• Για τον Νόμο ταυτότητας φύλου

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία εκφράζει τη χαρά της που οι διεμφυλικοί συμπολίτες μας καταγράφουν τα πρώτα βήματα για την ελευθερία και την αξιοπρέπειά τους και στη χώρα μας επιτέλους.

    Ο Νόμος για την ταυτότητα φύλου μπορεί να μην αφορά πολλά άτομα αλλά αυτά που αφορά τα επηρεάζει σε ζωτικό βαθμό.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία εκφράζει όμως και την απογοήτευσή της για τα απαξιωτικά σχόλια που ακούστηκαν μέσα και έξω από τη Βουλή και που αναδεικνύουν τον πόσο δρόμο έχουμε να διανύσουμε ακόμη για την ανοικτή κοινωνία που θα εντάσσει πλήρως τα διεμφυλικά άτομα, καθώς και την έλλειψη ενημέρωσης για τα θέματα που αφορούν στην ταυτότητα φύλου.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα συνεχίσει τον αγώνα της για ισονομία, αναγνώριση και αποδοχή των ανθρώπων που με τον αυτοπροσδιορισμό τους θα βιώνουν την ελευθερία σ όλα τα χρώματά της.

  • Άλλη μια μέρα άλλη μια παράλογη επιβάρυνση!

    Η κυβέρνηση επαναφέρει τη λογική των δασμών σε μέσα αποθήκευσης, εγγραφής, και αναπαραγωγής έργων «πνευματικής ιδιοκτησίας» με επιβάρυνση της αξίας τους από 2 έως 6%.

    Αναρωτιόμαστε αν οι συγγραφείς του νομοσχεδίου έχουν υπολογίσει την πιθανή απώλεια εσόδων και ζημιά που προκαλείται στις εγχώριες εταιρίες πωλήσεων των εν λόγω συσκευών και μέσων; Σε μια εποχή που όλες οι δημοκρατίες παγκοσμίως προσπαθούν να βοηθήσουν τους πολίτες των χωρών τους να οικειοποιηθούν τις νέες τεχνολογίες και να προάγουν την ψηφιοποίηση, η Ελλάδα προωθεί λουδίτικες πολιτικές και διδάσκει την τεχνοφοβία στα σχολεία.

    Οι δημιουργοί δεν χρειάζονται τον πατέρα κράτος να τους χαρτζιλικώνει, χρειάζονται ελευθερία για να δημιουργούν.

  • Πάμε πάλι: Δραχμή σημαίνει….

    Έχει διαμορφωθεί ένας αριθμός φωνών που θέλουν να λέγονται «έγκριτες» και σπουδαγμένες στα οικονομικά, που στα κοινωνικά μέσα υποστηρίζουν ένθερμα πως το ευρώ είναι ο κύριος υπεύθυνος για τη χρόνια ύφεση και κρίση που περνά η χώρα και πως με την έξοδο από την ευρωζώνη και τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα θα βγούμε από την κρίση και θα μπούμε σε τροχιά ανάπτυξης.

    Ως φιλελεύθερος δεν έχω πρόβλημα να επαναλάβω μια φράση που είχε συζητηθεί το 2014, πως το «νόμισμα δεν είναι φετίχ». Η φιλελεύθερη θέση δεν είναι ευρώ ή δραχμή, αλλά ένα νόμισμα που θα αντανακλά όσο το δυνατόν περισσότερο στην πραγματική αξία των αγαθών. ‘Ενα νόμισμα που θα έχει αξία.

    Οπότε, ας δούμε τι σημαίνει ρεαλιστικά και συγκεκριμένα μια μετάβαση σε ένα εθνικό νόμισμα. Χάρη του συλλογισμού ας αγνοήσουμε το παρόν πολιτικό σύστημα και τις δυνατότητές του. Ας υποθέσουμε πως έχουμε μια κυβέρνηση τεχνοκρατική. Η μετάβαση σε ένα εθνικό νόμισμα ανοίγει το τεράστιο μέτωπο της αξιοπιστίας του νομίσματος.

