση στον υπερπληθωρισμό δεν θα αποτελέσει λύση αλλά καταστροφή, ας προχωρήσουμε σε πιο σοβαρές απαντήσεις. Η στήριξη της αξιοπιστίας ενός νέου νομίσματος γίνεται μόνο όταν όλα τα σημάδια από αυτούς που εφαρμόζουν την οικονομική πολιτική δείχνουν την πρόθεση πως αυτό το νόμισμα δεν θα καταντήσει χαρτοπετσέτα. Αυτό σημαίνει πως τύπωμα για μισθούς και συντάξεις δεν έχει. Η Τράπεζα της Ελλάδας θα πρέπει να έχει πλήρη αυτονομία και αυστηρό στόχο για τον πληθωρισμό από την πολιτική ηγεσία. Η κυβέρνηση θα πρέπει να ξετυλίξει μια σειρά μέτρων που θα αλλάξουν τις βράχυ-, μέσο- και μακροπρόθεσμες εκτιμήσεις σε τόσο θετικες προβλέψεις που οι διεθνείς αγορές και οργανισμοί θα στηρίξουν αυτό το νέο νόμισμα.

    Εμένα αυτό μου ακούγεται σαν πέντε μνημόνια ταυτόχρονα. Κάθε κομμάτι του κράτους που δεν έχει βασική λειτουργια θα πρέπει να κλείσει μέσα σε ένα εξάμηνο. Η απελευθέρωση της οικονομίας θα πρέπει να είναι πιο ριζική από όσο ζητά η ευρωζώνη. Οι φορολογικοί συντελεστές πρέπει να πέσουν, αλλά ακόμα περισσότερο πρέπει να μειωθούν οι κρατικές δαπάνες, ώστε τα πλεονάσματα του προϋπολογισμού να δώσουν σιγουριά πως το κράτος θα είναι μικρό, νοικοκυρεμένο και με διάθεση να μειώσει το χρέος του.

    Το επενδυτικό κλίμα θα πρέπει να γίνει ιδιαίτερα φιλικό στους ενδιαφερόμενους επενδυτές. Κομμάτια  της νομοθεσίας που αφορούν τις επιχειρήσεις, ακόμα και της περιβαλλοντικής νομοθεσίας θα πρέπει να ανασταλούν. Η προστασία των περιουσιακών δικαιωμάτων και των επενδύσεων θα πρέπει να λάβει προτεραιότητα. Η ταχύτητα απονομής της δικαιοσύνης θα πρέπει επίσης να λάβει τη δέουσα προσοχή. Ακόμα και η δυνατότητα επίλυσης διαφορών σε δικαστήρια άλλων χωρών με τη δέσμευση της ελληνικής πολιτείας πως θα τις υλοποιήσει.

    Θα πρέπει να δημιουργηθούν ζώνες ελεύθερου εμπορίου και μάλιστα πολλές. (Δείτε γι’αυτό την σχετική μελέτη του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών- Μάρκος Δραγούμης εδώ).

    Θέσφατα του κοινωνικού κράτους όπως τα σχολεία, τα νοσοκομεία, και οι συντάξεις θα πρέπει να μετατραπούν από δωρεάν σε όλους σε δωρεάν και προσβάσιμα στις πιο χαμηλές εισοδηματικές ομάδες. Η διαχείριση μουσείων, αρχαιολογικών χώρων, θεάτρων και άλλων υποδομών θα πρέπει να ανατεθεί σε ιδιωτικούς οργανισμούς και να λειτουργήσουν με μη ζημιογόνο τρόπο. Οι συντάξεις θα πρέπει να μειωθούν στα νέα διαθέσιμα ποσά που θα οριστούν στον προϋπολογισμό. Τα περισσότερα νοσοκομεία και σχολεία θα πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν. Οι όποιες υπηρεσίες πρόνοιας να μειωθούν τουλάχιστον στους μισούς δικαιούχους. Ακόμα και η αγαπημένη πρόταση των φιλελεύθερων για Ενιαίο Εγγυημένο Εισόδημα θα πρέπει να επανεξεταστεί όσον αφορά την οικονομική της βιωσιμότητα. Δε γνωρίζω, αν τεχνικά γίνεται οι υπάρχουσες καταθέσεις να παραμείνουν σε ευρώ, ώστε να μη χτυπηθούν και με αυτόν τον τρόπο οι πολίτες.

    Η ριζοσπαστική απελευθέρωση της οικονομίας και μείωση του κράτους είναι ευπρόσδεκτα από κάθε φιλελεύθερο, αλλά η ταχύτητα που θα πρέπει να γίνουν όλα τα παραπάνω για να στηριχτεί ένα νέο νόμισμα θα προκαλέσουν πολλές αντιδράσεις και πολλούς χαμένους. Δεν είναι σίγουρο πως θα υπάρχει χρόνος για να προσαρμοστεί ένα κρατικοδίαιτο εργατικό δυναμικό και ένας κρατικοδίαιτος και αργός εγχώριος επιχειρηματικός κόσμος στις νέες συνθήκες. Η δημιουργική καταστροφή θα είναι εκτενής. Απλώς, θα είναι «δημιουργική» και όχι «καταστροφική» που θα είναι η επιλογή της Βενεζουελοποίησης της χώρας.

    Υπάρχει και ένα τρίτο σενάριο, αυτών της παρουσίασης «ενάρετων» δημοσίων επενδύσεων με νεό νόμισμα που θα βοηθήσουν την οικονομία να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Ίσως με ομόλογα που θα μπορούσαν να αγοράσουν ξένοι επενδυτές. Με το ιστορικό της Ελλάδας στη διαχείριση των δημοσίων επενδύσεων, είμαι πολύ σκεπτικός για το αν μπορεί να πετύχει. Αν το νέο νόμισμα δεν διολισθήσει πολύ, η οικονομία πάει πολύ καλά και οι προβλέψεις μένουν εξαιρετικές, πιθανόν να υπάρχει ένα περιθώριο στο μέλλον για κάποιες στοχευμένες δημόσιες επενδύσεις. Αλλά μια τέτοια συζήτηση μπορεί να γίνει μόνο πάνω σε συγκεκριμένες προτάσεις με ξεκάθαρη και μετρήσιμη ανταποδοτικότητα.

    Η μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα ανοίγει ένα τεράστιο μέτωπο στη χώρα. Πολλές μεταρρυθμίσεις μπορούν να γίνουν εντός της ευρωζώνης με τη στήριξη των ευρωπαϊκών θεσμών. Πιο ήπια και ομαλά. Μάλιστα πολλά από αυτά που αναφέρω θα μπορούσαν να γίνουν εντός ευρώ, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν θα έφερναν αντίρρηση. Ίσως αν έβλεπαν ένα καλογραμμένο και τεκμηριωμένο σχέδιο που θα έβγαζε οικονομικό νόημα να βοηθούσαν στην ενίσχυση της κοινωνικής προστασίας.

    Εγώ δεν έχω πρόβλημα ούτε με την οικονομική απελευθέρωση ούτε με τη δραστική μείωση του κράτους. Αλλά αυτοί που μιλάνε για έξοδο από το ευρώ και μάλιστα θεωρούνται ως «έγκριτοι» μελετητές της οικονομίας θα πρέπει να είναι τόσο ξεκάθαροι όσο και εγώ. Οι πολίτες πρέπει να είναι πλήρως συνειδητοποιημένοι και ενημερωμένοι για αυτή την κρίσιμη επιλογή.

    Αν βάλουμε κατά μέρος το τρίτο σενάριο, οι επιλογές είναι δύο και ξεκάθαρες: Βενεζουέλα ή Χονγκ Κόνγκ, Ζιμπάμπουε ή Ελβετία. ‘Οσοι ζητάνε μια τόσο ριζοσπαστική λύση που θα επηρεάσει τις ζωές τόσων πολλών πολιτών δεν μπορούν πια να μιλάνε αφηρημένα. Αν η πλειοψηφία των πολιτών φτάσει ποτέ να υποστηρίζει τη ριζική φιλελευθεροποίηση της χώρας, τότε ίσως και οι φιλελεύθεροι να υποστηρίξουν την έξοδο από το ευρωπαϊκό νόμισμα.

    Του Νίκος Χαραλάμπους – Αντιπρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο liberal στις 27 Φεβρουαρίου 2017

  • Κύριε Λαπαβίτσα, ήμασταν λίγοι οι φιλελεύθεροι, εσείς μας κάνατε πολλούς!

    Απάντηση στο άρθρο του κου Λαπαβίτσα στο Liberal από τον Πρόεδρο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

     

    Αναρωτιέται αν υπάρχουν σήμερα στη Ελλάδα Φιλελεύθεροι. Θα απαντήσω κατηγορηματικά «Ναι»! Ήμασταν λίγοι προ της κρίσης αλλά χάρις στις επιλογές υπεράσπισης του μεγάλου κράτους από τις κυβερνήσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και ακόμα περισσότερο λόγω της καταστροφικής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα οι πολίτες που ενστερνίζονται την ανάγκη για μικρό αλλά λειτουργικό κράτος, ελεύθερη αγορά και χαμηλή φορολόγηση, έχουν πολλαπλασιαστεί.

    Εδώ ήμασταν έστω και λίγοι Κύριε Λαπαβίτσα:

    • Όσοι υποστηρίζαμε την ανάγκη περιστολής της κρατικής σπατάλης όταν σύσσωμα τα κοινοβουλευτικά κόμματα από αριστερά και δεξιά έκαναν πλειοδοσίες εξαγοράς ψήφων. Αλήθεια, ποια στάση τηρήσατε εσείς ή ο τότε ΣΥΡΙΖΑ στις αθρόες κομματικές προσλήψεις;
    • Όσοι ζητούσαμε το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, το άνοιγμα μονοπωλιακών αγορών, ιδιωτικοποιήσεις με ανοιχτούς διαγωνισμούς και όχι αναθέσεις σε έναν προνομιακό εταίρο αλλά σε όσους το δυνατόν περισσότερους, διότι ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο παρεοκρατισμός.
    • Ήμασταν αυτοί που θέταμε ζήτημα διαφάνειας στους δημόσιους διαγωνισμούς, την ανάθεση υπηρεσιών εκτός του Δημοσίου που είναι ανίκανο να διαχειριστεί το οτιδήποτε, επιθυμούσαμε το ελεγχόμενο, μικρό, διάφανο κράτος που λειτουργεί με δομείς αξιολόγησης και λογοδοσία.
    • Καταγγείλαμε τους κομματικούς διορισμούς και το ξεχείλωμα των κρατικών δομών. Όταν πλησίασαν οι εξαρτώμενοι από τον Δημόσιο τομέα το 1 εκ. σε αριθμό, εμείς μιλούσαμε για την επικείμενη καταστροφή.
    • Επιζητούσαμε τη δημιουργία ευνοϊκού και ισότιμου περιβάλλοντος για όλους όσους θέλουν να δοκιμάσουν την τύχη τους στην ελεύθερη αγορά χωρίς αποκλεισμούς αλλά με απλούς και ρητούς κανόνες.
    • Επιχειρηματολογούσαμε υπέρ της ανάγκης ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστήμιων και τη σύνδεσή τους με την αγορά εργασίας.
    • Μιλούσαμε για την στρεβλή χρήση των επιδοτήσεων που περισσότερο έβλαψαν παρά βελτίωσαν την Ελληνική οικονομία.
    • Το άδικο αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα που ευνόησε συντεχνιακά συμφέροντα πενηντάρηδων συνταξιούχων με ανύπαρκτες εισφορές και κατέκλεψε εισφορές ανθρώπων που ήταν συνεπείς και πλήρωναν επί δεκαετίες εισφορές.
    • Επισημαίναμε την ανάγκη άμεσου εκσυγχρονισμού του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης και καταπολέμησης της γραφειοκρατίας όχι σαν ευχολόγιο αλλά με κατάργηση ρυθμίσεων, περιττών διαδικασιών και κλείσιμο άχρηστων φορέων του δημοσίου.
    • Όταν ο ομοτράπεζός σας Κος Βαρουφάκης ισχυριζόταν ότι είναι πολύ χρήσιμοι οι μισθοί υπαλλήλων π.χ. του ΟΣΕ ακόμα και αν κάθονται, εμείς λέγαμε ότι αυτό είναι η συνταγή της καταστροφής της παραγωγικής δομής της χώρας.

