• Περί Ριχάρδου και ξεζουμίσματος

    Του Γιάννη Παπαδόπουλου*

    Διαβάζοντας για την υπόθεση του «Βασιλιά του Χρυσού», θυμήθηκα το αμφιλεγόμενο βιβλίο του Walter Brock “Defending the Undefendable”, όπου ο συγγραφέας επιχειρεί να υπερασπιστεί περιθωριοποιημένα επαγγέλματα όπως οι ιερόδουλες και οι τοκογλύφοι, εστιάζοντας στο κατά πόσο ωφελούν τελικά την κοινωνία. Τι θα έλεγε, λοιπόν, ο Brock για την υπόθεση Ριχάρδος;

    Κατ’ αρχάς πιστεύω πως θα έβλεπε στο πρόσωπο του Ριχάρδου δύο ιδιότητες: αυτή του λαθρέμπορου και εκείνη του ενεχυροδανειστή. Επειδή η πρώτη δεν έχει αποδειχτεί, ας εστιάσουμε στην δεύτερη: στον ενεχυροδανειστή που, όπως είπε και ο πρωθυπουργός, «ξεζούμισε τον κοσμάκη». Τι είναι λοιπόν ο ενεχυροδανειστής;

    Ο ενεχυροδανειστής βγάζει χρήματα πουλώντας μεταχειρισμένα αντικείμενα. Τα αντικείμενα αυτά τα αποκτά με δύο τρόπους: α) του τα πουλούν άτομα που χρειάζονται χρήματα, β) του μένουν όταν άτομα που έλαβαν δάνειο αθετούν την πληρωμή του και του αφήνουν το αντικείμενο… αμανάτι, όπου αμανάτι είναι μια παλαιότερη λέξη για το ενέχυρο!

    Σύμφωνα με τα παραπάνω, λοιπόν, ο ενεχυροδανειστής φαίνεται να είναι ένας έμπορος μεταχειρισμένων, ο οποίος δύναται να δανείσει χρήματα νόμιμα, αλλά, σε αντίθεση με όσους δανείζουν χωρίς εγγυήσεις, δεν θα χρειαστεί να ταλαιπωρήσει τον δανειολήπτη κυνηγώντας τον για να πάρει το δάνειο πίσω. Απλώς θα κρατήσει το ενέχυρο σε περίπτωση αθέτησης πληρωμής.

    Πού στραβώνει, λοιπόν, η δουλειά και φτάνει ένας πρωθυπουργός να παίρνει μια τέτοια ακραία θέση για ένα είδος εργασίας, την οποία, σημειωτέον, κατά τον Μεσοπόλεμο έκανε και το κράτος;

    Ο Brock φαίνεται να προτείνει ως απάντηση την έλλειψη χρηματοοικονομικού εγγραμματισμού, δηλαδή, την αδυναμία μας να κατανοήσουμε βασικές οικονομικές αρχές. Ας επιχειρήσω μία δική μου ανάλυση που στα οικονομικά λέγεται ανάλυση κόστους-οφέλους.

    Κατ’ αρχάς, το επάγγελμα του ενεχυροδανειστή προκύπτει από τη ζήτηση. Υπάρχουν άτομα με έλλειψη μετρητών και ζητούν να δανειστούν από άτομα που έχουν διαθέσιμα χρήματα. Το κίνητρο που δίνεται στα άτομα για να αποχωριστούν τα χρήματά τους είναι ο τόκος.

    Ο τόκος όμως δεν αρκεί. Αν τελικά ο δανειολήπτης δεν πληρώσει, ο δανειστής χάνει τα χρήματά του μαζί με τους τόκους. Το να του κάνει μήνυση και να τον κλείσει στην φυλακή αποτελεί ηθική ικανοποίηση, αλλά τα χρήματα χάθηκαν. Για να κάμψει, λοιπόν, ο δανειολήπτης αυτή την αντίσταση και για να δείξει ότι είναι άξιος εμπιστοσύνης, προσφέρει ένα αντικείμενο ως ενέχυρο. Όσο πιο μεγάλη η αξία του αντικειμένου, τόσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη φαίνεται να έχει στον εαυτό του. Και παίρνει το δάνειο. Εάν δεν αποπληρώσει το δάνειο, χάνει το αντικείμενο, όπως ακριβώς χάνει κάποιος και το σπίτι του όταν δεν πληρώσει το στεγαστικό δάνειο.