    Να αρχίσουμε από τα βασικά. Αν νομίζετε πως βγάινοντας από το ευρώ θα μπορούμε να τυπώσουμε όσα χρήματα θέλουμε και αυτά, όταν μοιραστούν στον κόσμο θα του δώσουν αυτά που χρειάζεται για να ζήσει, κάντε την παρακάτω άσκηση: Γράψτε σε μια χαρτοπετσέτα «100 ευρώ» ή «100.000.000 νέες δραχμές» και παρουσιάστε αυτή τη χαρτοπετσέτα σε ένα super market να δούμε τι θα σας πουλήσουν σε αντάλλαγμα αυτής της χαρτοπετσέτας.

    Αφού έτσι ξεκαθαρίσαμε το αυτονόητο, πως η διολίσθηση στον υπερπληθωρισμό δεν θα αποτελέσει λύση αλλά καταστροφή, ας προχωρήσουμε σε πιο σοβαρές απαντήσεις. Η στήριξη της αξιοπιστίας ενός νέου νομίσματος γίνεται μόνο όταν όλα τα σημάδια από αυτούς που εφαρμόζουν την οικονομική πολιτική δείχνουν την πρόθεση πως αυτό το νόμισμα δεν θα καταντήσει χαρτοπετσέτα. Αυτό σημαίνει πως τύπωμα για μισθούς και συντάξεις δεν έχει. Η Τράπεζα της Ελλάδας θα πρέπει να έχει πλήρη αυτονομία και αυστηρό στόχο για τον πληθωρισμό από την πολιτική ηγεσία. Η κυβέρνηση θα πρέπει να ξετυλίξει μια σειρά μέτρων που θα αλλάξουν τις βράχυ-, μέσο- και μακροπρόθεσμες εκτιμήσεις σε τόσο θετικες προβλέψεις που οι διεθνείς αγορές και οργανισμοί θα στηρίξουν αυτό το νέο νόμισμα.

    Εμένα αυτό μου ακούγεται σαν πέντε μνημόνια ταυτόχρονα. Κάθε κομμάτι του κράτους που δεν έχει βασική λειτουργια θα πρέπει να κλείσει μέσα σε ένα εξάμηνο. Η απελευθέρωση της οικονομίας θα πρέπει να είναι πιο ριζική από όσο ζητά η ευρωζώνη. Οι φορολογικοί συντελεστές πρέπει να πέσουν, αλλά ακόμα περισσότερο πρέπει να μειωθούν οι κρατικές δαπάνες, ώστε τα πλεονάσματα του προϋπολογισμού να δώσουν σιγουριά πως το κράτος θα είναι μικρό, νοικοκυρεμένο και με διάθεση να μειώσει το χρέος του.

    Το επενδυτικό κλίμα θα πρέπει να γίνει ιδιαίτερα φιλικό στους ενδιαφερόμενους επενδυτές. Κομμάτια  της νομοθεσίας που αφορούν τις επιχειρήσεις, ακόμα και της περιβαλλοντικής νομοθεσίας θα πρέπει να ανασταλούν. Η προστασία των περιουσιακών δικαιωμάτων και των επενδύσεων θα πρέπει να λάβει προτεραιότητα. Η ταχύτητα απονομής της δικαιοσύνης θα πρέπει επίσης να λάβει τη δέουσα προσοχή. Ακόμα και η δυνατότητα επίλυσης διαφορών σε δικαστήρια άλλων χωρών με τη δέσμευση της ελληνικής πολιτείας πως θα τις υλοποιήσει.

    Θα πρέπει να δημιουργηθούν ζώνες ελεύθερου εμπορίου και μάλιστα πολλές. (Δείτε γι’αυτό την σχετική μελέτη του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών- Μάρκος Δραγούμης εδώ).

    Θέσφατα του κοινωνικού κράτους όπως τα σχολεία, τα νοσοκομεία, και οι συντάξεις θα πρέπει να μετατραπούν από δωρεάν σε όλους σε δωρεάν και προσβάσιμα στις πιο χαμηλές εισοδηματικές ομάδες. Η διαχείριση μουσείων, αρχαιολογικών χώρων, θεάτρων και άλλων υποδομών θα πρέπει να ανατεθεί σε ιδιωτικούς οργανισμούς και να λειτουργήσουν με μη ζημιογόνο τρόπο. Οι συντάξεις θα πρέπει να μειωθούν στα νέα διαθέσιμα ποσά που θα οριστούν στον προϋπολογισμό. Τα περισσότερα νοσοκομεία και σχολεία θα πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν. Οι όποιες υπηρεσίες πρόνοιας να μειωθούν τουλάχιστον στους μισούς δικαιούχους. Ακόμα και η αγαπημένη πρόταση των φιλελεύθερων για Ενιαίο Εγγυημένο Εισόδημα θα πρέπει να επανεξεταστεί όσον αφορά την οικονομική της βιωσιμότητα. Δε γνωρίζω, αν τεχνικά γίνεται οι υπάρχουσες καταθέσεις να παραμείνουν σε ευρώ, ώστε να μη χτυπηθούν και με αυτόν τον τρόπο οι πολίτες.