    Κυρίως όμως θεωρούμε φιλελεύθερους όλους αυτούς που επιχειρούν χωρίς τη στήριξη του κράτους και δίνουν καθημερινά αγώνα επιβίωσης απέναντι στις δυσχερείς γραφειοκρατικές δομές, την παράλογη γραφειοκρατία και την υπερφορολόγηση, αυτοί που βασίζονται στις ατομικές τους δυνάμεις και όχι στην προστασία από το κράτος. Είναι φιλελεύθεροι όλοι όσοι αγωνίζονται να αυξηθεί η ελευθερία σε αυτή τη χώρα.

    Το μεταπολιτευτικό μοντέλο το οποίο εμείς καταγγείλαμε αλλά η Αριστερά και η Δεξιά υπερθεμάτιζαν ήταν το εξής:

    Δανεισμός ->  Μισθοί και παροχές ΔΥ + Προμήθειες Δημοσίου +  Πλουσιοπάροχες συντάξεις ευγενών ταμείων ->  Κατανάλωση

    Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος οικονομολόγος για να καταλάβει ότι αυτό το μοντέλο θα οδηγούσε τη χώρα στο γκρεμό.

    Έξοδος από το ευρώ

    Αν θα έπρεπε να ενταχθεί η Ελλάδα στο ευρώ είναι μια μεγάλη συζήτηση. Από την στιγμή που βρίσκεται εντός ευρώ, η επιστροφή στη δραχμή μόνο μεγαλύτερη καταστροφή θα φέρει, επιγραμματικά αναφέρω:

    • Τις εκθέσεις (ΤτΕ, ΕτΕ, Χ. Πισσαρίδης κλπ) που αναφέρουν επιπλέον μείωση του ΑΕΠ από 40% έως και 60%.
    • Τον υπερπληθωρισμό που είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσει, έχουμε την εμπειρία από τις υποτιμήσεις της δεκαετίας του ‘80 πώς οι κυβερνήσεις λήστευαν τους αποταμιευτές.
    • Η περίοδος που η δραχμή είχε σταθερότητα ήταν όταν ήταν συνδεδεμένη με το δολάριο, δηλαδή ένα σκληρό νόμισμα.
    • H χώρα θα μείνει υπερχρεωμένη στην περίπτωση εξόδου και με πολύ μεγαλύτερο χρέος, αποκλεισμένη από τις διεθνείς αγορές χρηματοδότησης και τα έσοδα των εξαγωγών θα είναι το μάξιμουμ όριο χρηματοδότησης απαραίτητων εισαγωγών ή θα πρέπει οι μισθοί να υποτιμηθούν ακόμα περισσότερο προκειμένου να προσελκύσουν επενδύσεις ή υπηρεσίες. Στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη οικονομία αυτό είναι εφιαλτικό σενάριο και θα σημάνει την πλήρη κατάρρευση των Ελληνικών εξαγωγικών επιχειρήσεων. Όποιος επιλέγει την απομόνωση επιλέγει τη φτώχεια και τον αυταρχισμό!
    • Έξοδος από το ευρώ σημαίνει σταδιακά και έξοδο από την ΕΕ, δηλαδή αποβολή από τον ενιαίο χώρο ελεύθερης διακίνησης αγαθών, υπηρεσιών, εργαζομένων, κεφαλαίων κλπ. Θα είμαστε χαμένοι από αυτό, είναι σχεδόν βέβαιο.
    • Όταν και αν υπάρξει ξανά τραπεζικός κλάδος σε περιβάλλον δραχμής, δυστυχώς θα περιμένουμε δανειοδοτήσεις σε επιχειρήσεις μέσω κομματικών γραφείων και ημετέρων, όπως συνέβαινε μέχρι και πριν 20 χρόνια.

    Χωρίς τραπεζική υποστήριξη, οι πλέον χαμένοι είναι οι μικροεπιχειρήσεις ειδικά οι νέες που δεν έχουν προσβάσεις και μέσα.

    • Το νόμισμα είναι ένα εργαλείο, μια κυβέρνηση μπορεί να χρησιμοποιήσει το εθνικό νόμισμα και να διαλύσει την οικονομία της χώρας βλ. Βενεζουέλα ή να έχει κοινό νόμισμα όπως πχ. η Ιρλανδία, η Εσθονία ή η Φινλανδία και να διαπρέπει. Αναφέρω αυτές τις χώρες διότι η Ιρλανδία βρισκόταν στο ίδιο επίπεδο με την Ελλάδα το 1981, η Εσθονία έχει πλησιάσει το βιοτικό μας επίπεδο παρότι το 1991 βγήκε πάμφτωχη από την ΕΣΣΔ και η Φινλανδία το 1992 ζητούσε από την Ελλάδα να μεσολαβήσει προκειμένου να λάβει δάνειο από την ΕΕ για να αποφύγει τη χρεοκοπία. Το χαρακτηριστικό που έχουν αυτές οι χώρες είναι ότι και στις τρεις κυριαρχούν οι φιλελεύθερες πολιτικές σε αντίθεση με την Βενεζουέλα που έχει πρότυπο τον Μαρξισμό.

    Όσον αφορά στη στάση πληρωμών ίσως η καλύτερη λύση θα ήταν η χρεοκοπία εντός ευρώ, το 2010. Προσωπικά με μεγάλη χαρά θα έβλεπα μια τεράστια περικοπή του χρέους και γιατί όχι πλήρη διαγραφή του. Ωραία! Και μετά;

    Θα είχαμε λύσει τις παθογένειες της μη ανταγωνιστικής οικονομίας και της χαμηλής παραγωγικότητας; Τη συνεχή διόγκωση του κράτους; Τους διορισμούς ημετέρων; Τις παράλογες απαιτήσεις των συντεχνιών; Τις παρεοκρατικές αναθέσεις; Τις αγορές που έχουν κλείσει οι διάφορες συντεχνίες; Η μήπως η χώρα θα γινόταν έρμαιο επιτήδειων μαυραγοριτών που θα είχαν φυγαδεύσει τα χρήματά τους εκτός Ελλάδος;

    Όσον αφορά στις Τράπεζες, σε κανονικές συνθήκες φυσικά και θα απαιτούσα την πλήρη ανάληψη από τις τράπεζες για το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί. Να θυμηθούμε όμως τη διαπλοκή μεταξύ κράτους και τραπεζών και τι συνέβη όταν κάποιες τράπεζες αρνήθηκαν να αγοράσουν Ελληνικά κρατικά ομόλογα την περίοδο προ της κατάρρευσης; Οι παλαιοί μέτοχοι δεν πλήρωσαν με την πλήρη απαξίωση των μετοχών τους; Κλείσιμο των Τραπεζών δεν σημαίνει και πλήρη απώλεια των καταθέσεων; Να θυμηθούμε ότι οι τραπεζικές μετοχές επανέκτησαν πλήρως την αξία τους το 2014 και τα 25 δις των ανακεφαλαιοποίησεων θα μπορούσαν να επιστραφούν χωρίς επιβαρύνσεις αλλά η «υπερήφανη» διαπραγμάτευση Σύριζα τίναξε τις Τράπεζες στον αέρα και οδήγησε στα capital controls.

    Το ερώτημα είναι γιατί δεν ακολουθήσαμε το φιλελεύθερο πρότυπο της Ιρλανδίας; Θυμίζω ότι είχε χρέος 120% το 2012 και σήμερα έχει 75%. Πώς πέτυχε αυτό το θαύμα; Απλούστατα, πάλεψε να διατηρήσει τα πλεονεκτήματα της ιδιαίτερα ανταγωνιστικής χαμηλής φορολόγησης και ασχολήθηκε με το να προσελκύσει ακόμα περισσότερες επενδύσεις, ασχολήθηκε περισσότερο με το ΑΕΠ παρά με το χρέος. Εμείς εδώ ασχολούμαστε με το χρέος και έχουμε παραμελήσει τελείως αυτό που δημιουργεί πλούτο και ευημερία! Ο λόγος που η χώρα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο είναι η πλήρης απουσία φιλελεύθερων πολιτικών!

    Κύριε Λαπαβίτσα γράψατε ότι «Καλό θα ήταν οι φιλελεύθεροι της μόδας να κοίταζαν λίγο πιο προσεκτικά τα του οίκου τους». Ο Φιλελευθερισμός δεν είναι μια δογματική κλειστή οικονομιστική αντίληψη. Είναι οι αρχές της ελεύθερης οικονομίας, της ανοικτής κοινωνίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Είτε μας αρέσει είτε όχι οι χώρες με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο σήμερα βασίζονται σε φιλελεύθερες αρχές!

    Ακόμα και η Βρετανία, στην οποία ζείτε και απολαμβάνετε τα προνόμια της ελεύθερης μετακίνησης της ΕΕ, είναι μια από τις πιο φιλελεύθερες χώρες στον κόσμο. Να σας θυμίσω ότι η Μ. Θάτσερ παρέλαβε μια παρηκμασμένη χώρα στο ΔΝΤ και παρέδωσε μια ισχυρή ξανά οικονομία μέσω επώδυνων αλλά απαραίτητων φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων

    Οι φιλελεύθερες πολιτικές έχουν κυριαρχήσει παγκοσμίως και πέτυχαν την τεράστια μείωση της φτώχειας τα τελευταία 25 χρόνια ειδικά στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Σήμερα οι φτωχότεροι του πλανήτη ονειρεύονται να ζήσουν στις χώρες που κυριαρχεί ο περίφημος «Νεοφιλελευθερισμός». Αναφέρω ενδεικτικά: ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, Ν. Ζηλανδία, Μ. Βρετανία, Ολλανδία, Γερμανία, Δανία κλπ.

    Παραδόξως κανείς δεν ενδιαφέρεται να μεταναστεύσει σε χώρες που έχουν κάποιου είδους μαρξιστικό καθεστώς.

    Επίσης αυτές οι χώρες είναι κορυφαίες στους κύριους δείκτες οικονομικής αξιολόγησης, όπως:

    • Δείκτης Οικονομικής Ελευθερίας – Heritage / Ελλάδα, θέση Νο 127
    • Δείκτης παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας – WEF / Ελλάδα, θέση Νο 86
    • Doing Business – World Bank / Ελλάδα, θέση Νο 61

    Ακόμα περισσότερο όμως οι παραπάνω χώρες έχουν ελευθερία επιλογής, ισονομία, ισχυρούς θεσμούς, ελευθερία έκφρασης, προστασία των μειοψηφιών, και αυτές οι πολιτικές ελευθερίες έχουν ως θεμέλιο την οικονομική ελευθερία.