    Διαβάζοντας τα παραπάνω, εάν κάποιος θέλει να εξαλείψει το επάγγελμα του ενεχυροδανειστή, θα πρέπει να εξαλείψει την ζήτηση, την ανάγκη δηλαδή των ανθρώπων για άμεσα μετρητά, και όχι την προσφορά, δηλαδή την προθυμία άλλων ανθρώπων να αναλάβουν να καλύψουν αυτή την ανάγκη. Το ξεζούμισμα, δηλαδή, του κοσμάκη προηγείται της ενεχυρίασης. Ο Ριχάρδος υπάρχει επειδή κάποιος ξεζούμισε τον κοσμάκη!

    Και φτάνουμε στο ερώτημα για το εκατομμύριο: Ποιος είναι υπεύθυνος για το ξεζούμισμα του κοσμάκη; Για ποιο πράγμα χρειάζεται κανείς άμεσα μετρητά; Για φαγητό; Για ρούχα; Για να πληρώσουμε φόρους χρειαζόμαστε μετρητά! Με άλλα λόγια, ενεχυροδανεισμός σημαίνει ότι προτιμούμε να χάσουμε ένα δαχτυλίδι για να πάρουμε μετρητά και να πληρώσουμε τον ΕΝΦΙΑ, παρά να μας πάρει η εφορία το σπίτι.

    Ανακεφαλαιώνοντας, λοιπόν, θα πρότεινα στον πρωθυπουργό να μην χρησιμοποιεί την φράση «ξεζουμίζει τον κοσμάκη» για τον Ριχάρδο για δύο λόγους: πρώτον, στο σπίτι του κρεμασμένου, ο δήμιος δεν μιλάει, πόσο μάλλον να μιλά για σκοινιά και να κατηγορεί τον κατασκευαστή του σκοινιού!

    Δεύτερον, δουλειά του πρωθυπουργού είναι να βοηθήσει τους φτωχότερους να γίνουν κοινωνικά και οικονομικά ανεξάρτητοι, όπου κοινωνικά και οικονομικά ανεξάρτητος δεν σημαίνει να περιμένεις σε ουρές για να δηλώσεις σε έναν υπάλληλο πόση ανάγκη έχεις να γίνεις κλεπταποδόχος των ίδιων φόρων που σε έφεραν σε αυτή την κατάσταση άμεσα ή έμμεσα. Ανεξάρτητος σημαίνει να έχει κανείς δουλειά, και μάλιστα πραγματική δουλειά, δηλαδή δουλειά που δημιουργεί αξία για μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, όχι μόνο για τον ίδιο τον εργαζόμενο που έχει λουφάξει σε ένα γραφείο δημόσιας υπηρεσίας σε αντάλλαγμα για μερικές ψήφους.

    Ας κάνει λοιπόν ο πρωθυπουργός την δουλειά του και ας αφήσει τον Ριχάρδο στην δικαιοσύνη…

     

    *Ο κ. Γιάννης Παπαδόπουλος είναι μέλος της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

     

    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Liberal στις 4 Δεκεμβρίου 2018

  • Ένα αληθινό παράδειγμα φτωχοποίησης των πολιτών

    Του Άρη Κωνσταντινίδη*

    Ένα αληθινό παράδειγμα φτωχοποίησης των πολιτών. Η παρούσα κυβέρνηση θεωρεί ως λύση την αύξηση των φόρων για την παροχή επιπλέον επιδομάτων. Οι φιλελεύθεροι θέλουμε να μειωθούν τα εμπόδια ώστε να μπορέσουν οι πολίτες να δημιουργήσουν ελεύθερα και να παράξουν Αξία για τον εαυτό τους και το σύνολο.