    Η ριζοσπαστική απελευθέρωση της οικονομίας και μείωση του κράτους είναι ευπρόσδεκτα από κάθε φιλελεύθερο, αλλά η ταχύτητα που θα πρέπει να γίνουν όλα τα παραπάνω για να στηριχτεί ένα νέο νόμισμα θα προκαλέσουν πολλές αντιδράσεις και πολλούς χαμένους. Δεν είναι σίγουρο πως θα υπάρχει χρόνος για να προσαρμοστεί ένα κρατικοδίαιτο εργατικό δυναμικό και ένας κρατικοδίαιτος και αργός εγχώριος επιχειρηματικός κόσμος στις νέες συνθήκες. Η δημιουργική καταστροφή θα είναι εκτενής. Απλώς, θα είναι «δημιουργική» και όχι «καταστροφική» που θα είναι η επιλογή της Βενεζουελοποίησης της χώρας.

    Υπάρχει και ένα τρίτο σενάριο, αυτών της παρουσίασης «ενάρετων» δημοσίων επενδύσεων με νεό νόμισμα που θα βοηθήσουν την οικονομία να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Ίσως με ομόλογα που θα μπορούσαν να αγοράσουν ξένοι επενδυτές. Με το ιστορικό της Ελλάδας στη διαχείριση των δημοσίων επενδύσεων, είμαι πολύ σκεπτικός για το αν μπορεί να πετύχει. Αν το νέο νόμισμα δεν διολισθήσει πολύ, η οικονομία πάει πολύ καλά και οι προβλέψεις μένουν εξαιρετικές, πιθανόν να υπάρχει ένα περιθώριο στο μέλλον για κάποιες στοχευμένες δημόσιες επενδύσεις. Αλλά μια τέτοια συζήτηση μπορεί να γίνει μόνο πάνω σε συγκεκριμένες προτάσεις με ξεκάθαρη και μετρήσιμη ανταποδοτικότητα.

    Η μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα ανοίγει ένα τεράστιο μέτωπο στη χώρα. Πολλές μεταρρυθμίσεις μπορούν να γίνουν εντός της ευρωζώνης με τη στήριξη των ευρωπαϊκών θεσμών. Πιο ήπια και ομαλά. Μάλιστα πολλά από αυτά που αναφέρω θα μπορούσαν να γίνουν εντός ευρώ, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί δεν θα έφερναν αντίρρηση. Ίσως αν έβλεπαν ένα καλογραμμένο και τεκμηριωμένο σχέδιο που θα έβγαζε οικονομικό νόημα να βοηθούσαν στην ενίσχυση της κοινωνικής προστασίας.

    Εγώ δεν έχω πρόβλημα ούτε με την οικονομική απελευθέρωση ούτε με τη δραστική μείωση του κράτους. Αλλά αυτοί που μιλάνε για έξοδο από το ευρώ και μάλιστα θεωρούνται ως «έγκριτοι» μελετητές της οικονομίας θα πρέπει να είναι τόσο ξεκάθαροι όσο και εγώ. Οι πολίτες πρέπει να είναι πλήρως συνειδητοποιημένοι και ενημερωμένοι για αυτή την κρίσιμη επιλογή.

    Αν βάλουμε κατά μέρος το τρίτο σενάριο, οι επιλογές είναι δύο και ξεκάθαρες: Βενεζουέλα ή Χονγκ Κόνγκ, Ζιμπάμπουε ή Ελβετία. ‘Οσοι ζητάνε μια τόσο ριζοσπαστική λύση που θα επηρεάσει τις ζωές τόσων πολλών πολιτών δεν μπορούν πια να μιλάνε αφηρημένα. Αν η πλειοψηφία των πολιτών φτάσει ποτέ να υποστηρίζει τη ριζική φιλελευθεροποίηση της χώρας, τότε ίσως και οι φιλελεύθεροι να υποστηρίξουν την έξοδο από το ευρωπαϊκό νόμισμα.