    Σας συνιστώ λοιπόν να ασχοληθείτε «με τα του οίκου του Μαρξισμού» Κύριε Λαπαβίτσα διότι οπουδήποτε εφαρμόστηκε, τα αποτελέσματα ήταν αυταρχικά, μιλιταριστικά καθεστώτα, διώξεις αντιφρονούντων, αποστέρηση οικονομικών και πολιτικών ελευθεριών και τελικά πλήρη κατάρρευση της κοινωνίας και του βιοτικού επιπέδου! Έχουμε κουραστεί να ακούμε επιχειρήματα «Δεν εφαρμόστηκε σωστά» «Δεν ήταν κατάλληλος ο Χ ηγέτης» «ο λαός δεν ήταν ώριμος» η πραγματικότητα είναι ότι αυτός είναι ο μαρξισμός: δυστυχία και εξαθλίωση.

    Ο λόγος που η χώρα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο είναι η πλήρης απουσία φιλελεύθερων πολιτικών όπως χαμηλή φορολόγηση, σταθερό φορολογικό περιβάλλον, μείωση της τεράστιας γραφειοκρατίας, κλείσιμο των άχρηστων δημόσιων οργανισμών κλπ. Μέχρι στιγμής το μόνο που δεν έχει δοκιμαστεί είναι η ριζική μείωση του κράτους. Αυτή είναι η μόνη διέξοδος για τη χώρα!

    Του Μάκη Σπυράτου – Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο liberal στις 21 Ιουνίου 2017

  • Η Γιορτή Υπερηφάνειας εν έτει 2017

    Του Σπυρίδωνα Μοστράτου

    Η Γιορτή Υπερηφάνειας (Pride, Gay Pride κτλ.) εν έτει 2017 θεωρείται από μερικά άτομα μια καπιταλιστική πλέον γιορτή καθώς όλα γίνονται γύρω από ποτά, επώνυμα εσώρουχα, προϊόντα ουράνιου τόξου και “βρώμικους” χορηγούς. Για κάποια άλλα άτομα δεν χρειάζεται πλέον να διοργανώνονται Pride καθώς η ΛΟΑΤΚΙ+ Κοινότητα έχει αποκτήσει “αρκετά δικαιώματα” και δεν γίνεται να δώσουμε άλλα δικαιώματα σε άτομα “μη φυσιολογικά”. Ο καθένας και η καθεμιά είναι ελεύθερος και ελεύθερη να πιστεύει σε αυτό που θέλει και αυτό είναι απόλυτα αποδεκτό.

    Ας δούμε όμως γιατί τα Pride εν έτει 2017 είναι σημαντικά και απαραίτητα. Η αφετηρία του Pride είναι μία επέτειος μνήμης απέναντι σ’ ένα περιστατικό που συνέβη στη Νέα Υόρκη στις 28 Ιουνίου 1969. Τότε, στο StonewaII Inn, υπήρξε εισβολή από βαριά οπλισμένους άνδρες των ειδικών δυνάμεων, με πρόφαση την παράνομη πώληση οινοπνεύματος, σε μια σειρά αλλεπάλληλων επιδρομών σε ανάλογα μπαρ της περιοχής κι ενώ η γενική παρενόχληση των γκέι και τρανς ατόμων είχαν καταντήσει ρουτίνα. Με τα βίαια και αιματηρά επεισόδια του StonewaII σε αρκετές πολιτείες των Η.Π.Α από το 1969 και μετά ξεκίνησαν παντού διαδηλώσεις γνωστές και ως Ήμερες Υπερηφάνειας, οι όποιες διεκδικούσαν ισότητα και ελευθερία για την ΛΟΑΤΚΙ+ Κοινότητα.

    Από το 1969 μέχρι και σήμερα παγκοσμίως οι κυβερνήσεις και η κοινωνία γενικά αλλάζει τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα: ισότητα στον γάμο, δικαίωμα τεκνοθεσίας, νομική αλλαγή φύλου, δικαίωμα αιμοδοσίας κλπ είναι ορισμένα από τα δικαιώματα που έχει διεκδικήσει η ΛΟΑΤΚΙ+ Κοινότητα Σε αρκετές ακόμα χώρες το να είναι καποια ΛΟΑΤΚΙ+ σημαίνει θάνατος, βασανιστήρια, φυλάκιση, κοινωνικός αποκλεισμός και ό,τι άσχημο περνάει από το μυαλό σας. Οι Ήμερες Υπερηφάνειας λοιπόν γίνονται για αυτόν ακριβώς το λόγο. Για να μπορεί η ΛΟΑΤΚΙ+ Κοινότητα να διεκδικεί τα δικαιώματά της, να γιορτάσει για όσους και όσες δεν μπορούν να γιορτάσουν και να είναι ο εαυτός τους, για να καταρριφθούν όλα τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις γύρω από τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και κυρίως για να θυμηθούμε όλα τα θύματα της ομοφοβίας, αμφιφοβίας και τρανσφοβίας.

    Η Ημέρα Υπερηφάνειας είναι μια μέρα για ολα! Είναι η μέρα που ο καθένας μας μπορεί να νιώσει επιτέλους αποδοχή και υποστήριξη για αυτό που είναι, να βιώσει το διαφορετικό, να σεβαστεί το διαφορετικό και στο τέλος ίσως η ΛΟΑΤΚΙ+ Κοινότητα να μην είναι ποια διαφορετική. Γιατί πιστέψτε με… η ΛΟΑΤΚΙ+ Κοινότητα δεν είναι διαφορετική, δεν ζητάει να είναι διαφορετική. Ζητάει ελευθερία, σεβασμό και ίσα δικαιώματα Αυτό και τίποτα άλλο!

    Στη Φιλελεύθερη Συμμαχία σεβόμαστε, αναγνωρίζουμε, υποστηρίζουμε και είμαστε πάντα δίπλα στην ΛΟΑΤΚΙ+ Κοινότητα και σε κάθε μειονότητα! Εμείς παλεύουμε για το σήμερα, παλεύουμε για το τώρα και ονειρευόμαστε το αύριο. Εσείς;

    Σας περιμένουμε να γιορτάσουμε λοιπόν 10 Ιουνίου στο Athens Pride και να σας δούμε!

    *Ο Σπυρίδων Μοστράτος είναι μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

  • Η νίκη Μακρόν και οι φιλελεύθεροι προβληματισμοί για τους υποστηρικτές Λε Πεν

    macron-le-pen-small

    macron-le-pen-smallΜεγάλη η νίκη του Μακρόν και ανακουφιστική η ήττα της Λε Πεν στις macron-le-pen-smallΠροεδρικές εκλογές. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε πως δέκα εκατομμύρια Γάλλοι ψηφοφόροι ψήφισαν για την Μαρίν Λε Πεν και αυτά που υποστηρίζει. Πρέπει να ακουστούν οι ανησυχίες τους και να εξεταστεί το γιατί ψήφισαν αυτό που ψήφισαν. Θα μπορούσα να τους κατατάξω σε δύο κατηγορίες.

    α) Αυτούς που έχουν «αισθητικό πρόβλημα» με το διαφορετικό. Δεν τους αρέσει να βλέπουν μαύρους, μουσουλμάνους με μαντίλες, ξένες επιγραφές στα μαγαζιά. Με αυτούς πράγματι δεν μπορείς να συζητήσεις. Έχουν την εικόνα της χώρας στην παιδική τους ηλικία και την αποζητούν μη μπορώντας να καταλάβουν πως και η Γαλλία της παιδικής τους ηλικίας θα έμοιαζε ξένος τόπος για τους παππούδες τους.

    β) Σε αυτούς που έχουν βάσιμες ή αβάσιμες ανησυχίες για την δημόσια τάξη και την ασφάλειά τους, για τις δουλειές τους, για το μέλλον τους. Σε αυτούς πρέπει αυτά τα θέματα να συζητηθούν.

    Όσο απλοϊκό είναι να πιστεύεις πως όλοι οι μετανάστες είναι κακοί και εν δυνάμει τρομοκράτες άλλο τόσο απλοϊκό είναι να νομίζεις πως όλοι οι μετανάστες θα είναι καλοί και υπάκουοι στους νόμους. Το μεταναστευτικό κύμα (που δεν μπορεί να ανακοπεί όσο και αν το θέλουν οι δεξιοί) θα φέρει και άτομα που θα κοιτάξουν να παρανομήσουν για το εύκολο κέρδος. Φυσικά και όλα δείχνουν πως οι μετανάστες που παρανομούν είναι ένα ελάχιστο ποσοστό του συνόλου των μεταναστών και το ισοζύγιο ανάμεσα στους μετανάστες που εργάζονται και προσφέρουν στις χώρες προορισμού και σε αυτούς που παρανομούν είναι συντριπτικά θετικό.

    Ωστόσο οι αστυνομίες πρέπει να γίνουν καλύτερες και πιο αποτελεσματικές και σε αυτή την προσπάθεια της διαφύλαξης της δημόσιας τάξης, οι κοινότητες των μεταναστών είναι σύμμαχοι γιατί πολλές φορές τα θύματα της εγκληματικότητας των μεταναστών είναι οι ίδιοι οι μετανάστες. Πρέπει λοιπόν η αστυνομία όχι μόνο να είναι κοντά στους μετανάστες αλλά να έχει και αστυνομικούς από τις κοινότητες των μεταναστών (με αξιοκρατικά κριτήρια πάντοτε) που να μπορούν να εντοπίσουν στοιχεία που το μάτι του ημεδαπού αστυνομικού δεν θα έπιαναν.

    Για τις δουλειές, πρέπει το επιχειρηματικό περιβάλλον να βελτιωθεί. Αν διαμαρτύρονται καμιά φορά οι ημεδαποί έμποροι για το εμπόριο των αλλοδαπών που δεν τηρεί όλους τους κανόνες, ας εξεταστούν οι κανόνες. Χρειάζονται τόσο υψηλοί φόροι; τόση γραφειοκρατία; τόσες ασφαλιστικές εισφορές;

    Και τέλος είτε θα πρέπει το εκπαιδευτικό σύστημα να απελευθερωθεί ώστε να μπουν και άλλοι παίκτες εκτός του κράτους στην εκπαίδευση που θα επενδύσουν σε υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό (κάποιοι από αυτούς τους παίκτες μπορεί να είναι και κοινότητες των μεταναστών) , είτε θα πρέπει το κράτος να αποχωρήσει από πολλούς τομείς για να εστιάσει στην παιδεία, πάλι όμως με ένα αποκεντρωμένο σύστημα που θα ευνοήσει την καινοτομία και την δυναμική ανάπτυξη.

    Η φιλελεύθερη δημοκρατία θα πρέπει να επανεξετάσει και να φιλελευθεροποιήσει τα σοσιαλδημοκρατικά χαρακτηριστικά της αν θέλει να ανακόψει οριστικά το κύμα του εθνολαϊκισμού.

     

    Του Νίκου Χαραλάμπους – Αντιπρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον amagi στις 8 Μαΐου 2017

  • Για τα 10 χρόνια της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    Δεκέμβριος του 2006. Η Αθήνα είχε μπει στο κλίμα των Χριστουγέννων. Η Ελληνική Οικονομία στις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες της Ευρωζώνης. Εδώ και σχεδόν τρία χρόνια η «νέα διακυβέρνηση» του Κώστα Καραμανλή ήταν στην εξουσία και δεν έδειχνε να απειλείται. Η αστική τάξη, βολεμένη πίσω από τους διορισμούς του Παυλόπουλου και τα προγράμματα ΕΣΠΑ κανονίζει εξορμήσεις για τις γιορτές.