    “Μετά από 8 χρόνια ύφεσης τα λεφτά οικογενειακώς τελείωσαν. Και όχι μόνο τελείωσαν αυτά που είχαμε μαζέψει, αλλά χρωστάμε κι όλας (κι ας μη χρωστούσαμε ποτέ και σε κανέναν). Χωρίς κάποιο μαξιλαράκι ο άνθρωπος αισθάνεται ανασφάλεια, φοβάται το αύριο, αλλά και το σήμερα, την κάθε στιγμή. Έχω στο όνομα μου ένα μικρό αγροτεμάχιο στο Λαύριο. Προσπάθησα να το πουλήσω. Άρχισα πριν δύο χρόνια με ένα ποσόν στις 20.000 ευρώ. Δεν υπήρξε κανένα ενδιαφέρον. Περίμενα, μετά από καιρό το έριξα στις 15.000, και λίγο αργότερα κι άλλο, στις 10.000.

    Πριν λίγες μέρες με πήρε τηλέφωνο κάποιος και πρόσφερε μόνο 5.000 ευρώ. Στριμώχτηκα. Το σκέφτηκα. Άλλος δεν είχε φανεί. Η μοναδική προσφορά που είχα ήταν σε τιμή πραγματικού ξεπουλήματος. Πλην όμως ο φόβος είναι μεγάλος εχθρός. Μετά από μεγάλη σκέψη αποφάσισα να συμφωνήσω να το ξεπουλήσω. Το δέχτηκα.

    Όμως η εφορία είχε αντίθετη γνώμη. Για να το πουλήσω (το οικόπεδό μου, την περιουσία μου), χρειάζομαι φορολογική ενημερότητα. Πρέπει να έχω δηλαδή έντυπο της εφορίας στα χέρια μου που να αποδεικνύει ότι δεν οφείλω στο Κράτος. Οι οφειλές μου όμως, είναι τέτοιες, που και ολόκληρο το ποσόν της πώλησης να καταβάλω στην εφορία, πάλι θα χρωστάω. Συνεπώς οι μοναδικές λύσεις είναι δύο:

    Ή το παρατάω απούλητο κι ο θεός βοηθός, ή το πουλάω με τους όρους του Κράτους. Δηλαδή, να μπω στη διαδικασία να το ξεπουλήσω. Όχι όμως για να μου μείνει κάτι στα χέρια, αλλά για να πάρει Ολόκληρο το ποσόν το Κράτος, με τελικό αποτέλεσμα, Και να μην έχω οικόπεδο, Και να μην έχω δεκάρα στην άκρη, Και να εξακολουθήσω να χρωστάω!

    Το κράτος τα έχει κανονίσει όλα, ιδίως αν είσαι ελεύθερος επαγγελματίας. Σου επιβάλλει μέσα σε μία τριετία, φόρους τόσο εξοντωτικούς, τόσο άδικους και αυθαίρετους, που είναι περίπου αδύνατον να τους εξοφλήσεις. Σου παίρνει ό,τι είχες και δεν είχες μαζέψει τόσα χρόνια και συνεχίζει ακάθεκτο τη φοροληστεία. Και όταν έρθει η ώρα να μείνεις με το τίποτα, με το απόλυτο μηδέν, εξαναγκαζόμενος προφανώς να του χρωστάς, όλο και περισσότερα, σε αποκλείει και από οποιονδήποτε άλλον τρόπο σκεφτείς για να βοηθήσεις κάπως τον εαυτό σου. Όχι βέβαια για να γίνεις πλούσιος, για να αποκτήσεις χρήμα με ουρές (πώς θα μπορούσε άλλωστε σήμερα να γίνει αυτό;), αλλά απλώς για να σου μείνει κάτι στα χέρια για ώρα ανάγκης!

    Είναι πολύ πικρή ιστορία να είσαι Έλληνας πολίτης. Είναι σκέτη Καταδίκη!”

     

    *O κ. Άρης Κωνσταντινίδης είναι μέλος της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης της Φιλελεύθερης Συμμαχίας.