    Του Νίκος Χαραλάμπους – Αντιπρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο liberal στις 27 Φεβρουαρίου 2017

  • Κύριε Λαπαβίτσα, ήμασταν λίγοι οι φιλελεύθεροι, εσείς μας κάνατε πολλούς!

    Απάντηση στο άρθρο του κου Λαπαβίτσα στο Liberal από τον Πρόεδρο της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

     

    Αναρωτιέται αν υπάρχουν σήμερα στη Ελλάδα Φιλελεύθεροι. Θα απαντήσω κατηγορηματικά «Ναι»! Ήμασταν λίγοι προ της κρίσης αλλά χάρις στις επιλογές υπεράσπισης του μεγάλου κράτους από τις κυβερνήσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και ακόμα περισσότερο λόγω της καταστροφικής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα οι πολίτες που ενστερνίζονται την ανάγκη για μικρό αλλά λειτουργικό κράτος, ελεύθερη αγορά και χαμηλή φορολόγηση, έχουν πολλαπλασιαστεί.

    Εδώ ήμασταν έστω και λίγοι Κύριε Λαπαβίτσα:

    • Όσοι υποστηρίζαμε την ανάγκη περιστολής της κρατικής σπατάλης όταν σύσσωμα τα κοινοβουλευτικά κόμματα από αριστερά και δεξιά έκαναν πλειοδοσίες εξαγοράς ψήφων. Αλήθεια, ποια στάση τηρήσατε εσείς ή ο τότε ΣΥΡΙΖΑ στις αθρόες κομματικές προσλήψεις;
    • Όσοι ζητούσαμε το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, το άνοιγμα μονοπωλιακών αγορών, ιδιωτικοποιήσεις με ανοιχτούς διαγωνισμούς και όχι αναθέσεις σε έναν προνομιακό εταίρο αλλά σε όσους το δυνατόν περισσότερους, διότι ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο παρεοκρατισμός.
    • Ήμασταν αυτοί που θέταμε ζήτημα διαφάνειας στους δημόσιους διαγωνισμούς, την ανάθεση υπηρεσιών εκτός του Δημοσίου που είναι ανίκανο να διαχειριστεί το οτιδήποτε, επιθυμούσαμε το ελεγχόμενο, μικρό, διάφανο κράτος που λειτουργεί με δομείς αξιολόγησης και λογοδοσία.
    • Καταγγείλαμε τους κομματικούς διορισμούς και το ξεχείλωμα των κρατικών δομών. Όταν πλησίασαν οι εξαρτώμενοι από τον Δημόσιο τομέα το 1 εκ. σε αριθμό, εμείς μιλούσαμε για την επικείμενη καταστροφή.
    • Επιζητούσαμε τη δημιουργία ευνοϊκού και ισότιμου περιβάλλοντος για όλους όσους θέλουν να δοκιμάσουν την τύχη τους στην ελεύθερη αγορά χωρίς αποκλεισμούς αλλά με απλούς και ρητούς κανόνες.
    • Επιχειρηματολογούσαμε υπέρ της ανάγκης ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστήμιων και τη σύνδεσή τους με την αγορά εργασίας.
    • Μιλούσαμε για την στρεβλή χρήση των επιδοτήσεων που περισσότερο έβλαψαν παρά βελτίωσαν την Ελληνική οικονομία.
    • Το άδικο αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα που ευνόησε συντεχνιακά συμφέροντα πενηντάρηδων συνταξιούχων με ανύπαρκτες εισφορές και κατέκλεψε εισφορές ανθρώπων που ήταν συνεπείς και πλήρωναν επί δεκαετίες εισφορές.
    • Επισημαίναμε την ανάγκη άμεσου εκσυγχρονισμού του συστήματος απονομής της δικαιοσύνης και καταπολέμησης της γραφειοκρατίας όχι σαν ευχολόγιο αλλά με κατάργηση ρυθμίσεων, περιττών διαδικασιών και κλείσιμο άχρηστων φορέων του δημοσίου.
    • Όταν ο ομοτράπεζός σας Κος Βαρουφάκης ισχυριζόταν ότι είναι πολύ χρήσιμοι οι μισθοί υπαλλήλων π.χ. του ΟΣΕ ακόμα και αν κάθονται, εμείς λέγαμε ότι αυτό είναι η συνταγή της καταστροφής της παραγωγικής δομής της χώρας.