    Μου έρχεται ένα e-mail από την Φιλελεύθερη Συμμαχία. Είχα γραφτεί λίγες ημέρες νωρίτερα στην σελίδα αυτού του νέου πολιτικού φορέα. Με προσκαλούσαν το ερχόμενο Σάββατο σε μια συνάντηση. Αποφάσισα να παρευρεθώ, αν μη τι άλλο με έτρωγε η περιέργεια. Θυμάμαι εκείνη την χαμηλοτάβανη αίθουσα που μας παραχωρούσαν οι εκδόσεις Ελάτη τους πρώτους μήνες λειτουργίας του κόμματος. Τα γραφεία τους ήταν μόλις δύο βήματα από την πλατεία Εξαρχείων. Είχε καταντήσει και ανέκδοτο μεταξύ μας που οι φιλελεύθεροι είχαν κάνει τα Εξάρχεια στέκι.

    Μαζευόμασταν καμιά 20αριά άτομα. Όλων των ηλικιών. Πολύς κόσμος αμήχανος αφού δεν γνώριζαν κανέναν. Δειλά δειλά συστηνόμασταν. Οι διάλογοι πάντα έντονοι και φορτωμένοι. Ακούστηκαν πολλές απόψεις. Ό ένας φώναζε για την Ολυμπιακή που μας κόστιζε τόσα εκατομμύρια την ημέρα. Ο άλλος για τα χρέη του ΟΣΕ. Κάποιοι άλλοι έλεγαν για τις παχυλές συντάξεις. Οι πιτσιρικάδες για τον ρόλο της εκκλησίας και για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Σε όλους υπήρχε μια απογοήτευση μιας και η επιστροφή της νέας δημοκρατίας στην εξουσία δεν είχε φέρει τις αναμενόμενες μεταρρυθμίσεις.

    Στις 28 Απριλίου 2007 μαζευτήκαμε στην Ανάβυσσο για την ιδρυτική διακήρυξη της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

    Τον Σεπτέμβριο του 2007 κατεβήκαμε στις βουλευτικές εκλογές που προκήρυξε αιφνιδιάστηκα ο Καραμανλής. Ήμασταν μια παρέα ερασιτεχνών εντελώς άσχετοι με την πολιτική. Και όμως, κάπως καταφέραμε να βρούμε χρήματα και τους υποψηφίους για να στελεχώσουν τα ψηφοδέλτια σε όλη την χώρα. Μάλιστα οι αριστεροί bloggers της εποχής μας κατηγορούσαν ότι παίρναμε λεφτά από τον Σόρος! Η Φιλελεύθερη Συμμαχία κατέβασε ένα τολμηρό και προκλητικό λογότυπο το οποίο αποτύπωνε τις βασικές θέσεις του κόμματος. Την ημέρα των εκλογών, αυτό το τολμηρό ψηφοδέλτιο πέρασε από 7 εκατομμύρια ψηφοφόρους.

    psifodeltio_small

    Από τους ανθρώπους που βρισκόμασταν στις πρώτες συναντήσεις όλοι εκφράζαμε μια αγωνία για το μέλλον. Κανείς όμως δεν μπορούσε να προβλέψει τι θα βίωνε η χώρα τα επόμενα 10 χρόνια. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα τρέχαμε στο ΔΝΤ για βοήθεια. Τα τρία μνημόνια. Την μαζική φτωχοποίηση της κοινωνίας. Την Χρυσή Αυγή τρίτο κόμμα στη Βουλή. Τον ερχομό μιας νέο-κομμουνιστικής κυβέρνησης στην εξουσία. Ότι θα στηνόμαστε στα ΑΤΜ για να βγάζουμε 60 ευρώ την ημέρα. Το κλείσιμο εκατοντάδων χιλιάδων ιδιωτικών επιχειρήσεων και την μαζική φυγή στελεχών και επιστημόνων προς στο εξωτερικό.

    Κοιτώντας πίσω, διαπιστώνω ότι η μεγάλη προσφορά της Φιλελεύθερης Συμμαχίας είναι ότι δημιούργησε το έδαφος για να μπορούν όλοι αυτοί οι προβληματισμένοι πολίτες να γνωριστούν και να δικτυωθούν μεταξύ τους. Την εποχή που το Facebook και Twitter ήταν άγνωστες λέξεις στην Ελλάδα, η Φιλελεύθερη Συμμαχία αποτέλεσε ένα meeting point. Oι ακραίες απόψεις που συζητήθηκαν για πρώτη φορά εκείνο τα βράδυ τον Δεκέμβριο του 2006, σήμερα θεωρούνται mainstream. Σήμερα ο κόσμος απαιτεί μικρότερο δημόσιο. Το σύμφωνο συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια έγινε νόμος του κράτους. Ο επιχειρηματίας από εκμεταλλευτής σήμερα θεωρείται ήρωας της κοινωνίας. Και σε όλο αυτό τον διάλογο πιστεύω ότι η Φιλελεύθερη Συμμαχία έβαλε το λιθαράκι της.

    Το Σάββατο 6 Μαΐου θα γίνει η επετειακή εκδήλωση για τα 10 χρόνια της Φιλελεύθερης Συμμαχίας, στην Αθήνα στο Charlie, Κολοκοτρώνη 6, από τις 18:00.

    Facebook event

    Υ.Γ Όσο για τις εκδόσεις Ελάτη, μετά από μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο κατάλαβα ότι η εταιρεία δεν υφίσταται πλέον. Μάλλον έπεσαν και αυτοί θύματα της οικονομικής κρίσης. Σε κάθε περίπτωση θα ήθελα να ευχαριστήσω τον άνθρωπο που μας παραχωρούσε τις αίθουσές του και μας επέτρεψε να κάνουμε το ξεκίνημά μας.

    Ο Άκης Αποστολόπουλος είναι ιδρυτικό μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

  • To έλλειμμα της Ελευθερίας στα Ελληνικά Πανεπιστήμια

    Του Ολύμπιου Ράπτη

    Στην Ελλάδα επικρατεί ένα έλλειμμα της διδασκαλίας της Ελευθερίας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και ειδικά στα Πανεπιστήμια με τις συνέπειες του να είναι αισθητές στην καθημερινότητα μας αλλά ακόμα και στην ίδια την Ευρώπη. Ας μου επιτραπεί να παραθέσω μερικά παραδείγματα από την οικονομία, την πολιτική φιλοσοφία, την νεώτερη ελληνική ιστορία και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

    [Σημείωση: στα παρακάτω παραδείγματα – και άλλα που λόγω χώρου δεν παρουσιάζονται – υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις Ελλήνων Πανεπιστημιακών Καθηγητών, μερικοί εκ των οποίων εξάλλου αποτελούν και την πηγή έμπνευσης του άρθρου αυτού.]

    Οικονομία

    Οι φοιτητές στην Ελλάδα διδάσκονται για δεκαετίες κυρίως (νέο-)κεϋνσιανή και (νέο-)μαρξιστική ανάλυση. Η αριστερά μιλάει εδώ και δεκαετίες για περιορισμούς εις βάρος της στην ελευθερία έκφρασης στα πανεπιστήμια όταν ο F. Bastiat και λοιποί “νεοφιλελεύθεροι” (Friedman, Hazlitt, Hayek και Mises) διδάσκονται συνήθως, όταν διδάσκονται, όχι από το πρωτότυπο αλλά μέσα από αναλύσεις των ιδεολογικών τους αντιπάλων.

    Πως αλλιώς να εξηγηθεί ότι αδυνατούμε να συλλάβουμε την διαφορά μεταξύ χρέους και ελλείμματος;

    Θέλουμε το Κράτος, το μεγάλο Κράτος, να ρίχνει πολλά λεφτά στην αγορά χωρίς να βλέπουμε τα λεφτά που έρχονται από την αγορά (φόροι και δανεικά). Γιατί στο Πάντειο για παράδειγμα δεν είχαμε καν ακούσει για το «Σύνταγμα της Ελευθερίας» του Hayek και γιατί η πλειοψηφία της κοινωνίας στο άκουσμα τουFriedman θυμάται συνειρμικά την Χιλή του Pinochet αλλά όχι το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα (negative income tax); Αν είχαμε πραγματικά πολύπλευρη οικονομική εκπαίδευση θα καταλαβαίναμε ότι το ασφαλιστικό μας ήταν ανέκαθεν πυραμίδα Ponzi, θα κατεβαίναμε στους δρόμους που οι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν μπορούν να επιλέξουν ελεύθερα ασφαλιστικό φορέα και θα μελετούσαμε στα αμφιθέατρα με θαυμασμό το εσθονικό μοντέλο ανάπτυξης και την λιθουανική γραμμική φορολογία (flat tax).

    Πολιτική Φιλοσοφία

    Ο Αριστοτέλης και οι κλασικοί φιλελεύθεροι φιλόσοφοι δεν είχαν – τουλάχιστον για την γενιά των 40 και άνω – την έκταση σε διδασκαλία σε σχέση με μαρξιστές και μεταμοντέρνους διανοούμενους (Γάλλους κατά προτίμηση). Περηφανευόμαστε, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, για τους αρχαίους ‘Ελληνες φιλοσόφους χωρίς οι περισσότεροι να γνωρίζουμε τις θεμελιώδεις διαφορές μεταξύ Πλάτωνα και Αριστοτέλη στην πολιτική και πολιτειακή οργάνωση και την ατομική ιδιοκτησία.

    Διδάσκονται, επίσης, οι φοιτητές το τι είναι επιστημονική γνώση κατά τον K.Popper (ευτυχώς), αλλά μαθαίνουν πολύ λιγότερα – πολλοί ενδεχομένως να μην έχουν καν ακούσει – για το έργο του στην «Ανοικτή Κοινωνία και τους Εχθρούς της». Γι’ αυτό και αγνοούμε ότι στο όνομα της «γενικής βούλησης» του Rousseau οι φυλακές της Βαστίλης γέμισαν μετά, όχι πριν, την Γαλλική Επανάσταση και ότι τα πιο ανελεύθερα και ολοκληρωτικά καθεστώτα παρακολουθούν, ξεκληρίζουν και εκτοπίζουν πάντοτε στο «όνομα του λαού».

    Στην Ελληνική Ιστορία, από το Δημοτικό μαθαίνουμε για τους απελευθερωτικούς μας αγώνες με την υπενθύμιση ότι είμαστε στο «εμείς», όχι στο «εγώ». Πολύ λιγότεροι ωστόσο είχαμε/έχουμε το προνόμιο να διδαχθούμε ότι το Σύνταγμα της Τροιζήνας για παράδειγμα ήταν όχι μόνο το πιο δημοκρατικό αλλά ΚΑΙ το πιο φιλελεύθερο, το πιο ανθρωποκεντρικό παγκοσμίως της εποχής εκείνης. Για να μην πιάσουμε τον ελληνικό εμφύλιο και την αντιμετώπιση που υφίστανται οι απαξιωτικά χαρακτηριζόμενοι ως «αναθεωρητές» (που είναι αφού το παραδέχονται και οι ίδιοι ότι είναι γιατί η επιστήμη δεν είναι Βίβλος).

    Άφησα για το τέλος την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση αφιερώνοντας λίγο περισσότερο χώρο λόγω επαγγελματικής διαστροφής και ανησυχίας για το μέλλον.