     

    Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο Liberal στις 1 Δεκεμβρίου 2018

     

  • Οικονομικά Στοιχεία της Φιλελεύθερης Συμμαχίας

  • Nαζισμός, σταλινισμός, φασιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα: στο ίδιο τσουβάλι, αν δεν θέλουμε να τσουβαλιαστούμε ποτέ ξανά

    Δεν θα ακουστεί, ούτε θα γίνει ντόρος, σήμερα ή όποια άλλη μέρα. Δεν θα εκδοθούν Δελτία Τύπου από τα «γνωστά» κόμματα. Δεν θα υπάρξει εκδήλωση μνήμης ή δημόσια δήλωση από κάποιο «γνωστό» δημόσιο πρόσωπο.
    Στην υπόλοιπη Ευρώπη όμως η 23η Αυγούστου, είναι μέρα θλίψης, μνήμης και περισυλλογής υπέρ των εκατομμυρίων θυμάτων, από την οπτική γωνία των οποίων «δεν έχει σημασία ποιο καθεστώς τους αφαίρεσε την ελευθερία, τους βασάνισε ή τους δολοφόνησε, για οποιονδήποτε λόγο».
    Στην υπόλοιπη Ευρώπη «οι μαζικές εκτοπίσεις, οι δολοφονίες και οι υποδουλώσεις που διαπράχθηκαν στο πλαίσιο των επιθέσεων του σταλινισμού και του ναζισμού εμπίπτουν στην κατηγορία των εγκλημάτων πολέμου και των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας».
    Στην υπόλοιπη Ευρώπη ναζισμός, σταλινισμός, φασιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα μπαίνουν στην ίδια πρόταση, στο ίδιο τσουβάλι, με αυτή την σειρά. Χωρίς υποσημειώσεις, χωρίς πρόσημα ψευδεπίγραφης προοδευτικότητας, χωρίς διάκριση μεταξύ καλής και κακής βίας.
    Διότι τα γκούλαγκ προϋπήρξαν και ενέπνευσαν τα Άουσβιτς. Διότι η ελευθερία της σκέψης και του επιχειρείν καταργήθηκαν. Διότι η ομοφυλοφιλία ως «αστική ασθένεια» είτε δεν υπήρξε “επισήμως”, είτε τιμωρήθηκε. Διότι σε κανένα από αυτά τα καθεστώτα δεν είχαν θέση οι υποστηρικτές της φιλελεύθερης δημοκρατίας, της ανοικτής κοινωνίας και των ατομικών δικαιωμάτων.

    Σύνδεσμοι:

    http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-%2F%2FEP%2F%2FTEXT%20TA%20P6-TA-2008-0439%200%20DOC%20XML%20V0%2F%2FEL

    http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-%2F%2FEP%2F%2FTEXT%20TA%20P6-TA-2009-0213%200%20DOC%20XML%20V0%2F%2FEL

  • Πριν το αυγουστιάτικο μακροβούτι

    …Πριν βουτήξετε για το βαθύ Αυγουστιάτικο μακροβούτι, ας σας κάνω ένα brief για το προσφυγικό όπως ξέρει κάποιος που ασχολείται με το θέμα απ τον πόλεμο της Κύπρου το 1974.

    Στη χώρα βρίσκονται σε ακατάλληλους καταυλισμούς (για τους οποίους πληρώνεται η χώρα) γύρω στους 60.000 άνθρωποι, που η κυβέρνηση αρνείται να διαχωρίσει σε πρόσφυγες ή μετανάστες. 10.000 στα 4 νησιά και οι άλλοι σε 60 περίπου κέντρα (δεν αναφέρομαι στο κολαστήριο του Ελληνικού και σε όσους μένουν σε τρώγλες ανά την επικράτεια από πριν), αλλά και σε πολλά ενοικιαζόμενα διαμερίσματα.