    Κυρίως όμως θεωρούμε φιλελεύθερους όλους αυτούς που επιχειρούν χωρίς τη στήριξη του κράτους και δίνουν καθημερινά αγώνα επιβίωσης απέναντι στις δυσχερείς γραφειοκρατικές δομές, την παράλογη γραφειοκρατία και την υπερφορολόγηση, αυτοί που βασίζονται στις ατομικές τους δυνάμεις και όχι στην προστασία από το κράτος. Είναι φιλελεύθεροι όλοι όσοι αγωνίζονται να αυξηθεί η ελευθερία σε αυτή τη χώρα.

    Το μεταπολιτευτικό μοντέλο το οποίο εμείς καταγγείλαμε αλλά η Αριστερά και η Δεξιά υπερθεμάτιζαν ήταν το εξής:

    Δανεισμός ->  Μισθοί και παροχές ΔΥ + Προμήθειες Δημοσίου +  Πλουσιοπάροχες συντάξεις ευγενών ταμείων ->  Κατανάλωση

    Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος οικονομολόγος για να καταλάβει ότι αυτό το μοντέλο θα οδηγούσε τη χώρα στο γκρεμό.

    Έξοδος από το ευρώ

    Αν θα έπρεπε να ενταχθεί η Ελλάδα στο ευρώ είναι μια μεγάλη συζήτηση. Από την στιγμή που βρίσκεται εντός ευρώ, η επιστροφή στη δραχμή μόνο μεγαλύτερη καταστροφή θα φέρει, επιγραμματικά αναφέρω:

    • Τις εκθέσεις (ΤτΕ, ΕτΕ, Χ. Πισσαρίδης κλπ) που αναφέρουν επιπλέον μείωση του ΑΕΠ από 40% έως και 60%.
    • Τον υπερπληθωρισμό που είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσει, έχουμε την εμπειρία από τις υποτιμήσεις της δεκαετίας του ‘80 πώς οι κυβερνήσεις λήστευαν τους αποταμιευτές.
    • Η περίοδος που η δραχμή είχε σταθερότητα ήταν όταν ήταν συνδεδεμένη με το δολάριο, δηλαδή ένα σκληρό νόμισμα.
    • H χώρα θα μείνει υπερχρεωμένη στην περίπτωση εξόδου και με πολύ μεγαλύτερο χρέος, αποκλεισμένη από τις διεθνείς αγορές χρηματοδότησης και τα έσοδα των εξαγωγών θα είναι το μάξιμουμ όριο χρηματοδότησης απαραίτητων εισαγωγών ή θα πρέπει οι μισθοί να υποτιμηθούν ακόμα περισσότερο προκειμένου να προσελκύσουν επενδύσεις ή υπηρεσίες. Στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη οικονομία αυτό είναι εφιαλτικό σενάριο και θα σημάνει την πλήρη κατάρρευση των Ελληνικών εξαγωγικών επιχειρήσεων. Όποιος επιλέγει την απομόνωση επιλέγει τη φτώχεια και τον αυταρχισμό!
    • Έξοδος από το ευρώ σημαίνει σταδιακά και έξοδο από την ΕΕ, δηλαδή αποβολή από τον ενιαίο χώρο ελεύθερης διακίνησης αγαθών, υπηρεσιών, εργαζομένων, κεφαλαίων κλπ. Θα είμαστε χαμένοι από αυτό, είναι σχεδόν βέβαιο.
    • Όταν και αν υπάρξει ξανά τραπεζικός κλάδος σε περιβάλλον δραχμής, δυστυχώς θα περιμένουμε δανειοδοτήσεις σε επιχειρήσεις μέσω κομματικών γραφείων και ημετέρων, όπως συνέβαινε μέχρι και πριν 20 χρόνια.

    Χωρίς τραπεζική υποστήριξη, οι πλέον χαμένοι είναι οι μικροεπιχειρήσεις ειδικά οι νέες που δεν έχουν προσβάσεις και μέσα.