    Η θεμελιώδης διάκριση, από τον πρωτοετή ως τον τελειόφοιτο, είναι ανάμεσα στην κοινοτική μέθοδο που προωθείται άνωθεν από την ευρωπαϊκή ελίτ (πολιτικοί και τεχνοκράτες) και τον διακυβερνητισμό.

    «Περισσότερη Ευρώπη ή λιγότερη Ευρώπη με εθνικισμό και προστατευτισμό;», επιχειρηματολογούμε στα πανεπιστήμια και την καθημερινή επαγγελματική πρακτική.

    Η διάκριση αυτή καθίσταται ολοένα και πιο προβληματική. Γιατί, ναι μεν, λιγότερη Ευρώπη σημαίνει στην πράξη επιστροφή στον ολέθριο προστατευτισμό και εθνικισμό του περασμένου αιώνα, αλλά και η περισσότερη Ευρώπη εγείρει επίσης αρνητικά αντανακλαστικά σε όλο το πολιτικό φάσμα κόντρα στις «Βρυξέλλες».

    Όταν δε μιλάμε για φεντεραλισμό, αδυνατούμε να ξεχωρίσουμε την εκδοχή της αέναης πορείας(«ever closer Union») προς την υπερ-συγκέντρωση, περιλαμβανομένης της εναρμόνισης φορολογίας και αναδιανεμητικής πολιτικής (tax and spend capacity)από μία άλλη, πιο «φιλελεύθερη». Στην Ελλάδα (αλλά και στην Ευρώπη γενικότερα) διδάσκεται το όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης του A. Spinelli, το όνομα του οποίου κοσμεί την είσοδο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες. Σπανίως, ή και ποτέ, δεν επισημαίνεται ωστόσο η σοσιαλιστική του ταυτότητα [“η Ευρωπαϊκή επανάσταση πρέπει να είναι σοσιαλιστική, ο στόχος της πρέπει να είναι η χειραφέτηση των εργατικών τάξεων και η επίτευξη πιο ανθρώπινων συνθηκών διαβίωσης. Η ευρωπαϊκή ενότητα πρέπει να προκρίνει την πάλη εναντίον των κοινωνικών ανισοτήτων και προνομίων επιτρέποντας εθνικοποιήσεις και αναδιανεμητική φορολογία”].

    Η σύγχυση λοιπόν είναι τεράστια. Η κρίση της ευρωζώνης θα λυθεί με ευρω-ομόλογα, διαρκή ποσοτική χαλάρωση και αγορά εταιρικών ομολόγων από την ΕΚΤ και με ένα «Ευρωπαϊκό Υπουργείο Οικονομικών με πορτοφόλι», υποστηρίζουν κεντροδεξιοί, κεντροαριστεροί, ακόμα και μέλη των φιλελευθέρων και δημοκρατών στο Ευρωκοινοβούλιο, με τον ηγέτη των οποίων G. Verhofstadt να επικαλείται λίγες μέρες πριν τον Spinelli στο debate για την ανάδειξη νέου Προέδρου στο ΕΚ (11/1/2017).

    Κι όμως, είχε μιλήσει και ο Hayek για φεντεραλισμό (!) – αλλά είπαμε ο Hayek δεν διδάσκεται γενικά. Σε αυτή την εκδοχή, οι Βρυξέλλες θα μπορούσαν ή θα έπρεπε να αναλάβουν την άμυνα, την εξωτερική πολιτική, την προστασία των εξωτερικών συνόρων, τη διασφάλιση της Κοινής Αγοράς και του Κράτους Δικαίου αφήνοντας όλα τα υπόλοιπα στα Κράτη Μέλη της Ε.Ε. Φυσικά ο κόσμος έχει εξελιχθεί και πρόσθετες παγκόσμιες προκλήσεις όπως το περιβάλλον και η μετανάστευση δεν αντιμετωπίζονται εθνικά.

    Το ζήτημα όμως παραμένει: Φοιτητές, Ακαδημαϊκοί, απλοί Πολίτες ζητούν αλλαγή και μεταρρυθμίσεις για την Ε.Ε. και όλοι είναι απογοητευμένοι. Οι αριστεροί γιατί θέλουν σύγκλιση, αλληλεγγύη και αναδιανομή αλλά χωρίς στενή επιτήρηση και δημοσιονομικούς ζουρλομανδύες. Οι συντηρητικοί κρατιστές που δεν παίρνει τον δρόμο του στρατηγού De Gaulle. Οι ακροαριστεροί, αναρχικοί, ή ακόμα και οι απολιτίκ, γιατί δεν αυτοδιαλύεται. Οι φιλο-ευρωπαίοι γενικά γιατί δεν παίρνει ούτε τον δρόμο του Spinelli, ούτε του Hayek.

    Ίσως γιατί η επιβίωση της στηρίζεται σε αναγκαίους συμβιβασμούς: και περισσότερα ΕΣΠΑ και αγροτικές επιδοτήσεις και πολιτικές απελευθέρωσης των αγορών. Και συστάσεις και ρητορικές για την αποφυγή φορολογικού ανταγωνισμού ανάμεσα στα Κράτη-Μέλη της και, όμως, διατήρηση των φορολογικών συντελεστών ως αποκλειστικά εθνική αρμοδιότητα. Και ευρω-στρατός αλλά και απόλυτος σεβασμός στην εθνική κυριαρχία. Και, τέλος, αναφορές στην ανάγκη ανάδειξης στα σχολεία της κοινής πολιτισμικής ταυτότητας και αυξανόμενος αντι-ευρωπαϊσμός και αντι-δυτικισμός ειδικά στην Ελλάδα.

    Συμπερασματικά, αντί να συζητούμε για τους αδιόριστους εκπαιδευτικούς, την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού και πως να μην κλείσουν τα ΑΕΙ/ΤΕΙ χωρίς λόγο ύπαρξης, θα καταφέρουμε να βγούμε από το τέλμα όταν δοθεί – μεταξύ πάρα πολλών άλλων – ευρύτατα η δυνατότητα στους μαθητές και φοιτητές να γνωρίζουν και να αντιπαραθέτουν τον Πλάτωνα με τον Αριστοτέλη, τον Marx με τον Popper και τον Spinelli με τον Hayek.

    *Ο Ολύμπιος Ράπτης είναι μέλος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

    *Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Liberal την 16η Ιανουαρίου, 2017.

  • Ευέλικτες Μορφές Συνταξιοδότησης – Να σπάσουμε άλλο ένα κρεβάτι του Προκρούστη

    Του Νίκου Χαραλάμπους

    Τι κοινό μπορεί να έχουν οι Ότο Ρεχάγκελ, Σωκράτης Κόκκαλης, Διονύσης Σαββόπουλος, Γιάννης Μπουτάρης, Ελένη Αρβελέρ και ο Δημήτρης Παντερμαλής; Δούλευαν και εξακολουθούν να δουλεύουν σε απαιτητικές δουλειές, ενώ έχουν συμπληρώσει τα εβδομήντα έτη τους.

    Στην πρόσφατη υπόθεση για το επίδομα των συνταξιούχων, ίσως το μόνο κόμμα που είπε σθεναρά «όχι» σε αυτό το επίδομα – απόπειρα δωροδοκίας στους συνταξιούχους – ήταν η Φιλελεύθερη Συμμαχία. Στις προτάσεις της, που πάντα αναφέρονται στις Ανακοινώσεις της, έγινε αναφορά σε ευέλικτες μορφές συνταξιοδότησης.

    Τι εννοούμε όμως, όταν λέμε «ευέλικτες μορφές συνταξιοδότησης»;

    Σήμερα πολλοί πολίτες στην ηλικία των πενήντα και εξήντα ετών, ιδιαίτερα όσοι δουλεύουν σε δουλειές γραφείου (η σημαντική πλειοψηφία πια), μπορούν να δουλέψουν επαρκώς και μετά την κρατικά ορισμένη ηλικία συνταξιοδότησης (κάποιοι το κάνουν ήδη). Ακόμα και πολίτες εβδομήντα ετών είναι ικανοί για εργασία, όπως μας δείχνουν τα παραπάνω ενδεικτικά παραδείγματα. Σίγουρα, όχι με την αντοχή κάποιου νεότερου. Σε αυτές τις ηλικίες οι πολίτες θα μπορούσαν λοιπόν, να μειώσουν τις μέρες εργασίας σε δύο με τρείς ημέρες την εβδομάδα. Έτσι θα μπορούσαν να κερδίζουν ένα καλό εισόδημα χωρίς να παίρνουν ολόκληρη τη σύνταξη τους στην αρχή της συνταξιοδότησής τους.

    Όταν κάποιος ή κάποια φτάσει στα ογδόντα έτη, είναι αναμενόμενο να μην μπορεί να εργάζεται πια. Αλλά αν δεν έχουν υπάρξει πρότερα προβλήματα υγείας, ένας ηλικιωμένος σε αυτήν την ηλικία μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί σε μεγάλο βαθμό.

    Και όταν φτάνουμε στα ενενήντα έτη, τότε όχι απλώς χρειάζεται η πλήρης ή αυξημένη σύνταξη, αλλά και βοήθεια στο σπίτι με αυξημένη ιατρική φροντίδα.

    Το ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα δουλεύει ακριβώς αντίστροφα με την παραπάνω πραγματικότητα. Είτε είναι κάποιος εξήντα πέντε ετών είτε ενενήντα πέντε ετών, αναμένεται να λάβει την ίδια σύνταξη από το κράτος χωρίς να έχει κανένα λόγο στη διαχείρισή της. Αν κάποιος συνταξιοδοτηθεί, απαγορεύεται να εργαστεί.

    Τα «αποστεωμένα επιχειρήματα» ενάντια σε μια μετάβαση σε ευέλικτη μορφή συνταξιοδότησης είναι γνωστά. Ελπίζω να τα έχουμε ξεπεράσει. Κάποιοι βιαστικοί θα απαντήσουν πως εμείς, οι «ανάλγητοι» (νέο)φιλελεύθεροι, θέλουμε τους οικοδόμους, τους εργάτες στα ναυπηγεία, τους εργάτες στη βιομηχανία, να δουλεύουν στο λιοπύρι, να χύνουν μπετά και να κάνουν ηλεκτροσυγκολλήσεις μέχρι τα βαθιά γεράματα. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Όταν λέμε πως η επιλογή ανήκει στον ηλικιωμένο εργαζόμενο, εννοούμε ακριβώς αυτό. Ο ηλικιωμένος θα επιλέξει πόσο θα δουλέψει και μαζί με τον εργοδότη θα συμφωνήσουν σε ποια δουλειά θα είναι πιο αποτελεσματικός. Επιπλέον, δεν γνωρίζω να υπάρχει εργοδότης που θα απαιτήσει από έναν άνθρωπο να κάνει μια δουλειά που αντικειμενικά δεν μπορεί να τη φέρει σε πέρας. Όμως, ακόμα και ο μπετατζής, ο γεωργός, ο κτηνοτρόφος, ο ηλεκτροσυγκολλητής και ο ξυλουργός, μπορούν να βοηθήσουν με την πείρα τους νεότερους τεχνίτες και επαγγελματίες, δουλεύοντας δίπλα τους με πιο ελαφρές συνθήκες εργασίας, και προσφέροντας αξία και στους νέους, στην επιχείρηση και στην οικονομία.