    Σύμφωνα με τη συμφωνία με την ΕΕ και το νόμο 4375/16, οι άνθρωποι αυτοί θα έπρεπε να καταγραφούν και ταυτοποιηθούν στους χώρους που διαμένουν προκειμένου να γίνει η προώθησή τους σε άλλες χώρες (μιλούσαμε για 160.000). Αυτό γίνεται με ρυθμούς χελώνας σε καταστολή, καθόσον μόνο 1500 (!!!) έχουν περάσει συνέντευξη και γι’ αυτό μόνο 100 έχουν επιστρέψει στην Τουρκία και μόνο 500 έχουν μετεγκατασταθεί σε άλλες χώρες. Η επιστροφή στην Τουρκία γενικά είναι στον αέρα ανεξάρτητα απ την τήρηση των όρων της συμφωνίας ΕΕ με τη χώρα αυτή καθόσον αμφισβητείται δυνατά κατά πόσον αποτελεί αυτό που οι Διεθνείς Συνθήκες περιγράφουν ως “ασφαλή τρίτη χώρα” για πρόσφυγες και μετανάστες.

    Υπεράνθρωπες προσπάθειες γίνονται από διεθνείς αλλά και ελληνικές ΜΚΟ που γνωρίζουν και ειδικεύονται στο θέμα και κυρίως στην προστασία ευάλωτων ομάδων, ανήλικων, οικογενειών προς συνένωση, ανάπηρων κτλ, με τεράστιες δυσκολίες που τους δημιουργεί η ελληνική κυβέρνηση.

    Οι άνθρωποι αυτοί (οι πρόσφυγες όχι οι μετανάστες), έχουν το δικαίωμα να περάσουν απ την καθοριστική συνέντευξη μέσα σε 25 μέρες απ την ημέρα υποβολής της αίτησής τους για άσυλο (Διεθνή Προστασία), αλλιώς μπορούν να βγαίνουν απ τους χώρους όπου κρατούνται σήμερα. Αποτέλεσμα να μην ξέρουν τί τους περιμένει και να μην ξέρουν τί να κάνουν, πώς να περάσουν τον καιρό τους.

    Σας αφήνω να φανταστείτε τί θα γίνει απ το φθινόπωρο αν η κυβέρνηση δεν καταφέρει να οργανώσει τη συνέντευξη, την καταγραφή και την ταυτοποίηση, μοναδικές προϋποθέσεις για τη μετεγκατάστασή τους σε άλλες χώρες.
    Σας αφήνω να φανταστείτε τί θα γίνει με την οργάνωση άλλων καταυλισμών για τις 60.000 που φιλοξενούνται σε ακατάλληλους χώρους.
    Σας αφήνω να φανταστείτε πώς θα οργανωθεί η πιθανή παραμονή τους εδώ για χρόνια.
    Σας αφήνω να φανταστείτε τί θα γίνει αν η Τουρκία αποφασίσει να διοχετεύσει ανεξέλεγκτους αριθμούς προς τη χώρα μας.

    Σας αφήνω να κάνετε το μακροβούτι…

    Γρηγόρης Βαλλιανάτος,
    Μέλος της Μόνιμης Γενικής Συνέλευσης
    FB profile | Twitter Profile

  • Καλώς ήλθατε στη σοσιαλιστική δημοκρατία του κ. Πολάκη

    Με ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα ο Παύλος Πολάκης μας δείχνει, με περισσό θράσος, ποιό είναι το όραμά του για την Ελλάδα. Μια χώρα όπου η κυβέρνηση θα έχει απεριόριστο δίκιο και δεν θα ανέχεται την διάκριση των εξουσιών, ποδηγετώντας τη δικαιοσύνη, αγνοώντας κάθε έννοια νομικού συστήματος. Δηλαδή, μια χώρα βγαλμένη από τα τρελά όνειρα του Τσαουσέσκου.

    Υπενθυμίζουμε ότι ο Παύλος Πολάκης, όσο ήταν δήμαρχος Σφακίων, υπερηφανευόταν σε εθνικό δίκτυο ότι στο δήμο του διατηρεί διπλά βιβλία ουσιαστικά κλέβοντας το κεντρικό κράτος.

    Η διατήρηση της νομιμότητας και της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης είναι βασικό πρόταγμα των φιλελεύθερων ιδεών και κανένας Πολάκης δεν θα καταφέρει να μεταλλάξει την Ελλάδα σε απολυταρχικό μόρφωμα.