    • Το νόμισμα είναι ένα εργαλείο, μια κυβέρνηση μπορεί να χρησιμοποιήσει το εθνικό νόμισμα και να διαλύσει την οικονομία της χώρας βλ. Βενεζουέλα ή να έχει κοινό νόμισμα όπως πχ. η Ιρλανδία, η Εσθονία ή η Φινλανδία και να διαπρέπει. Αναφέρω αυτές τις χώρες διότι η Ιρλανδία βρισκόταν στο ίδιο επίπεδο με την Ελλάδα το 1981, η Εσθονία έχει πλησιάσει το βιοτικό μας επίπεδο παρότι το 1991 βγήκε πάμφτωχη από την ΕΣΣΔ και η Φινλανδία το 1992 ζητούσε από την Ελλάδα να μεσολαβήσει προκειμένου να λάβει δάνειο από την ΕΕ για να αποφύγει τη χρεοκοπία. Το χαρακτηριστικό που έχουν αυτές οι χώρες είναι ότι και στις τρεις κυριαρχούν οι φιλελεύθερες πολιτικές σε αντίθεση με την Βενεζουέλα που έχει πρότυπο τον Μαρξισμό.

    Όσον αφορά στη στάση πληρωμών ίσως η καλύτερη λύση θα ήταν η χρεοκοπία εντός ευρώ, το 2010. Προσωπικά με μεγάλη χαρά θα έβλεπα μια τεράστια περικοπή του χρέους και γιατί όχι πλήρη διαγραφή του. Ωραία! Και μετά;

    Θα είχαμε λύσει τις παθογένειες της μη ανταγωνιστικής οικονομίας και της χαμηλής παραγωγικότητας; Τη συνεχή διόγκωση του κράτους; Τους διορισμούς ημετέρων; Τις παράλογες απαιτήσεις των συντεχνιών; Τις παρεοκρατικές αναθέσεις; Τις αγορές που έχουν κλείσει οι διάφορες συντεχνίες; Η μήπως η χώρα θα γινόταν έρμαιο επιτήδειων μαυραγοριτών που θα είχαν φυγαδεύσει τα χρήματά τους εκτός Ελλάδος;

    Όσον αφορά στις Τράπεζες, σε κανονικές συνθήκες φυσικά και θα απαιτούσα την πλήρη ανάληψη από τις τράπεζες για το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί. Να θυμηθούμε όμως τη διαπλοκή μεταξύ κράτους και τραπεζών και τι συνέβη όταν κάποιες τράπεζες αρνήθηκαν να αγοράσουν Ελληνικά κρατικά ομόλογα την περίοδο προ της κατάρρευσης; Οι παλαιοί μέτοχοι δεν πλήρωσαν με την πλήρη απαξίωση των μετοχών τους; Κλείσιμο των Τραπεζών δεν σημαίνει και πλήρη απώλεια των καταθέσεων; Να θυμηθούμε ότι οι τραπεζικές μετοχές επανέκτησαν πλήρως την αξία τους το 2014 και τα 25 δις των ανακεφαλαιοποίησεων θα μπορούσαν να επιστραφούν χωρίς επιβαρύνσεις αλλά η «υπερήφανη» διαπραγμάτευση Σύριζα τίναξε τις Τράπεζες στον αέρα και οδήγησε στα capital controls.

    Το ερώτημα είναι γιατί δεν ακολουθήσαμε το φιλελεύθερο πρότυπο της Ιρλανδίας; Θυμίζω ότι είχε χρέος 120% το 2012 και σήμερα έχει 75%. Πώς πέτυχε αυτό το θαύμα; Απλούστατα, πάλεψε να διατηρήσει τα πλεονεκτήματα της ιδιαίτερα ανταγωνιστικής χαμηλής φορολόγησης και ασχολήθηκε με το να προσελκύσει ακόμα περισσότερες επενδύσεις, ασχολήθηκε περισσότερο με το ΑΕΠ παρά με το χρέος. Εμείς εδώ ασχολούμαστε με το χρέος και έχουμε παραμελήσει τελείως αυτό που δημιουργεί πλούτο και ευημερία! Ο λόγος που η χώρα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο είναι η πλήρης απουσία φιλελεύθερων πολιτικών!

    Κύριε Λαπαβίτσα γράψατε ότι «Καλό θα ήταν οι φιλελεύθεροι της μόδας να κοίταζαν λίγο πιο προσεκτικά τα του οίκου τους». Ο Φιλελευθερισμός δεν είναι μια δογματική κλειστή οικονομιστική αντίληψη. Είναι οι αρχές της ελεύθερης οικονομίας, της ανοικτής κοινωνίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Είτε μας αρέσει είτε όχι οι χώρες με το υψηλότερο βιοτικό επίπεδο σήμερα βασίζονται σε φιλελεύθερες αρχές!