    Το δεύτερο ξεπερασμένο «αντεπιχείρημα» (εμφανίστηκε τη δεκαετία του ‘80 και ακόμα καλά κρατεί) είναι πως, όταν επιτρέπεται στους ηλικιωμένους να εργάζονται, δεν μπορούν να βρουν δουλειά οι νέοι. Πρόκειται για την αποδομημένη θεωρία της ορισμένης και πεπερασμένης «πίτας» που το κομμάτι που παίρνει κάποιος το στερεί από κάποιον άλλο. «Ο αριθμός των θέσεων εργασίας είναι ορισμένος και σταθερός, άρα ας αποκλείσουμε τους συνταξιούχους για να πούμε πως θα δίνονται δουλειές στους νέους.». Πρόκειται για την πασοκική κρατικιστική έμπνευση να βγάζουν ανθρώπους στη σύνταξη από τα 55 για να κρατάνε την ανεργία σε χαμηλά επίπεδα. Αλλά οι οικονομικά μορφωμένοι (και δεν θα απολογηθώ για τη χρήση του όρου, ο οικονομικός αναλφαβητισμός μαστίζει την Ελλάδα) γνωρίζουν πως όσο περισσότεροι άνθρωποι εργάζονται και προσφέρουν γνώση και δεξιότητες σε μια ελεύθερη οικονομία τόσο περισσότερο αυξάνεται η δυναμική αυτής της οικονομίας και η ζήτηση θέσεων εργασίας.

    Ας υποθέσουμε πως ένα τέτοιο σύστημα ατομικής διαχείρισης των συντάξεων έδινε την δυνατότητα στους πολίτες να διαχειριστούν τη σύνταξή τους, σε συνδυασμό με πιο ελεύθερες εργασιακές σχέσεις, και ότι εφαρμοζόταν στην Ελλάδα από το 1976 μέχρι σήμερα. Όλοι γνωρίζουμε πως την ίδια περίοδο η βελτίωση της ιατροφαρμακευτικής αγωγής έδωσε τη δυνατότητα για πιο μακρόχρονες και υγιείς ζωές. Ας υποθέσουμε πως με αυτό το σύστημα οι ηλικιωμένοι εργαζόμενοι θα κέρδιζαν ένα εισόδημα, που θα συνέβαλε κατά το ένα πέμπτο στα συνολικά ποσά που έχουν δοθεί στις συντάξεις τα τελευταία σαράντα χρόνια. Δηλαδή, θα μπορούσαμε να γλυτώσουμε το ένα πέμπτο του κόστους των συντάξεων. Αν το ένα πέμπτο φαίνεται υπερβολικό, μπορούμε να συζητήσουμε και το ένα δέκατο, ως το αντίστοιχο ποσό. Θα αφήσω στους τεχνοκράτες να εκτιμήσουν που θα ήταν το χρέος της Ελλάδας σήμερα. Και αυτό το όφελος δεν υπολογίζει την άνοδο του βιοτικού επιπέδου και την οικονομική ανεξαρτησία που θα είχαν οι ηλικιωμένοι συμπολίτες μας.

    Σήμερα, οι ηλικιωμένοι «παροπλίζονται» μπροστά στις τηλεοράσεις και μέσα στα καφενεία και ως συνταξιούχοι καταλήγουν να περιμένουν την εξαγγελία ενός κυνικού πολιτικού τακτικιστή για ένα επίδομα. Σε ποιους θα πάει; Πόσοι συνταξιούχοι πραγματικά το χρειάζονται; Σε ποιους δε θα φτάσει η απαραίτητη βοήθεια;

    Εναποθέτουμε το βιοτικό επίπεδο της τρίτης ηλικίας στο κράτος και τελικά καταλήγουμε να εξουσιάζουν τη ζωή μας πολιτικοί, που μας βλέπουν ως ψήφους, σαν αφελή όντα που θα τρέχουν κάθε φορά με το χέρι απλωμένο στον πολιτικό, λες και θα μας δώσει δικά του λεφτά.

    Αξίζουμε τέτοια συμπεριφορά;

     

    *Ο Νίκος Χαραλάμπους είναι Αντιπρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

    *Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Liberal την 9η Ιανουαρίου, 2017.

  • O Σοσιαλισμός του Φιντέλ Κάστρο: 57 χρόνια φτώχειας κι εξαθλίωσης

    Του Μάκη Σπυράτου

    H ηρωική και ανεξάρτητη Κούβα «του άλλου κόσμου, που είναι εφικτός», παρά το φυσικό της πλούτο και τη σπουδαία γεωπολιτική θέση, εξελίχθηκε σε μια πάμφτωχη χώρα με ανύπαρκτες ελευθερίες, λόγω των ιδεοληψιών ενός στυγνού δικτάτορα, όπως ο Φιντέλ Κάστρο.

    Η φυσιολογική κατάληξη σε κάθε αυταρχικό καθεστώς, που στερεί τις ελευθερίες από τους πολίτες του, με την πάροδο των ετών δεν είναι άλλη παρά η ισότητα στη φτώχεια και τη δυστυχία, εξαιρουμένων φυσικά των προνομιούχων κρατικών γραφειοκρατών, που αποφασίζουν για τις «ζωές των άλλων».

    Εθνική ανεξαρτησία

    Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ έφερε πτώση 35% στο ΑΕΠ της Κούβας, κατά την περίοδο 1990-1993. Η Κούβα ουδέποτε είχε μια λειτουργική, αυτάρκη και ανεξάρτητη οικονομία. Βασιζόταν, κυρίως, στις επιδοτήσεις τρίτων κρατών, με κύριο στόχο να δημιουργεί προβλήματα, κυρίως στις ΗΠΑ, την εποχή του Ψυχρού Πολέμου.

    Ο Φιντέλ Κάστρο ήταν μια παρανοϊκή προσωπικότητα. Δεν δίσταζε να πιέζει τον Ν. Χρουτσώφ να προκαλέσει πυρηνικό πόλεμο εναντίον των ΗΠΑ, τις ημέρες της «περίφημης κρίσης των πυραύλων της Κούβας» (1962), παρότι αυτό θα σήμαινε τον αφανισμό της Κούβας. Τέτοια ήταν η αγάπη, που έτρεφε για τον λαό του.

    «Η Κούβα είναι ανεξάρτητη και υπερήφανη»

    Η πραγματικότητα καταρρίπτει την παραπάνω αντίληψη. Η Κούβα είναι μια χρεοκοπημένη οικονομία, λόγω των ιδεοληψιών του Κάστρο και των συντρόφων του, που συντηρούνταν από τρίτες χώρες για γεωπολιτικούς λόγους και είναι σε απόλυτη εξάρτηση από τους δανειστές της.

    Πόσο ανεξάρτητη πολιτική μπορεί να ακολουθήσει μια χώρα, όταν έχει τέτοιες δεσμεύσεις:

    – Χρέος-κληρονομιά 32 δις $, από την εποχή της ΕΣΣΔ . Διαγράφηκε1 το 2014, όχι γιατί ο Πούτιν είναι φιλάνθρωπος, αλλά επειδή προσδοκά -μεταξύ άλλων- να εγκαταστήσει μια βάση για το πολεμικό ναυτικό της Ρωσίας, στο λιμάνι της Mariel.

    – Πριν από δύο χρόνια, η Κούβα πέτυχε την αναδιάρθρωση χρέους 16 δις $ από τη χρεωκοπία, που είχε το 1986 . Ο κύριος πιστωτής της, η Γαλλία θα αποπληρωθεί μέσω «αναπτυξιακών project»² .

    – Η κατασκευή του Λιμανιού της Mariel επιδοτήθηκε με 800 εκ. $ από την κυβέρνηση της Βραζιλίας.

    – Το Μεξικό διέγραψε πρόσφατα χρέη της Κούβας, ύψους 478 εκ. $, με σκοπό να αποκτήσει επιρροή στο άνοιγμα που προσπαθεί η Κούβα να πετύχει προς τις διεθνείς αγορές αλλά και για λόγους ανταγωνισμού με τη Βραζιλία.

    – Η Κούβα χρωστά 6 δις $ στη Βενεζουέλα, η οποία προσπάθησε να αντικαταστήσει την ΕΣΣΔ στο ρόλο του οικονομικού υποστηρικτή της, ακολουθώντας τις ιδεοληψίες του Κάστρο. Οι Τσάβες και Μαδούρο πέτυχαν να διαλύσουν πλήρως την οικονομία της Βενεζουέλας, με συνέπεια να σταματήσουν να στέλνουν πετρέλαιο στην Κούβα (η συμφωνία περιελάμβανε, ως αντάλλαγμα, ανθρώπινο δυναμικό από πλευράς Κούβας, όπως γιατρούς, τεχνικούς κ.α.).

    «Έδιωξαν τους Αμερικάνους εκμεταλλευτές»

    Ο Κάστρο εθνικοποίησε εταιρίες Αμερικανικών συμφερόντων που είχαν προνόμια από το καθεστώς Μπατίστα. Πρακτικά, όμως, τι πέτυχε; Απομόνωσε τη χώρα, εξασθένισε όπως κάθε χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού την παραγωγή προϊόντων και σταδιακά οδήγησε την οικονομία σε παρακμή.

    Αν δεν είχε επιβληθεί το καθεστώς Κάστρο, θα ήταν η οικονομία σε καλύτερη κατάσταση; Δεν το ξέρουμε αυτό. Πιθανότατα, να είχε αποφύγει την πλήρη παρακμή που την οδήγησε ο Κάστρο. Ίσως το εμπόριο και οι επαφές με τον υπόλοιπο κόσμο να είχαν καταφέρει σταδιακά να επιφέρουν κάποιο εκδημοκρατισμό και άνοδο του βιοτικού επιπέδου, αντί για πλήρη στασιμότητα, όπως έγινε με τις περισσότερες χώρες που ανοίχτηκαν στο παγκόσμιο εμπόριο, ειδικά τα τελευταία 30 χρόνια.

    Η Κούβα προ της «Επανάστασης» είχε διαφθορά και ήταν «Οίκος ανοχής των Αμερικάνων». Η διαφορά είναι ότι και μετά την «Επανάσταση» παρέμεινε εξαιρετικά διεφθαρμένη και «Οίκος ανοχής» (πλην Αμερικάνων). Όσοι έχουν επισκεφθεί την Κούβα, γνωρίζουν σε τι εξαθλίωση είχαν φτάσει οι κάτοικοι της, υπό το καθεστώς Κάστρο.

    Εμπάργκο από ΗΠΑ

    Επαναλαμβάνεται, συνεχώς, από πολλούς το πόσο καταστρεπτικό ήταν το εμπάργκο των Η.Π.Α. για την Κούβα. Είναι κάτι που δεν ισχύει. Από το 1975, ο Κίσσινγκερ έδωσε το δικαίωμα σε υποκαταστήματα Αμερικανικών εταιριών να συναλλάσσονται με την Κούβα, με αποτέλεσμα εδώ και πολλά χρόνια οι ΗΠΑ να είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής της Κούβας σε τρόφιμα. Απλώς, παράλληλα διατηρείται η απαγόρευση εισαγωγής Κουβανικών προϊόντων στις ΗΠΑ.