  • Για την Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας

    Η 7η Ιουλίου είναι Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας για την Ελλάδα. Είναι η ημέρα όπου σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και του Προϋπολογισμού οι Έλληνες πολίτες έχοντας εργαστεί επί έξι και πλέον μήνες αποκλειστικά και μόνο με σκοπό να πληρώσουν φόρους, μπορούν (;) να διαθέσουν τους υπόλοιπους σε εργασία που καλύπτει μόνο τις δικές τους ανάγκες και σκοπούς.

    Σύμφωνα και με την σχετική μελέτη του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετων (ΚΕΦΙΜ), η Φιλελεύθερη Συμμαχία υποστηρίζει πως είναι απαράδεκτο να εργάζονται οι πολίτες περισσότερο από το μισό χρόνο τους για το κράτος. Είναι στην ολότητά του απαράδεκτο να εργάζονται οι πολίτες της χώρας για ένα διεφθαρμένο, αναποτελεσματικό, παρασιτικό κράτος το οποίο καθημερινά διαπιστώνουμε ότι βολεύει τους πελάτες του και αδιαφορεί για τους αδύναμους, για την υποστήριξη των οποίων υποτίθεται πάνε οι φόροι.

    Η φορολογία είναι ένα είδος κλοπής. Κλοπή του ιδρώτα τίμιων ανθρώπων που αποδίδεται σε τρίτους με την μορφή 13ων και 14ων μισθών. Κλοπιμαία που μοιράζονται με συντάξεις για τις οποίες δεν έχουν πληρωθεί εισφορές, ή επιδόματα για κατά φαντασίαν τυφλούς. Κλοπή που τα παράγωγά της γίνονται “θέσεις εργασίας” σε μια γωνιά του Δημόσιου Τομέα (και μερικές φορές και του κρατικοδίαιτου ιδιωτικού) για τις οποίες ούτε εργασία αντιστοιχεί, ούτε παραγωγή και μερικές φορές ούτε καν θέση. Κλοπιμαία που “δικαιολογούνται” με πανάκριβα “έργα” που κάνει το ελληνικό κράτος και εκ των υστέρων μαθαίνουμε ότι θα μπορούσαν να γίνουν φθηνότερα και καλύτερα από τον ιδιωτικό τομέα. Κλοπή που μετατρέπεται στην “ασφάλεια” του φαληρισμένου ΟΑΕΕ και την “περίθαλψη” του διαλυμένου ΕΣΥ. Κλοπή που στερεί πόρους από την πραγματική αγορά και η οποία όλοι έχουν πλέον αντιληφθεί ότι κύριο στόχο έχει την αναδιανομή του πλούτου μεταξύ των βολεμένων του συστήματος και όχι την υποστήριξη των συμπολιτών μας που έχουν πραγματικές ανάγκες.

    Η Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας είναι μια ημέρα κατά την οποία γίνεται αντιληπτό ότι η μορφή του σύγχρονου κράτους ρέπει προς μια μορφή τυραννίας απομυζώντας πόρους για να ταΐσει στρατιές ψηφοφόρων τους οποίους πρώτα έχει φτωχοποιήσει. Ο φαύλος κύκλος της φτώχειας βασίζεται στη χρήση της φορολογίας πρώτα ως όπλο εξαθλίωσης των πολλών και μετά ως όπλο εξαγοράς της ψήφου τους.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία τάσσεται υπέρ της μείωσης των φόρων οπωσδήποτε, οπουδήποτε σε οποιαδήποτε ευκαιρία. Καλούμε τους πολίτες που θέλουν να ανασάνουν από το φορομπηχτικό κράτος να έλθουν κοντά μας.

  • Η δικαιοσύνη που αργεί είναι δικαιοσύνη άνευ ουσίας

    Έξι χρόνια δεν στάθηκαν αρκετά για το ελληνικό κράτος και τις κυβερνήσεις του να αποδώσουν δικαιοσύνη και να βρουν τους δράστες του φρικτού εγκλήματος. Η Παρασκευή, ο Επαμεινώνδας και η Αγγελική με το παιδί που κυοφορούσε είναι τα θύματα μιας στρεβλής νοοτροπίας η οποία συντονισμένη με το λαϊκισμό κυβερνά εδώ και χρόνια τη χώρα από τη μία άκρη έως την άλλη.