    Ακόμα και η Βρετανία, στην οποία ζείτε και απολαμβάνετε τα προνόμια της ελεύθερης μετακίνησης της ΕΕ, είναι μια από τις πιο φιλελεύθερες χώρες στον κόσμο. Να σας θυμίσω ότι η Μ. Θάτσερ παρέλαβε μια παρηκμασμένη χώρα στο ΔΝΤ και παρέδωσε μια ισχυρή ξανά οικονομία μέσω επώδυνων αλλά απαραίτητων φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων

    Οι φιλελεύθερες πολιτικές έχουν κυριαρχήσει παγκοσμίως και πέτυχαν την τεράστια μείωση της φτώχειας τα τελευταία 25 χρόνια ειδικά στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Σήμερα οι φτωχότεροι του πλανήτη ονειρεύονται να ζήσουν στις χώρες που κυριαρχεί ο περίφημος «Νεοφιλελευθερισμός». Αναφέρω ενδεικτικά: ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία, Ν. Ζηλανδία, Μ. Βρετανία, Ολλανδία, Γερμανία, Δανία κλπ.

    Παραδόξως κανείς δεν ενδιαφέρεται να μεταναστεύσει σε χώρες που έχουν κάποιου είδους μαρξιστικό καθεστώς.

    Επίσης αυτές οι χώρες είναι κορυφαίες στους κύριους δείκτες οικονομικής αξιολόγησης, όπως:

    • Δείκτης Οικονομικής Ελευθερίας – Heritage / Ελλάδα, θέση Νο 127
    • Δείκτης παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας – WEF / Ελλάδα, θέση Νο 86
    • Doing Business – World Bank / Ελλάδα, θέση Νο 61

    Ακόμα περισσότερο όμως οι παραπάνω χώρες έχουν ελευθερία επιλογής, ισονομία, ισχυρούς θεσμούς, ελευθερία έκφρασης, προστασία των μειοψηφιών, και αυτές οι πολιτικές ελευθερίες έχουν ως θεμέλιο την οικονομική ελευθερία.

    Σας συνιστώ λοιπόν να ασχοληθείτε «με τα του οίκου του Μαρξισμού» Κύριε Λαπαβίτσα διότι οπουδήποτε εφαρμόστηκε, τα αποτελέσματα ήταν αυταρχικά, μιλιταριστικά καθεστώτα, διώξεις αντιφρονούντων, αποστέρηση οικονομικών και πολιτικών ελευθεριών και τελικά πλήρη κατάρρευση της κοινωνίας και του βιοτικού επιπέδου! Έχουμε κουραστεί να ακούμε επιχειρήματα «Δεν εφαρμόστηκε σωστά» «Δεν ήταν κατάλληλος ο Χ ηγέτης» «ο λαός δεν ήταν ώριμος» η πραγματικότητα είναι ότι αυτός είναι ο μαρξισμός: δυστυχία και εξαθλίωση.

    Ο λόγος που η χώρα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο είναι η πλήρης απουσία φιλελεύθερων πολιτικών όπως χαμηλή φορολόγηση, σταθερό φορολογικό περιβάλλον, μείωση της τεράστιας γραφειοκρατίας, κλείσιμο των άχρηστων δημόσιων οργανισμών κλπ. Μέχρι στιγμής το μόνο που δεν έχει δοκιμαστεί είναι η ριζική μείωση του κράτους. Αυτή είναι η μόνη διέξοδος για τη χώρα!

    Του Μάκη Σπυράτου – Πρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο liberal στις 21 Ιουνίου 2017

  • Fisy drinx Ιουνίου – Αθήνα

    2017_06_drinx_ath

  • Η νίκη Μακρόν και οι φιλελεύθεροι προβληματισμοί για τους υποστηρικτές Λε Πεν

    macron-le-pen-small

    macron-le-pen-smallΜεγάλη η νίκη του Μακρόν και ανακουφιστική η ήττα της Λε Πεν στις macron-le-pen-smallΠροεδρικές εκλογές. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε πως δέκα εκατομμύρια Γάλλοι ψηφοφόροι ψήφισαν για την Μαρίν Λε Πεν και αυτά που υποστηρίζει. Πρέπει να ακουστούν οι ανησυχίες τους και να εξεταστεί το γιατί ψήφισαν αυτό που ψήφισαν. Θα μπορούσα να τους κατατάξω σε δύο κατηγορίες.