    Το Κουβανικό μοντέλο παραγωγής, που πολλοί σοσιαλιστές το θεωρούν επιτυχημένο, εισάγει το 80% των τροφίμων που διατίθεται στους πολίτες. Εφόσον, λοιπόν, το σοσιαλιστικό οικοδόμημα είναι -σύμφωνα με την άποψη αρκετών- τέλειο και ο καπιταλισμός καταρρέει, για ποιο λόγο έχουν εμπορικές συναλλαγές με τους καπιταλιστές; Δεν θα έπρεπε οι ίδιοι να επιδιώκουν το εμπάργκο με τη «διεφθαρμένη Δύση» αντί να διαμαρτύρονται για αυτό; Έτσι θα χτιστεί το σοσιαλιστικό οικοδόμημα της τέλειας κοινωνίας, με συναλλαγές με τους Ιμπεριαλιστές;

    Η Κίνα του Μάο μια χαρά δεν τα πήγε όταν απομονώθηκε; Ή μήπως όχι;

    Μήπως τελικά ισχύει το αντίθετο; Μήπως επειδή υπάρχουν καπιταλιστικές οικονομίες κι έβρισκαν αγορές μέσω διακρατικών συμφωνιών, οι σοσιαλιστικές οικονομίες μπόρεσαν στο παρελθόν να παρατείνουν τη ζωή τους;

    Ο Freidrich Hayek, το 1944 που προέβλεψε το μοίρασμα του κόσμου σε δύο μέτωπα, καπιταλιστικό και σοσιαλιστικό, είπε ότι τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού θα αντέξουν έως 30 χρόνια, λόγω έλλειψης των μηχανισμών της αγοράς. Ίσως άντεξαν 10-15 χρόνια παραπάνω, λόγω των εμπορικών σχέσεων με τις οικονομίες της Δύσης.

    Σύστημα Υγείας: «Η Κούβα έχει εξαιρετικό σύστημα περίθαλψης»

    Θεωρείται αξιέπαινο το επίτευγμα του Κάστρο να δημιουργήσει ένα εξαιρετικό σύστημα περίθαλψης. Ποια, όμως, η διαφορά σε σχέση με το σύστημα υγείας στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες; Δηλαδή, αποτελεί επιτυχία το να καταργήσεις τα ατομικά δικαιώματα και να οδηγήσεις το πληθυσμό της χώρας στη φτώχεια και στη μιζέρια, με αντάλλαγμα ένα καλό σύστημα περίθαλψης; Ένα σύστημα, μάλιστα, που οι αναπτυγμένες χώρες δεν έχουν να ζηλέψουν σε κάτι.

    Αν δίναμε τη δυνατότητα στους κατοίκους της Κούβας να επιλέξουν «μεταξύ εξαιρετικού συστήματος περίθαλψης» κι ελεύθερης επιλογής, εργασίας, δυνατότητας να δημιουργούν και να παράγουν πλούτο αντί να περιμένουν τα δελτία τροφίμων, ατομικής ιδιοκτησίας, ελευθερίας στο εμπόριο, την μετακίνηση και την έκφραση, πιστεύει κανείς ότι θα επέλεγαν το «εξαιρετικό σύστημα περίθαλψης»;

    Συνεχίζουμε να παρατηρούμε ακόμα και τους μεγαλύτερους επικριτές των ΗΠΑ, όταν βρίσκεται σε κίνδυνο η υγεία τους, αντί να πηγαίνουν στην Κούβα για θεραπεία, να σπεύδουν παραδόξως στις ΗΠΑ.

    Ανθρωπιστική βοήθεια

    «Η Κούβα προσφέρει 37,000 γιατρούς σε ανθρωπιστικές αποστολές σε όλο τον κόσμο». Είναι αξιέπαινο μεν, αλλά πίσω από αυτή την προσφορά υπάρχει ένα σύστημα εκμετάλλευσης. Τα έσοδα που έχει η Κουβανική Κυβέρνηση από την απασχόληση των γιατρών της στο εξωτερικό, υπολογίζονται σε 7,6 δις $, με ελάχιστο μέρος από αυτά τα χρήματα να καταλήγουν στους εργαζόμενους (περίπου 65$ το μήνα).³

    Υπάρχουν πολλά παραδείγματα άθλιας εκμετάλλευσης, όπως το γεγονός ότι απαγορεύεται σε όποιον γιατρό νοσήσει από μεταδοτική ασθένεια να επιστρέψει στην Κούβα, ούτε καν για ταφή. Επίσης, αν αρνηθούν γιατροί να υπηρετήσουν στο εξωτερικό, η κυβέρνηση έχει τρόπους να τους εκβιάσει (απόλυση συγγενών από την εργασία, απαγόρευση πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στα παιδιά τους κ.α.).

    Η προσφορά της Κούβας σε γιατρούς δεν είναι παρά άλλο ένα σύστημα δουλείας και εκμετάλλευσης των κατοίκων της από το καθεστώς Κάστρο.

    Ιδιωτικοποιήσεις

    Κι όμως, γίνονται ιδιωτικοποιήσεις και στην Κούβα. Παραδόξως, δεν έχουμε ακούσει καμία διαμαρτυρία από τους εγχώριους θαυμαστές του Φιντέλ Κάστρο για το «ξεπούλημα» που γίνεται τα τελευταία χρόνια στην Κούβα, λόγω διακοπής των οικονομικών ενισχύσεων από φιλικά καθεστώτα:

    – H διαχείριση του Λιμανιού της Mariel δόθηκε στην PSA, την ανταγωνίστρια της Cosco

    – Η Καναδική Sherritt International⁴ εκμεταλλεύεται τα ορυχεία Νικελίου, το κατεξοχήν εξαγώγιμο προϊόν της χώρας. Η Sheritt, επίσης, έχει το 30% της Energas (11,6% του ηλεκτρικού ρεύματος της χώρας). Εκμεταλλεύεται, επίσης, τις πετρελαιοπηγές (Varadero, Yumuri κλπ), κοιτάσματα φυσικού αερίου και το 37,5% της εταιρίας Κινητής Τηλεφωνίας Cubacell .

    Όταν ο Κάστρο αναθέτει την εκμετάλλευση πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας σε πολυεθνικές εταιρίες με πλήρη αδιαφάνεια, τότε δεν είναι «αποικιοκρατικές συμβάσεις ξεπουλήματος» αλλά «δίκαιες συμφωνίες για το καλό του λαού» ;

    O «φτωχός» Φιντέλ

    Κατά ένα, επίσης, παράδοξο τρόπο, ο Φιντέλ Κάστρο φέρεται να έχει περιουσία 900 εκ. δολαρίων. Ο πρώην σωματοφύλακας του, Juan Reinaldo Sanchez⁵, υποστηρίζει ότι έχει χτίσει ένα υπερπολυτελές θέρετρο στο απομονωμένο νησί Cayo Piedra με 60μετρη προβλήτα, για να δένουν σοσιαλιστικά γιωτ.

    Το πως απέκτησε αυτή την περιουσία παραμένει μυστήριο. Υπάρχουν υπόνοιες για ενεργή συμμετοχή του καθεστώτος Κάστρο σε εμπόριο ναρκωτικών. Η τέλεια σοσιαλιστική κοινωνία έφτασε να εκτελεί στρατηγούς του Κουβανικού στρατού το 1988, όπως τον Arnaldo Ochoa το νούμερο τρία του καθεστώτος μετά τους αδελφούς Κάστρο, για συμμετοχή σε κυκλώματα διακίνησης κοκαΐνης. Συγκάλυψη ή άμεση εκκαθάριση; Μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ.

    Οικονομική ελευθερία

    Είναι αξιοσημείωτες οι επιδόσεις της Κούβας και φυσικά συνδέονται με τη φτώχεια που κυριαρχεί:

    – 177η χώρα στην οικονομική ελευθερία, σύμφωνα με το Index of Economic Freedom. Ξεπερνά σε κατάταξη μόνο τη Βόρειο Κορέα, ενώ στην 176η θέση είναι η Βενεζουέλα.

    – Στις αξιολογήσεις Doing Business και World Competitiveness Report, η Κούβα δεν συμμετέχει προφανώς, διότι αυτά είναι νεοφιλελεύθερα ιμπεριαλιστικά ινστιτούτα.

    Η Κούβα είναι μία χώρα που προσφέρεται για μια πραγματική σοσιαλιστική ζωή. Οι ενδιαφερόμενοι που επιθυμούν να μετοικήσουν στην Κούβα, ώστε να γλιτώσουν από την λαίλαπα του Νεοφιλελευθερισμού, είναι σημαντικό να γνωρίζουν τα ακόλουθα.

    Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά, η ανεργία είναι εξαιρετικά χαμηλή, στο 1,7% του πληθυσμού. Ο μέσος μισθός είναι περίπου 466 Pesos (αντιστοιχούν σε $19). Κι όμως, κανείς θαυμαστής του κουβανικού καθεστώτος δεν διαμαρτύρεται για τους άθλιους μισθούς. Φυσικά, υπάρχουν και τα περίφημα Libreta, δηλαδή τα δελτία τροφίμων για τη σίτιση του πληθυσμού.

    Αυτό είναι το μοντέλο της Κούβας. Εικονική απασχόληση με αστείους μισθούς και τα τρόφιμα, όταν υπάρχουν, τα μοιράζει το κράτος.

    Όσον αφορά τις συντάξεις ο μεγαλόψυχος Ραούλ Κάστρο το 2008 έκανε μια γενναία αύξηση της τάξης του 20%, ανεβάζοντας την ελάχιστη σύνταξη στα 9,5 δολάρια το μήνα⁶. Πάλι δεν ακούσαμε διαμαρτυρίες για τις άθλιες αμοιβές και την εξαθλίωση από τους ντόπιους θαυμαστές του υπαρκτού σοσιαλισμού, παρότι ξιφουλκούν καθημερινά για τα δεινά του καπιταλισμού.

    Ατομικές ελευθερίες

    Μεγάλες οι «επιτυχίες» του καθεστώτος Κάστρο και στις ατομικές ελευθερίες:

    – Διεξάγονται εκλογές τύπου «υπαρκτός σοσιαλισμός», δηλαδή δεν επιτρέπεται η συμμετοχή της Αντιπολίτευσης. Ακόμα κι αν επιτρεπόταν θα ήταν πρακτικά δύσκολη, διότι οι περισσότεροι ηγέτες της είναι φυλακισμένοι.

    – Η ελευθερία του τύπου είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη. Επιτρέπονται μόνο το κρατικό κανάλι τηλεόρασης κι ένα ραδιοφωνικό. Λογικά, θα είναι η χώρα πρότυπο για τον κ. Παπά.

    – Η χρήση ίντερνετ βρίσκεται σε καθεστώς ελέγχου και λογοκρισίας. Επιτράπηκε πρόσφατα σε κρατικά internet cafe κι απαγορεύεται η χρήση σε σπίτια, προφανώς για να μην μολυνθεί ο αγνός κουβανικός λαός από τη διεφθαρμένη δύση. Παρόλα αυτά, λειτουργεί μια μαύρη αγορά από κρατικούς αξιωματούχους που ενοικιάζουν τη δυνατότητα πρόσβασης σε άλλους πολίτες.

    – Οι εκτελέσεις λόγω πολιτικών φρονημάτων υπολογίζονται από 4,000 έως 33,000 για το χρονικό διάστημα 1958-1987. Οι διώξεις έναντι αντιφρονούντων ήταν ασταμάτητες. Το 1986 παρουσιάστηκε στο Παρίσι το βιβλίο «Castro’s Tropical Gulag», το οποίο περιείχε μαρτυρίες από πρώην φυλακισμένους του καθεστώτος. Γίνονται ιδιαίτερες αναφορές στα βασανιστήρια μέσα στις φυλακές, οι απάνθρωπες συνθήκες στα στρατόπεδα εργασίας και οι καταδίκες χωρίς μάρτυρες ή υπεράσπιση. Πολλές αναφορές γίνονται και από τη Διεθνή Αμνηστία για τα βασανιστήρια και τις διώξεις πολιτικών αντιπάλων στην Κούβα.