    Έξι χρόνια η δικαιοσύνη μπορεί να αρθρογραφεί κατά εκείνων που κρατούν ζωντανή τη χώρα υποκύπτοντας στο “αντιμνημονιακό πνεύμα”. Έξι χρόνια μπορεί να στέλνει επιστολές “εις τας Ευρώπας” χωρίς να αποτελεί αντικείμενό της παρεμβαίνοντας στην εξωτερική πολιτική της χώρας. Έξι χρόνια μπορεί να απεργεί αρνούμενη μεταρρυθμίσεις που θα έπρεπε η ίδια να έχει επιδιώξει.

    Αλλά είναι απαράδεκτο έξι χρόνια να μην έχει κάνει ούτε ένα βήμα προς την κατεύθυνση να βρει τους υπεύθυνους και να τους οδηγήσει στη φυλακή.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία τιμά τη μνήμη των θυμάτων της Marfin και στέκεται δίπλα στο δίκαιο αίτημα των οικείων τους για απονομή δικαιοσύνης. Τώρα.

  • Eπαναστατικότητα για τους λίγους ή όραμα για όλους;

    Του Μάκη Σπυράτου

    Η είδηση πως γνωστός μουσικός αμείφθηκε για τις υπηρεσίες τους με χρήματα δημοτικού ταμείου μέσα από ξένη εταιρία δεν θα ήταν είδηση σε άλλη χώρα που σέβεται την ελεύθερη αγορά και τους κανόνες της. Στην Ελλάδα όμως όπου το συγκεκριμένο πρόσωπο μαζί με πολλούς άλλους έχουν προνομιακές σχέσεις με πολιτικούς χώρους οι οποίοι απεχθάνονται την ελεύθερη αγορά και διατυμπανίζουν την απέχθεια τους εναντίον της, έχει σημασία, όχι μόνο συμβολική, αλλά και πολιτική.

    Ως πολίτες μιας χώρας που βρίσκεται εδώ και πολύ καιρό σε τέλμα χρειαζόμαστε ένα όραμα για το αύριο. Μια θετική προβολή του εαυτού μας και της χώρας που ζούμε στο μέλλον που θέλουμε, όπου δεν υπάρχουν καταγγελίες για το θεαθήναι,ούτε μια επαγγελματική επαναστατικότητα που πωλείται ως προϊόν σε καταναλωτές ξεπερασμένων ιδεών.

    Στο όραμα για μια καλύτερη Ελλάδα δεν χωράει η φτηνή κριτική στον πλούτο που συγκεντρώνουν οι άλλοι, δίχως κριτική για εκείνον που συγκεντρώνουμε εμείς. Θέλουμε όλοι να μπορούν να ευημερήσουν με τίμια μέσα, χωρίς γραφειοκρατικά εμπόδια.

    ΣΥΝΕΧΕΙΑ

  • Θετική εξέλιξη; Το ελπίζουμε

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία συγχαίρει τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την εκλογή του στη προεδρία της Νέας Δημοκρατίας. Ο ίδιος έχει δηλώσει πολλές φορές ότι είναι κι αισθάνεται φιλελεύθερος. Ελπίζουμε να συνεχίσει να το κάνει. Κανείς όμως δεν πρέπει να ξεχνάει ότι η φιλελεύθερη ιδεολογία απαιτεί και πράξεις. Περιμένουμε, λοιπόν, να δούμε πώς θα μετατραπεί η Νέα Δημοκρατία σε ένα σύγχρονο κόμμα του φιλελεύθερου χώρου σε σχέση με τις κρατικίστικες και συντηρητικές αντιλήψεις που επικρατούν σήμερα στο εσωτερικό της.

    Η Φιλελεύθερη Συμμαχία θα προσπαθεί με όλες τις δυνάμεις της να μάχεται για τις φιλελεύθερες ιδέες που αποτελούν μονόδρομο για την έξοδο της χώρας από την κρίση.