    α) Αυτούς που έχουν «αισθητικό πρόβλημα» με το διαφορετικό. Δεν τους αρέσει να βλέπουν μαύρους, μουσουλμάνους με μαντίλες, ξένες επιγραφές στα μαγαζιά. Με αυτούς πράγματι δεν μπορείς να συζητήσεις. Έχουν την εικόνα της χώρας στην παιδική τους ηλικία και την αποζητούν μη μπορώντας να καταλάβουν πως και η Γαλλία της παιδικής τους ηλικίας θα έμοιαζε ξένος τόπος για τους παππούδες τους.

    β) Σε αυτούς που έχουν βάσιμες ή αβάσιμες ανησυχίες για την δημόσια τάξη και την ασφάλειά τους, για τις δουλειές τους, για το μέλλον τους. Σε αυτούς πρέπει αυτά τα θέματα να συζητηθούν.

    Όσο απλοϊκό είναι να πιστεύεις πως όλοι οι μετανάστες είναι κακοί και εν δυνάμει τρομοκράτες άλλο τόσο απλοϊκό είναι να νομίζεις πως όλοι οι μετανάστες θα είναι καλοί και υπάκουοι στους νόμους. Το μεταναστευτικό κύμα (που δεν μπορεί να ανακοπεί όσο και αν το θέλουν οι δεξιοί) θα φέρει και άτομα που θα κοιτάξουν να παρανομήσουν για το εύκολο κέρδος. Φυσικά και όλα δείχνουν πως οι μετανάστες που παρανομούν είναι ένα ελάχιστο ποσοστό του συνόλου των μεταναστών και το ισοζύγιο ανάμεσα στους μετανάστες που εργάζονται και προσφέρουν στις χώρες προορισμού και σε αυτούς που παρανομούν είναι συντριπτικά θετικό.

    Ωστόσο οι αστυνομίες πρέπει να γίνουν καλύτερες και πιο αποτελεσματικές και σε αυτή την προσπάθεια της διαφύλαξης της δημόσιας τάξης, οι κοινότητες των μεταναστών είναι σύμμαχοι γιατί πολλές φορές τα θύματα της εγκληματικότητας των μεταναστών είναι οι ίδιοι οι μετανάστες. Πρέπει λοιπόν η αστυνομία όχι μόνο να είναι κοντά στους μετανάστες αλλά να έχει και αστυνομικούς από τις κοινότητες των μεταναστών (με αξιοκρατικά κριτήρια πάντοτε) που να μπορούν να εντοπίσουν στοιχεία που το μάτι του ημεδαπού αστυνομικού δεν θα έπιαναν.

    Για τις δουλειές, πρέπει το επιχειρηματικό περιβάλλον να βελτιωθεί. Αν διαμαρτύρονται καμιά φορά οι ημεδαποί έμποροι για το εμπόριο των αλλοδαπών που δεν τηρεί όλους τους κανόνες, ας εξεταστούν οι κανόνες. Χρειάζονται τόσο υψηλοί φόροι; τόση γραφειοκρατία; τόσες ασφαλιστικές εισφορές;

    Και τέλος είτε θα πρέπει το εκπαιδευτικό σύστημα να απελευθερωθεί ώστε να μπουν και άλλοι παίκτες εκτός του κράτους στην εκπαίδευση που θα επενδύσουν σε υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό (κάποιοι από αυτούς τους παίκτες μπορεί να είναι και κοινότητες των μεταναστών) , είτε θα πρέπει το κράτος να αποχωρήσει από πολλούς τομείς για να εστιάσει στην παιδεία, πάλι όμως με ένα αποκεντρωμένο σύστημα που θα ευνοήσει την καινοτομία και την δυναμική ανάπτυξη.

    Η φιλελεύθερη δημοκρατία θα πρέπει να επανεξετάσει και να φιλελευθεροποιήσει τα σοσιαλδημοκρατικά χαρακτηριστικά της αν θέλει να ανακόψει οριστικά το κύμα του εθνολαϊκισμού.

     

    Του Νίκου Χαραλάμπους – Αντιπρόεδρος της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στον amagi στις 8 Μαΐου 2017