    – Οι ΛΟΑΤ όχι μόνο δεν είχαν δικαιώματα μέχρι την ανάληψη της εξουσίας από το Ραούλ Κάστρο το 2008, αλλά ήταν και θύματα διώξεων με αποκορύφωμα -την δεκαετία του 60- τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας (UMAP). Νωρίτερα ο Φιντέλ Κάστρο είχε δηλώσει «Δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι στην Κούβα». Ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Φιντέλ Κάστρο ήταν ο gay συγγραφέας, Reinaldo Arenas. Φυλακίστηκε με την κατηγορία της «ιδεολογικής απόκλισης». Τελικά κι αυτός απέδρασε από τη Κούβα με προορισμό τις ΗΠΑ. Το 1971 το Κουβανικό μορφωτικό και πολιτιστικό κογκρέσο κήρυξε την ομοφυλοφιλία ως «παρέκκλιση ασύμβατη με την επανάσταση»

    – Περίπου 1,200,000 Κουβανοί απέδρασαν από τη «φυλακή που περιτριγυρίζεται από νερό» προς τις ΗΠΑ, όπως αποκάλεσε την Κούβα η κόρη του Φιντέλ Κάστρο, Aλίνα Φερνάντεζ, η οποία επίσης απέδρασε το 1993 με πλαστό διαβατήριο. Υπάρχουν πολλές εξιστορήσεις για τις προσπάθειες Κουβανών να αποδράσουν. Η πλέον γνωστή είναι η μαζική μετανάστευση «Mariel Boatlift». Ξεκίνησε, όταν 10,000 προσπάθησαν να ζητήσουν πολιτικό άσυλο από την πρεσβεία του Περού. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι όποιος ήθελε μπορούσε να φύγει, με αποτέλεσμα 125,000 Κουβανοί να αποδράσουν σε λίγους μήνες. Η μαζική μετανάστευση σταμάτησε όταν η Αμερικανική Κυβέρνηση ανακάλυψε ότι η Κούβα έδινε δικαίωμα μετανάστευσης σε κρατούμενους από φυλακές και ψυχιατρικά ιδρύματα.

    Τι ήταν τελικά ο Φιντέλ Κάστρο;

    Έχει δώσει την απάντηση η κόρη του, Αλίνα Φερνάντεζ, από το 1993, λέγοντας ότι ο πατέρας της «δεν ήταν δικτάτορας αλλά τύραννος». Συγκεκριμένα, είπε: «Όταν οι άνθρωποι μου λένε ότι είναι ένας δικτάτορας, τους λέω ότι δεν είναι η σωστή λέξη. Για να κυριολεκτήσουμε, ο Φιντέλ είναι ένας τύραννος. Έχω ψάξει και τις δύο λέξεις στο λεξικό. Ο δικτάτορας είναι ένα πρόσωπο που αποκτά απόλυτη εξουσία για να αντιμετωπίσει μια κατάσταση εθνικής ανάγκης σε προσωρινή βάση. Ο τύραννος είναι ένα απόλυτος άρχοντας που δεν μπορεί να περιορισθεί από το νόμο και σφετερίζεται τα δικαιώματα των ανθρώπων.»

    Επίσης σε συνέντευξη της στο Foreign Policy στις 5/3/2008 είχε δηλώσει τα παρακάτω:

    «Όλοι συνεχίζουν να μιλάμε για επανάσταση ως κάτι ιδανικό, αλλά απλά ξεχνάμε ότι αυτό συνέβη πριν από 50 χρόνια. Και τώρα, σήμερα, οι άνθρωποι στην Κούβα ζουν σε μόλις υποφερτές συνθήκες διαβίωσης. Δεν μπορούν να βρουν τίποτα στην αγορά γιατί ούτε ρούχα, ούτε άλλα αγαθά έρχονται από το εξωτερικό. Και τα λίγα πράγματα που μπορείτε να βρείτε είναι τόσο ακριβά ώστε κανείς Κουβανός δε μπορεί να τα αγοράσει.

    Οι Κουβανοί έφαγαν, κοιμήθηκαν και ανέπνευσαν ιδεολογία για τα τελευταία 50 χρόνια, αλλά δεν μπορούν να ζήσουν από την ιδεολογία, και ο Ραούλ Κάστρο το γνωρίζει.

    Ως κάποια που ασκεί κριτική στο Κουβανικό καθεστώς δεν χρειάζεται να μιλήσω για ελευθερία ή για τις άλλες σπουδαίες έννοιες. Το μόνο πράγμα που πρέπει να επικεντρωθώ είναι η συνολική φτώχεια στην οποία οι Κουβανοί πρέπει να επιβιώσουν. Στην Κούβα σήμερα, υπάρχει ένα διπλό νομισματικό σύστημα στο οποίο όσοι έχουν μόνο κουβανικά πέσος πρέπει να επιβιώσουν με πέντε ή 10 δολάρια το μήνα. Βασικά, στην Κούβα δεν υπάρχει τίποτα για εκείνους που δεν έχουν μετατρέψιμα πέσος. Κατά ειρωνικό τρόπο, στη γη της επανάστασης, υπάρχει μια δραματική κοινωνική ανισότητα μεταξύ εκείνων που μπορούν να υπολογίζουν σε βοήθεια από αλλοδαπούς και τα χρήματα, ή και την εργασία στον τομέα του τουρισμού, και στους υπόλοιπους Κουβανούς.»

    Αυτόν τον αιμοσταγή δικτάτορα αποθεώνει ο Έλληνας πρωθυπουργός. Όμως, δεν μας κάνει εντύπωση, καθώς πριν λίγα χρόνια δήλωσε ότι θαύμαζε το έργο του Μάο: «Η σκέψη του Μάο σε πολλά σημεία της αξίζει. Το πιστεύω αυτό… Μπορεί τα κομμουνιστικά καθεστώτα να είχαν αυτό το τεράστιο έλλειμμα ελευθερίας, αλλά τουλάχιστον είχαν στο κέντρο της σκέψης τους τον άνθρωπο». «Κρατήστε τις ιδέες μου ζωντανές» φέρεται να δήλωσε ο Φ. Κάστρο. Όχι, Φιντέλ. Οι ιδέες του ολοκληρωτισμού, του αυταρχισμού, της εξάλειψης της αντίθετης άποψης, της εξαθλίωσης, του εξισωτισμού, της κατάργησης της ατομικότητας και του απόλυτου ελέγχου από το κόμμα, πρέπει να θαφτούν μαζί σου.

    1 http://www.wsj.com/articles/russia-writes-off-cuba-debt-1405083869

    ²http://www.reuters.com/article/us-cuba-debt-idUSKBN0TV0J320151212#i3FOTVSlvb2QUYAG.97

    ³http://www.wsj.com/articles/mary-ogrady-cubas-slave-trade-in-doctors-1415573715
    http://www.sherritt.com/English/Our-Business/Electricity/default.aspx
    www.dailymail.co.uk/news/article-3066116/Fidel-Castro-s-double-life-revealed-Cuban-dictator-s-ex-bodyguard-claims-directed-cocaine-trafficking-operations-like-real-godfather-interfered-officials-trial.html
    http://news.bbc.co.uk/2/hi/americas/7370304.stm

    *Ο Μάκης Σπυράτος είναι Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

    *Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Liberal την 1η Δεκεμβρίου, 2016.

  • Πριν το αυγουστιάτικο μακροβούτι

    …Πριν βουτήξετε για το βαθύ Αυγουστιάτικο μακροβούτι, ας σας κάνω ένα brief για το προσφυγικό όπως ξέρει κάποιος που ασχολείται με το θέμα απ τον πόλεμο της Κύπρου το 1974.

    Στη χώρα βρίσκονται σε ακατάλληλους καταυλισμούς (για τους οποίους πληρώνεται η χώρα) γύρω στους 60.000 άνθρωποι, που η κυβέρνηση αρνείται να διαχωρίσει σε πρόσφυγες ή μετανάστες. 10.000 στα 4 νησιά και οι άλλοι σε 60 περίπου κέντρα (δεν αναφέρομαι στο κολαστήριο του Ελληνικού και σε όσους μένουν σε τρώγλες ανά την επικράτεια από πριν), αλλά και σε πολλά ενοικιαζόμενα διαμερίσματα.

    Σύμφωνα με τη συμφωνία με την ΕΕ και το νόμο 4375/16, οι άνθρωποι αυτοί θα έπρεπε να καταγραφούν και ταυτοποιηθούν στους χώρους που διαμένουν προκειμένου να γίνει η προώθησή τους σε άλλες χώρες (μιλούσαμε για 160.000). Αυτό γίνεται με ρυθμούς χελώνας σε καταστολή, καθόσον μόνο 1500 (!!!) έχουν περάσει συνέντευξη και γι’ αυτό μόνο 100 έχουν επιστρέψει στην Τουρκία και μόνο 500 έχουν μετεγκατασταθεί σε άλλες χώρες. Η επιστροφή στην Τουρκία γενικά είναι στον αέρα ανεξάρτητα απ την τήρηση των όρων της συμφωνίας ΕΕ με τη χώρα αυτή καθόσον αμφισβητείται δυνατά κατά πόσον αποτελεί αυτό που οι Διεθνείς Συνθήκες περιγράφουν ως «ασφαλή τρίτη χώρα» για πρόσφυγες και μετανάστες.

    Υπεράνθρωπες προσπάθειες γίνονται από διεθνείς αλλά και ελληνικές ΜΚΟ που γνωρίζουν και ειδικεύονται στο θέμα και κυρίως στην προστασία ευάλωτων ομάδων, ανήλικων, οικογενειών προς συνένωση, ανάπηρων κτλ, με τεράστιες δυσκολίες που τους δημιουργεί η ελληνική κυβέρνηση.

    Οι άνθρωποι αυτοί (οι πρόσφυγες όχι οι μετανάστες), έχουν το δικαίωμα να περάσουν απ την καθοριστική συνέντευξη μέσα σε 25 μέρες απ την ημέρα υποβολής της αίτησής τους για άσυλο (Διεθνή Προστασία), αλλιώς μπορούν να βγαίνουν απ τους χώρους όπου κρατούνται σήμερα. Αποτέλεσμα να μην ξέρουν τί τους περιμένει και να μην ξέρουν τί να κάνουν, πώς να περάσουν τον καιρό τους.

    Σας αφήνω να φανταστείτε τί θα γίνει απ το φθινόπωρο αν η κυβέρνηση δεν καταφέρει να οργανώσει τη συνέντευξη, την καταγραφή και την ταυτοποίηση, μοναδικές προϋποθέσεις για τη μετεγκατάστασή τους σε άλλες χώρες.
    Σας αφήνω να φανταστείτε τί θα γίνει με την οργάνωση άλλων καταυλισμών για τις 60.000 που φιλοξενούνται σε ακατάλληλους χώρους.
    Σας αφήνω να φανταστείτε πώς θα οργανωθεί η πιθανή παραμονή τους εδώ για χρόνια.
    Σας αφήνω να φανταστείτε τί θα γίνει αν η Τουρκία αποφασίσει να διοχετεύσει ανεξέλεγκτους αριθμούς προς τη χώρα μας.

    Σας αφήνω να κάνετε το μακροβούτι…

    Γρηγόρης Βαλλιανάτος,
    Μέλος της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης
    FB profile | Twitter Profile

Σελίδα 1 από 512345